Voetbalvrouwen

Deze blog werd stiekem al eerder gepubliceerd op mijn oude blog. 1 november 2o08 om precies te zijn.

De gemiddelde Nederlandse vrouw wil wat. De gemiddelde Nederlandse vrouw wil een voetballer. Of een rockster. Janouk en ik ook, bij voorkeur eentje van Ajax. Maar goed, zonder clubkaart konden wij alleen naar PSV of Sparta. Wie het kleine niet eert… Dus gingen wij dapper op weg naar Eindhoven. Meteen een goede reden om op kosten van ouders Eindhoven te ontdekken. Helaas begon de wedstrijd pas om 8 uur. Dus tegen de tijd dat we eindelijk gearriveerd waren in Eindhoven, was alles gesloten, op de McDonalds na. De McDonalds in Eindhoven is prachtig, kan ik je vertellen. Maar dat is niet zo’n essentieel onderdeel van het verhaal. Misschien kan ik beter beginnen bij de treinreis. We begonnen onze toch op station Utrecht. En waar heb je anders heerlijke patat en broodjes shoarma (Janouk’s idee) dan op Utrecht? En zo begon onze tocht dus op Utrecht. Wachtend op de trein, genoten we van ons avondmaal. Of beter gezegd: namiddagmaal.

De trein arriveerde, en wij stapten in. Knoeiend met ons namiddagmaal begonnen we aan een lange, niet zo saaie reis. Want: Janouk en Ingelise in de trein, dat is nooit saai. Onze grootse plannen een voetballer aan de haak te slaan, bespraken we in de trein. De man naast ons begon zich er ook mee te bemoeien. Hij brabbelde iets over de plek waar de voetballers het veld opkomen. Leek ons een prima plan. Al deden we ons gewoon voor als journalisten (een van 16 en een van 18?). Grootse plannen op papier dus.

Eindelijk aangekomen in ons Eindhoven vonden we met moeite onze weg uit het station. Vanuit de trein hadden we het stadion al gezien, en met mijn onfeilbare richtingsgevoel moesten we er kunnen komen. Het enige wat we moesten doen is de andere kant oplopen dan waar de trein heen ging, en een groot lichtgevend bord van Philips in de gaten houden. De rest zijn luttele details.

Maar zo ver was het nog niet, dus vervolgden we onze reis door het gesloten Eindhoven. Er van overtuigd dat je hier erg leuk uit moet kunnen gaan, besloten we wijselijk een rondje te lopen om onze tijd te doden. Morgen weer een vermoeiende dag school. We liepen door de winkelstraten van Eindhoven en kwamen winkels tegen waarvan we haast sentimenteel werden. Afgelopen zomer hadden we wilde avonturen beleefd in Utrecht, en de Men At Work maakte ons ietwat emotioneel, terugdenkend aan het komische voorval in dezelfde winkel in Utrecht. We liepen door, en kwamen uiteindelijk bij een overdekt en nagenoeg leeg winkelcentrum. Op drie niet heel lelijke en best getalenteerde skaters na. De roltrappen stonden nog aan, en ik besloot dat ik weer een levensdoel kon volbrengen zonder er compleet gewond bij te raken of ervoor geschorst te worden. De roltrap oprennen terwijl die naar beneden stond. Mijn vorige poging was in Utrecht, en per ongeluk. En zo geschiedde het dus. De skaters begonnen te lachen, en toen we ze aankeken, deden ze alsof ze ons niet eens gezien hadden. Weer een levensdoel volbracht. Om mijn ietwat depressief uit de hoek komende collega van de schoolkrant te citeren: ‘Weer een reden om dood te gaan.’

De tijd kroop voorbij, en het gesloten Eindhoven ook. We besloten op weg te gaan naar het stadion. Dat bleek geen moeilijke klus: heel mannelijk uitziend Eindhoven ging ons voor in een lange stoet, gekleed in rood en wit. Serieuze gesprekken voerend over de rest van ons leven, luisterde half mannelijk Eindhoven met ons mee. Wij blonde dames voeren ook zulk interessante en vooral intelligente gesprekken.
En uiteindelijk was daar het stadion. Hard gingen we op zoek naar ingang K. We besloten het te vragen. ‘Meneer…’ begon Janouk. ‘Wij zitten in vak K, waar moeten we dan heen?’ De man antwoorde ons ietwat nors dat we aan de andere kant moesten zijn. ‘Ehm, meneer…’ vervolgde Janouk dapper. ‘Voor wie zijn we dan..?’

‘Kunnen jullie zingen?’

Nostalgisch en sentimenteel als ik ben, besloot ik laatst mijn oude blog weer eens te bekijken. Het was typisch, want de blog beschreef mijn persoonlijke leven, verbloemd achter metaforen, schuilnamen en halve verhalen. Zo kwam ik ook het verhaal tegen van die keer dat wij als jonge scholieren naar de Jaarbeurs in Utrecht moesten om daar de studiebeurs met een bezoekje te vereren. Niet dat wij zo bijzonder zijn scholieren genoeg daar, maar voor ons was dit een memorabele dag.

We zouden met z’n zessen op pad, of misschien waren we ook wel met zeven. Als vijftien- en zestienjarige meisjes stapten we met moeite en zorgen in de trein naar Utrecht. We hadden allemaal een kaartje gekocht, maar door een miscommunicatie was er een kaartje teveel gekocht. We brachten het kaartje terug en renden naar het perron. Ondertussen schreeuwden we hard naar de anderen dat ze op moesten schieten: ze wilden nog een kroket. We haalden het. Na die paniekerige minuten zaten we in de trein. Een schamele vijftien minuten later kwam de trein aan op Utrecht Centraal, en waarschijnlijk was het voor mij één van de eerste keren dat ik daar kwam. We volgden de bordjes ‘Jaarsbeurs’. Opeens stonden we op een groot plein. Ik keek mijn ogen uit. We moesten rechtdoor. Daar was de Jaarbeurs. Het gebouw doemde voor ons op, en we liepen naar binnen. We kochten netjes een kaartje, en bedachten waar we heen wilden. De groep was al snel verscheurd, en zo ging ik met Monica en Cornelie op pad.

Er was veel te zien in de enorme hallen waar stalletjes prominent stonden opgesteld. Niet dat ze zo interessant waren, maar zo deden ze wel. Nadat we drie opleidingen hadden gezien, voor ieder één, kwamen we een grote lounge tegen. Er lagen pennen en memoblokjes, dus we besloten onze eeuwige handtekening achter te laten. Eeuwig als in de hele dag. Na wat gelounched te hebben, besloten we verder te gaan. Heel wat opleidingen en scholen kwamen voorbij. Ook kwamen we langs een ‘silent disco’, klasgenoten, knappe studenten waar we bij wegzwijmelden en stalletjes waarvan we ons afvroegen wat ze er deden.

Op eens was daar de Marine. Ik was, en ben nog steeds een beetje een softie, dus ik besloot de mevrouw van de Broadway Academy eens flink de hemd van het lijf te vragen. Niet dat ik ooit naar die academie zou gaan, acteren is niet aan mij besteed, en zingen al helemaal niet, maar goed, men moet wat doen om de tijd te verdrijven. Toen de mevrouw eindelijk was uitgepraat en mij een stapel dode bomen in de handen had gedrukt, draaide ik me om. Cornelie en Monica waren weg. Ik ging op een verhoging staan, en probeerde het kruispunt waar ik stond te overzien. Geen Cornelie. Geen Monica. Opeens stond daar de spierbundel van onze school. Ik sprong van het podiumpje af en voor ik het wist vroeg ik wat hij hier zo eenzaam deed. Hij mompelde iets en sloeg links af. Ineens stond Monica weer naast me. ‘Monica, ik zag onze spierbundel lopen!’ Monica vroeg waar hij heen was gegaan, en toen ik naar links wees rende ze weg. Nog geen drie minuten later kwam ze terug met de mededeling dat ‘DAAR EEN WILIAM COOK LOOK-A-LIKE STAAT!’ Wie Wiliam Cook was wist ik niet, maar ik moest hem zien.

Enthousiast renden we naar de jonge jongen toe. We stonden van een afstandje te kijken. Ik verstopte me achter Monica en fluisterde in haar oor dat we erlangs moesten lopen. Zo geschiedde het. Vlak voor zijn neus bleven we even staan. Hij had ons de rug toegekeerd. ‘Draai je om, draai je om!’ siste ik. Hij moest me gehoord hebben. Abrupt draaide hij zich om. ‘Daaaaameeeees!’ riep hij nog blijer dan wij geschrokken waren. ‘Kunnen jullie zingen?’ Ik sprong achter Monica vandaan, wees haar aan en riep: ‘Ja! Zij wel!’ ‘Speel jij gitaar dan?’ vroeg hij. ‘Erm… Nou, ik ben van ’t zomer begonnen met basgitaar.’ De jongen werd nog blijer, en riep ‘Nou ja, ik speel ook basgitaar!’ We keuvelden wat, vroegen naar zijn band en besloten dat Cornelie wel heel eenzaam bij de Marine moest staan. We huppelden terug, vertelden Cornelie het verhaal, en besloten Utrecht in te gaan. Onze dag kon niet meer stuk. De komende jaren zouden we weer naar de Studiebeurs.

Week achtenveertig

Wanneer Mayhem geen hotelkamer afbreekt, doet Esmee Denters het wel. De 21/13-jarige zangeres is dinsdagochtend haar hotelkamer uitgezet omdat ze aan het zingen was. Geluidsoverlast dus. Verder heeft David Beckham astma, uberstylist/volidioot Bastiaan van Schaik brengt een kookboek voor topmodellen op de markt, AZ loopt zijn zege mis, de chihuahua van Jan Smit heeft het loodje gelegd én als kers op de slagroom: Robbie Williams is niet verloofd. Zo, nu je het belangrijkste nieuws weet, is het tijd voor het onbelangrijke.

Groot feest in de Rai afgelopen maandag. Ruim 64.000 mensen zouden daar worden geprikt tegen de Mexicaanse griep. De werkelijke opkomst lag tussen de 60 en 80 procent. Huilende kindertjes werden getroost met ballonnen en zingende entertainers. Men moet toch wat. Nederland is in de ban van het H1N1virus, terwijl Mexico inmiddels geteisterd wordt door het dengue-virus. Dit potentieel dodelijke virus is een tropische ziekte die in tijden al niet meer zo heeft toegeslagen als nu. Gelukkig kunnen we ons in Nederland ook over heel onbenullige dingen zorgen maken. Zo werd er een artikel gewijd aan het feit dat het maandag een onstuimige dag was. Ah, dat hadden we zelf nog niet gemerkt.

Als je dacht dat Gooische Vrouwen alleen een fictieve serie was, heb je het toch mooi mis. Een man uit Laren, niet Berend Botje, die ging naar Zuidlaren, leverde een 41-jarige plaatsgenote af bij het politiebureau in het pittoreske Huizen. Op zich is dat natuurlijk niet heel bijzonder, maar het feit dat zij in een kofferbak zat, leek deze situatie toch een beetje verdacht. Gelukkig was zij niet een lijk dat gedumpt werd in de vuilnisbak, zoals een de 30-jarige koerier uit Leidschendam deed met zijn post. Maar goed, liever een ritje in de kofferbak dan 23 jaar in coma, niet? Rom Houben lag 23 jaar in coma. Door zijn verlamde status kon de inmiddels 46-jarige Belg niet duidelijk maken dat hij al die tijd gewoon bij kennis was.

’s Werelds grootste deeltjesversneller is weer een feit. Na de mislukte start in september vorig jaar werd het experiment vorige week opnieuw gestart. Het project is wat omstreden, omdat er zwarte gaten zou kunnen ontstaan waardoor de wereld er in zou verdwijnen. Nou ja, dan weten we meteen allemaal wat er in zo’n zwart gat zit. Het CERN ontkent overigens dat dit kan gebeuren. Mocht dit wel gebeuren, dan zitten we ook niet meer met het probleem dat de D66 provincies wil opheffen. De provincies hebben volgens de partij geen overheidslaag. Fractievoorzitter Pechtold denkt aan het vierendelen van Nederland.

Jongeren komen tot 2014 moeilijk aan een baan. De verslechterde arbeidskansen blijven nog even aanhouden, dus. Niet alleen jongeren. Ook bonden en werkgevers van ProRail protesteerden ongeveer tweehonderd baanmedewerkers met de leus ‘Klerk, wij willen werk.’ En bijna nog meer werkloosheid. Even leek het College te Nijmegen te wankelen. Uiteindelijk heeft het College besloten demissionair verder te gaan.

Als laatste kan ik jullie vertellen dat er eindelijk gerechtigheid is. Ik doel niet op Esmee Denters die eindelijk is beschuldigd van geluidsoverlast, maar op een reclame die is beschuldigd van geluidsoverlast. De reden dat ik iedere ochtend chagrijnig wakker werd is dit. En nu is er dus eindelijk gerechtigheid.

Das Pop – Never Get Enough

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Paceshifters – I Don’t Listen

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Busperikelen. Wederom.

Gaarne zou ik nog even mijn gal spuien over lijn 2 in Amersfoort, van busmaatschappij Connexxion.

Zaterdag overkwam me het perfecte. Ik was op de juiste plek op de juiste tijd. In de bus, die overigens te laat was. Er stapten twee jonge mensen met een felgele jas aan. Ik dacht dat ze net klaar waren met leden werven voor één of andere vreemde organisatie, en nu eens naar huis gingen. Ik schrok me dan ook wezenloos toen de twee opstonden en de mensen voor en achter mij allerlei dingen begonnen te vragen met klemborden onder hun armen en potloden in hun jaszak. Ietwat geergerd haalde ik mijn iPod uit mijn oren en keek ik de jongen die mij wat vroeg aan. ‘Hooi! Wij zijn van het ministerie Verkeer en Waterstaat. We komen deze buschauffeur checken, zou je een enquête willen invullen voor ons?’ Mijn gezicht klaarde op, ik was die ochtend te laat op mijn werk aangekomen omdat bus 11.54 niet kwam opdagen. ‘Erm… ja! Graag! Mag het ook gewoon over lijn 2? Over deze buschauffeur heb ik weinig te klagen.’ Dat mocht ook, en zo begon in aan de enquête.

Het was niet helemaal eerlijk, want er was geen ruimte om in te vullen dat mijn bus de laatste drie weken al vier keer niet was komen opdagen, zomaar voorbij bezette bushaltes was gereden en steevast tien minuten te laat was. Tot overmaat ramp waren er voor mijn tentamen engels twee bussen niet komen opdagen. Toen de bus eindelijk kwam, hield ik mijn OV-jaarkaart omhoog en stampte ik laaiend naar binnen. De buschauffeuse draaide zich naar het gangpad en riep ‘Sjoow. Goedemorgen, arrogant wijf!’ Dit mens -mens?- beest moest ontslagen worden. Sjow behandel je je klanten niet. Theoretisch gezien betaal ik gewoon voor deze rit, en nog theoretischer gezien zou ik geld toe moeten krijgen omdat twee bussen niet kwamen opdagen. Maar nee. Het enige wat ik kreeg was ‘arrogant wijf’. En dat terwijl ik na een jaar bijna dagelijks bussen nog altijd vriendelijk was als de bus weer niet kwam. Eén blonde del en mijn beeld over Connexxion is nog verder verwoest.

Goed, dat kon ik niet aangeven, maar ik kon wel aangeven dat deze bus steevast te laat kwam. De buschauffeurs van deze lijn hebben een duidelijke aversie tegen op tijd zijn. ‘Iedereen vindt deze lijn slecht.’ hoorde ik achter me. ‘Ja, als alle enquêtes slecht zijn, krijgen ze een boete.’ Antwoordde de ander. Mijn ogen lichtte op. Als dit lijn twee zou dwingen tot goede service, dan zou dit mijn zoete wraak zijn. Plus een klachtenbrief naar het hoofdkantoor waar precies in stond beschreven welke buschauffeuse op welke dag op welke lijn en op welke tijd zo bot was geweest. Plus al die andere keren dat de bus niet was gekomen, en ik, die altijd twee of drie bussen te vroeg neem, weer eens te laat kwam. Nog een uur eerder weggaan, lijkt me geen slim plan.

Mijn enquete was ingevuld. En snel ook. Stiptheid van deze route op de schaal van 1 tot en met 10: 1. Incidenten op de schaal van 1 tot en met 10: 1 keer uitgescholden door de buschauffeuse, vaak genoeg overgegeven door te snel optrekkende buschauffeurs. Wraak is zoet, zegt men wel eens. Meestal ben ik tegen wraak, het keert zich vanzelf wel eens tegen je. Maar nu is het mijn beurt. Lekker puh, Connexxion. Ga het maar eens goed doen.

Weekbreker: Miranda Grasdijk

Het is mogelijk, eindelijk. Schaamteloos reclame maken over mijn rug. Ik red het nou eenmaal niet om jullie zelf iedere dag te vermaken. Mocht je ook graag schaamteloos reclame voor jezelf willen maken, stuur een email naar ingelise@live.nl met daarin naast je naam en website en een goede reden, vijf van je mooiste foto’s of een blog/column speciaal geschreven voor mij. Gewoon, omdat het kan.

Ook deze week is er weer een gegadigde gevonden die graag haar kunsten vertoond op een nietszeggende blog. De 18-jarige Miranda Grasdijk liet mij los op haar foto’s, en ook ik ging helemaal los. Puik werk. Ze doet ook niet voor niets een creatieve opleiding. Het is helaas geen kunstacademie fotografie, maar wij mogen straks genieten van mooie reclames. Miranda studeert Presentatie en Communicatie op Cibap. Omdat ze in haar tweede jaar zit, moeten we nog even geduld hebben tot we haar creaties overal zien, maar tot die tijd kun je terecht op haar portfolio en meer op haar Hyves.

Bekijk alle foto’s op haar portfolio en nog meer foto’s op Hyves.

Wat er echt in het hoofd van een verkoper/verkoopster omgaat.

Deze blog verscheen eigenlijk op 24 augustus 2008.

Blokker Nieuwland, met Ingelise!
Ja, goedemiddag!
Goedemiddag.
Spreek ik met Blokker Nieuwland?
Zei ik dat niet net dan?
Ja, daar spreekt u mee!
Altijd beleefd blijven.
Ja goedemiddag. Ik had even een vraagje.
Ja?
Hebben jullie die huispakken nog? In XL? En dan wel in de kleur taupe.
Ik zal even voor u kijken! Heeft u een momentje?
Ja hoor!
Tjonge, kon ze niet even langskomen?
Nee mevrouw, die heb ik niet meer. Sorry! Ik heb sowieso geen XL meer.
Ooh, dat is nou jammer. Kijk, nou ja, grijs vond ik ook zo saai. Ik ben niet zo grijzig. Maar kijk, weet u hoe het zit? Ik lig ziek op bed, ik kan het huis niet meer uit. Ik had net een huispak gekocht voor 40 euro. 40 euro! En niet eens uitgepakt! Toen kwam mijn zus langs. ‘Och!’ zegt ze. ‘40 euro? Ik heb er eentje bij de Blokker gekocht voor 10 euro!’
Wauw, die vrouw kon zo een reclame in!
Ja, anders dacht ik, dan stuur ik even iemand langs die een beetje kan inslaan voor me. Want het zou natuurlijk wel fijn zijn als ik een voorraad huispakken had!
Tjee, als ze ziek op bed licht en het huis niet uitkomt, wat maakt het dan uit of dat pak taupe, grijs of lichtblauw is?
Ja, ik snap het mevrouw! Dat is wel balen!
Krijg je ze nog binnen? Want ze zijn wel ontzettend fijn natuurlijk!
Ik hoop het, maar dat kan ik u niet garanderen. Wij zijn maar een klein filiaal, en wij krijgen niet altijd alles toegestuurd. Dus dat kan ik u niet verzekeren.
Kom op, beleefd blijven.
Oke.
Eindelijk, ik begon al ongeduldig te worden.
Nou… T…
Oooh, en dan nog een vraagje!
Ja?
Hebben jullie die mapjes nog? Of wat zijn het? Die CD mapjes. Waar je CD’s in kunt opbergen.
Ja, mevrouw, ik weet ook wel wat CDmapjes zijn, ik werk nota bene al meer dan een half jaar in deze winkel.
Want die heb ik nodig, weet u. De donkerblauwe. Wilt u even voor mij kijken?
Nee mevrouw, die heb ik niet meer!
En dit keer heb ik ze echt niet meer. Of ik ze nou heb of niet, de vrouw aan de andere kant van de telefoon zal ik toch niet te zien krijgen. Ze ligt verdorie ziek op bed.
Ja, want ziet u, ik ben mijn CD’s aan het reorganiseren. Klassiek, weet u. Dat was mijn beroep. U weet wel, voor ik met pensioen ging.
Wat deed u dan? Nee, niet vragen, dan kun je nooit meer aan het werk!
En ja, ik heb ze toen bij u gekocht, die donkerblauwe weet u.
Jaahaa, ik weet welke.
En om nou al die CD’s ineens in lichtblauwe hoesjes te doen, dat vind ik ook zoiets. Dat kan gewoon niet!
Nee mevrouw, dat ziet er natuurlijk niet uit.
Is dat sarcasme?
Ja, er kunnen 96 CD’s in zo’n hoesje.
Ja, weet ik! Ik weet het!
Die donkerblauwe.
LA-LA-LA, CAN’T HEAR YOU!
Komen ze nog terug?
Ik weet het niet mevrouw, sorry. Dat rouleert steeds. U zult het toch een beetje in de gaten moeten houden.
Mag ik nu ophangen?
Oh, dat is zonde. Ja, als ik had geweten dat dat zo was, had ik ze allemaal opgekocht, jullie hele voorraad, weet u!
Dat is onbeleefd he?
Want ik heb zoveel CD’s.
Dat mag ook wel. 96 CD’s per mapje. Donkerblauwe mapjes ja!
Allemaal klassiek, ze moeten allemaal een beetje gesorteerd worden. Nu ik niet zoveel meer te doen heb. Ik lig ziek op bed weet u.
Dat u niet zoveel te doen heb, dat merk ik. Zeker nooit in een winkel gewerkt? Ik heb namelijk wel veel te doen.
Dus sorteer ik al mijn CD’s. Dat was mijn beroep weet u.
Ja, ik snap het.
Nou, hartelijk bedankt voor het helpen!
YES! Zal ik een sprongetje maken? Ze ziet me toch niet.
Graag gedaan mevrouw! Tot ziens!
Tot zie…
TUUUUUUUUT.