Hij was wat cliché.

Spring naar reacties

Over precies twee minuten zou mijn trein vertrekken. Tegen mijn principes in zette ik het dus maar op een rennen. Ik had helemaal geen zin om twintig minuten te wachten op de volgende trein. Dan zijn er zes, soms acht treinen per uur die van Utrecht naar Amersfoort gaan, gaan ze allemaal binnen tien minuten weg. Ik rende dus maar voor één keer. Behendig ontweek ik alle mensen die langzaam lopend, strompelend, huppelend, zwalkend of enigszins verward hun eigen perron opzochten. Inmiddels was ik het gewend. Ik sprong de roltrap naar spoor 11/12 op. Ik wilde naar beneden lopen, maar twee meisjes met grote tassen hielden me tegen. Ik probeerde het linksom, rechtsom en middendoor, maar de meisjes bleven voor zich uitkijken. Blijkbaar is de Engelse traditie ‘Walk left’ nog niet tot Utrecht doorgedrongen. Toen de roltrap eindelijk beneden was, sprong in de trein in. Vol. Halfvol. Op iedere tweezits zat wel iemand. Ik wil altijd heel asociaal een tweezits voor mezelf. In het kader van Mexicaanse griep en mijn neus die graag langer mee wil dan die ene treinreis.

Maar er was geen plek. Ik ging in een vierzits naast een vrouw zitten. Zo’n vierzits voelt toch altijd wat ruimtelijker dan een tweezits. Een beetje claustrofobisch voelt dat. Tegenover de vrouw zat een man. Blijkbaar hoorden ze bij elkaar, wan de vrouw naast me boog zich steeds naar hem toe om een gesprek te voeren. In de vierzits naast me zat een vrouw met een boel tassen en een boek. Schuin tegenover haar zat een jongen van een jaar of twintig. Als hij lid zou zijn van een studentenvereniging, zou het Veritas zijn. Hij had een typisch studentenkapsel wat alleen dan weer verdronk in de hoeveelheid gel. Misschien was  bang dat de trein over de kop zou slaan, en met zoveel gel in zijn haar hij vast minder gewond raken. Hij zag eruit als een jongen die ik heel vaak tegen kwam, maar het kon ook gewoon zijn dat hij een heel cliché hoofd had.

Geamuseerd keek de jongen naar het stel naast mij. Het was ongetwijfeld een heel interssant gesprek, aan de lichaamstaal te zien in ieder geval wel. Ik had me expres de andere kant opgedraaid en mijn iPod aangezet om ze niet af te luisteren. Misschien werd ik wel ziek dat ik ze niet afluisterde. De jongen aan de andere kant van het gangpad keek wel steeds onze kant op. Ondertussen pakte hij een wit bolletje met Yorkham. Het andere bolletje had kaas erop. Dat stond op de verpakking. Hij at het broodje en keek ondertussen naar mij en het stelletje. Ik deed mijn best hem te negeren, maar dat is best moeilijk als je steeds aangekeken wordt. Hij keek me weer sporadisch aan. Vanuit mijn ooghoeken kon ik hem zien. Ik zag da hij hetzelfde deed. Ik was benieuwd wat ie zou gaan zeggen als ik mijn iPod uitdeed. Zou ie me vertellen dat ie dacht dat ik de liefde van zijn leven was? Ik hoopte het niet. Misschien wilde ie me vertellen dat ik uitgelopen mascara had. Dat kon niet, want ik was make up-loos. Misschien wilde ie wel zeggen dat mijn schoenen vies waren. Dat wist ik, een zekere jongeman had de hele avond op mijn schoenen gestaan.

Eindelijk bereikten we Amersfoort. Ik vroeg me af of hij naar Enschede, Deventer, Hengelo, Almelo, Apeldoorn of Amersfoort zou gaan. En toen bedacht ik me dat we in de trein naar Amersfoort Schothorst zaten.

9 Reacties

Opgeslagen onder Blog

Categorie: Amersfoort, Blog, Ingelise's interpretatie, Openbaar Vervoer, Utrecht