‘t Was allemaal voor niets.

Spring naar reacties

Soms denk ik nog wel eens dat ik ooit verstandig zal worden. Ooit, als ik later oud en gepensioneerd ben. En zo af en toe heb ik een opleving kwa verstandigheid. Toen ik die middag even naar huis moest en er een wisselstoring tussen Bilthoven en Den Dolder was, besloot ik maar eerder naar school te gaan. Half drie vertrok ik. Ondertussen haalde ik even snel de Mexicano-prik, en strompelde ik wat verward verder naar de bushalte. De bus kwam. Maar vier minuten te laat. Warempel. Het was zelfs zo uniek dat ik met twintig minuten mij op het station bevond. Ik liep naar binnen. En toen ging het mis.

Ik hoefde geen kaartje te kopen, omdat ik in het bezit ben van een OV-jaarkaart. Dat betekent dat ik volledig gratis mag reizen op maandag tot en met vrijdag in de tweede klas. Daarom liep ik rechtstreeks naar het bord met de vertrektijden. Amersfoort is gezegend met allemaal digitale borden, en zo is het bijna gemakkelijk om te zien of er vertraging is. Ik keek nog eens grondig. De trein naar Rotterdam reed niet. De trein naar Den Haag reed ook niet. Er zat nog maar één ding op. De stoptrein. Enthousiast liep ik naar de stoptrein. Het perron stond vol. Een mevrouw in de luidsprekers riep om dat de trein naar Rotterdam en Den Haag niet reed vanwege een aanrijding. Ik vroeg de conducteur of de stoptrein wel reed. Op dat moment nam de mevrouw in de luidsprekers weer het woord. ‘Dames en heren. In verband met een aanrijding, zal de stoptrein naar Den Dolder, Bilthoven, Utrecht Overvecht en… Utrecht Centraal niet verder rijden dan Bilthoven.’ Ik besloot via Hilversum te reizen, en stapte vol goede moet in de trein die pas vijentwintig minuten later en een gesprek met een doof oud vrouwtje zou vertrekken.

Eindelijk vertrok de trein. Een heel Hollands landschap trok aan mijn zicht voorbij. Hier en daar een lief huisje. Een fietser. Een boer die zijn koeien naar binnen dreef. Schaapjes. Een wolkenlucht. Ik werd er bijna emotioneel van. Maar dat kon ook komen door het feit dat ik de avond daarvoor weinig had geslapen. Emotioneler werd ik toen ik uitstapte op Hilversum Centraal. Ik dacht dat er een beroemdheid stond te signeren, maar iedereen kwam uit de trein. Het was zo vol dat ik werd opgetild en niet eens zelf de trap af hoefde te lopen. Ik begaf me naar spoor 1, waar de trein naar Utrecht zou vertrekken. Het perron stroomde langzaam vol. Weer een vlaag verstandelijkheid kwam voorbij, en ik zette mijn tenen op de witte ‘hier-mag-je-niet-voorbij-want-dan-bots-je-misschien-wel-tegen-de-trein-aan’-streepjes. Een groep waarschijnlijk gamende jongens stond naast me. Toen de trein eraan kwam grepen ze de deur en stopten ze de trein. Onbeleefd en simpel als ze waren, wilden ze de trein instormen voor de meute naar buiten was. Ze stormden naar binnen. Ze sleurden me mee. De rest kwam ook. De conducteur verzocht met een paniekerige toon in zijn  stem of we mensen eruit wilde duwen omdat hij anders echt niet weg kon omdat de deur niet dicht wilde.

En toen, eindelijk was Utrecht Centraal in zicht. Ik had nog precies vijf minuten om me in de sardientjesbus te proppen en aan te komen op de Padualaan. Gelukkig stond de bus lief op mij te wachten, met precies zeven passagiers, de buschauffeur en mij erin. De minuten tikten voorbij. Eindelijk kwam de bushalte in zicht. Ik nam mezelf voor niet te vergeten op het knopje te drukken. Ik stapte uit, en banjerde naar binnen. Tijdens mijn lange reis had ik Charlotte geSMSt welk lokaal wij onveilig zouden maken. Ik liep, precies een kwartier te laat naar het lokaal. Het lokaal was leeg. Het was duister en stil. Al die moeite die ik had gedaan om toch nog wat kennis op te halen, ’t was allemaal voor niets. Daar ging mijn laatste restje motivatie.

12 Reacties

Opgeslagen onder Blog

Categorie: Amersfoort, Blog, Hilversum, Ingelise's interpretatie, Nederlandse Spoorwegen, NS, Openbaar Vervoer, School, Utrecht