Geroemd als één van de meest invloedrijke bloggers in de modeindustrie. Ik wist wel dat het bloggen ooit geaccepteerd zou worden.

Klik hier voor Jak & Jil

Deze blog werd stiekem al eerder gepubliceerd op mijn oude blog. Op 27 augustus 2008 om precies te zijn.

Soms heb je van de dagen dat je wat impulsiefs doet. Die dagen heb ik wat vaker. Eigenlijk een beetje te vaak. Je zegt dingen die je niet wilt zeggen, of je doet dingen die je niet wilt doen. Maar goed, de meeste van die dingen kunnen je gemakkelijk vergeven worden, of zijn eigenlijk helemaal niet zo erg.
En dat deed ik nog niet zo lang geleden ook. Alleen deed ik iets wat me niet vergeven kon worden. Het was een woensdagavond. En zondag gingen we op vakantie. De kapper zou komen om ons allemaal een lekker zomerse coupe te geven. Prima idee, leek me. Mijn haar hing zeg maar zo halverwege mijn rug, en mijn ideale zomerkapsel was een losse vlecht. Zo liep ik er afgelopen twee zomers ook bij, en ondanks dat mijn ene schouder wat bruiner dan de andere was, beviel het me toch prima.

Maar dit jaar leek het me wel een goed plan om het eens totaal de andere kant op te gooien. En aangezien mijn kapper het heel erg leuk vindt om iemand een totaal andere coupe te geven, en ik haar ook compleet vertrouw, leek het me leuk om het dan ook echt heel anders te doen. Dus, zei ik, knip het maar kort. Zo lang dat ik er nog een staart in kan.

Zo ging ze aan de slag, en hoe meer lange plukken op de grond vielen, hoe meer spijt ik begon te krijgen. Maar goed, om de helft lang te laten leek me ook geen charmant idee. Dus dapper zette ik door. Ze knipte, en knipte, en föhnde, en toen keek ik in de spiegel. Het stond vast heel leuk, maar waar was in vredesnaam mijn haar gebleven? Het was… Kort! Kort, kort. Echt kort! Hoe kon ik nu ooit mijn vakantie doorkomen zonder mijn lange geliefde en weer blonde lokken! Het enige voordeel was dat de verf die er nog half inzat uitwas. Dat betekende dus dat de helft van mijn haar eraf was. Ze had gedaan wat ik gevraagd had, maar waarom had ze dat gedaan? Had ze me niet van mijn stomme idee af kunnen praten?

Op vakantie zouden we toch, dus gewapend met een elastiekje en een haarband om mijn nooit zittende pony te verbergen, gingen we op weg.
Avond na avond was het toch wel heel gezellig met de fransen. En na een paar dagen had ik mijn kapseltrauma ook eindelijk verwerkt, en me er bij neergelegd dat mijn haar heel snel groeit, en ik volgend jaar weer een vlecht in mijn haar kan. Ondanks mijn haar kon mijn vakantie, en de vriendschap met de fransen niet meer stuk. Tot er eentje zei: Ooh, kijk eens wat een schattig klein staartje zij heeft! Had ie niet moeten doen…

Iedereen heeft zijn geheime karaktertrekken waar hij of zij zich voor schaamt. Zo moet de één steevast naar de bushalte rennen, moet de ander vier keer controleren of alle kostbare spullen nog in bezit zijn, en de derde heeft zijn tas standaard open staan. Ook ik heb een karaktertrekje waar je u tegen zegt. Een beetje vreemd.

Zonder dat ik het wil hecht ik onwijs veel waarde aan mijn spullen. Ik houd van mooie spullen. Bijvoorbeeld de Replay-jeans die ik ooit kocht. De perfecte broek. Lang, straks, rekte niet uit en was daar bovenop ook nog eens mooi. Maar hij scheurde. Het hele zitvlak is gescheurd. Dus ging ik op zoek naar vervanging. Maar waar vind je vervanging voor de broek die al twee jaar oud is? Nergens.

Een ander item waar ik onwijs veel waarde aan hecht zijn mijn laarzen. Mijn cowboylaarzen. Al sinds ik mijn geld verdien in een schoenenwinkel, verloor ik mijn hart aan de vele Sancho’s of de slechte wannabe-sancho’s. En ergens in een doos, ergens verstopt stonden de laarzen die voor mij gemaakt waren. Zacht, glanzend leer, een aparte conganckleur, een stoere doch vrouwelijke hak, kortom, perfect. Schoenen die een ode verdienen. Ik besloot er nog even over na te denken, maar die avond kon ik niet slapen van de verliefdheid. Niet veel later waren ze in mijn bezit.

De laarzen kwamen bijna niet van mijn voeten af. Ik droeg ze wanneer het kon, verborg mijn sleutels en telefoon in de laarzen tijdens het uitgaan, werkte erop en ze hielpen me zelfs door de sneeuw heen. En dat betekende het einde. Na de rits, de hak, de binnenkant was nu ook het leer verpest. Ze konden niet meer. Ze zagen er niet uit. Ik huilde, maar bracht mijn laarzen nog niet naar het cowboylaarzenkerkhof. Deze dingen hoorden bij mij. Er is er maar eentje die op deze laarzen mag lopen, en dat ben ik. En ik claim niet snel wat.

Verdrietig stond ik dus in de winkel wat voor me uit te kijken. Het was rustig, en ik besloot eens in de computer te kijken wie mijn laarzen nog in zijn assortiment had. Ik keek, werd verdrietiger en keek nog eens. Bergen op Zoom. Ik twijfelde niet, belde Bergen op Zoom en liet de laarzen apart zetten. Daarna plande ik mijn reis naar Bergen op Zoom.

Bergen op Zoom bleek niet vlak boven Rotterdam te liggen. Het bleek vlak boven Zeeland te liggen. Maar, die hard, ik ging erop af. En niet alleen. Christel wilde me op deze reis vergezellen. Een goed plan, want in je eentje naar Bergen op Zoom is best lang. We begonnen aan een lange treinreis, een nog langere treinreis en belandden uiteindelijk in Bergen op Zoom. We liepen heel Bergen op Zoom door en vroegen vervolgens waar de winkel was. We bleken de hele verkeerde kant op te lopen, en liepen terug. En daar was de winkel. Ik liep de winkel binnen en vroeg om de schoenen. Ze wist van niets. De Vries. Ze zou eens kijken. Ze kwam terug met de schoenen. Mijn schoenen. Een leuk einde zou nu zijn geweest dat het de verkeerde maat was, maar dat was het niet. Ik was blij, Christel was blij. We liepen terug naar het station. Bergen op Zoom was uitgestorven. Niet heel vreemd. Wie gaat er nou boven Zeeland wonen? Ze dragen er niet eens cowboylaarzen.

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Meer Selah Sue

Meer Triggerfinger

Al dagen luister ik ABBA om in de sfeer te komen. Al nachten kan ik niet slapen van de spanning. Al weken kijk ik uit naar die ene nacht. Het is eindelijk tijd om vuurwerk af te steken, al mocht dat gister vanaf 10 uur in de morgen ook al. De nachttreinen gaan over een uurtje weer rijden. Je SMS kan er drie dagen over doen bij zijn ontvanger aan te komen. Hopelijk is het kaartje dat je voor hét feest in de stad zijn 50 euro’s waard. Eindelijk, het is 2010.

Aan goede voornemens doe ik niet. Aan leuke plannen voor de komende jaren wel. En dat lijkt me een veel beter idee. Het enige wat mij nu nog rest is jullie een gelukkig nieuwjaar wensen en verder feesten. Kom maar op met die champagne. Het is 2010. 2009 is weg. Oh no, it’s gone! En nu feesten, jullie. Doe voorzichtig met het vuurwerk, hè kinders.

Nu ik oud word, wordt het toch eens tijd om na te denken wat ik met mijn leven wil. Ik zit immers in mijn negentiende levensjaar, nog even en ik zit op de helft van mijn leven. En wie weet wat er nog allemaal kan gebeuren voor ik dat bereik. Misschien word ik wel gemarteld door de fans van Esmée Denters, en laten ze mij haar muziek non stop horen. Misschien moet ik dineren bij Daphne Deckers die, buiten dat ze me tijdens het praten niet aankijkt, ook nog eens mijn voedsel vergiftigd. Misschien bedelven Uggs-fans mij wel onder schapenwol. Ze zijn immers wel vaker haatdragend geweest. Of misschien mag ik gewoon wel nooit meer met de bus. Kortom, met mijn achttien en een half wordt het toch eens tijd om te kijken wat ik nog allemaal wil doen in mijn leven. Dus, in de plaats van goede voornemens, gewoon een to do-lijstje. En dan kijken we volgend jaar wel wat er van terecht is gekomen. Sponsoren zijn uiteraard van harte welkom.

1. Een radio-uitzending meepresenteren
2. Naar de Efteling, Disneyland of Madurodam, of alledrie
3. Wadlopen
4. Een uitzending van De Wereld Draait Door bijwonen
5. Thee drinken met een BNner
6. Optreden voor een groot publiek
7. Bungeejumpen
8. Journalistiek studeren
9. Balletles nemen
10. Auto rijden
11. Naar New York
12. Wijn proeven in een Chateau
13. Een jurk ontwerpen
14. Een gezonden maaltijd koken
15. Parachute springen
16. Een boek van Harry Mulisch lezen
17. Mijn Gooische R afleren
18. Een hele voetbalwedstrijd kijken
19. Mijn haren nog één keer bruin verven
20. Een huis met leuke huisgenoten vinden
21. Zelf vuurwerk afsteken met oud en nieuw
22. Vliegen in een echt vliegtuig, het liefst eersteklas
23. Overnachten in een luxe hotel mét minibar, kamermeisje, piccolo en liftbediende
24. Een figurantenrol spelen in een film
25. De wereld (of Europa, of Frankrijk) rondtrekken met de auto

Het is mogelijk, eindelijk. Schaamteloos reclame maken over mijn rug. Ik red het nou eenmaal niet om jullie zelf iedere dag te vermaken. Mocht je ook graag schaamteloos reclame voor jezelf willen maken, stuur een email naar ingelise@live.nl met daarin naast je naam en website en een goede reden, vijf van je mooiste foto’s of een blog/column speciaal geschreven voor mij. Gewoon, omdat het kan.

Door: Winnie Hansen
Ik ben eruit! Drie jaar lang hebben mijn ouders met mij het land afgereisd. Onze eerste reis had als eindbestemming de universiteit van Maastricht. Mijn ambitie is immers studeren aan een universiteit en aangezien ik al sinds mijn tiende levensjaar roep dat ik dokter wilde worden reisden mijn ouders met mij naar Maastricht.

Een kuttekijker wilde ik worden. Het woord gynaecologe kon ik amper uitspreken, laat staan schrijven. Op de universiteit mocht ik op de buik van een ‘zwangere pop’ duwen om te voelen waar het kindje lag. En om het nog gekker te maken, mocht ik voelen hoeveel centimeter ontsluiting die pop had. De pop was zeker pas 7 maanden zwanger en kon helemaal nog geen ontsluiting hebben,  maar om het te leren had ze ook al ontsluiting. Al jaren had ik me afgevraagd hoe ze dat nou deden opmeten en nu wist ik eindelijk hoe ze dat deden. Onze dag sloten we af met een stukje echte Limburgse vlaai. En met deze ervaring op zak besloot ik geen kuttekijker meer te worden.

Utrecht is ook gezegend met een universiteit en aan die universiteit kan je farmacie studeren. Toen ik erachter kwam dat de geneeskunde opleiding niks voor mij was, ik wilde immers geen mensenlevens in mijn handen hebben, besloot ik om maar eens te gaan kijken bij een opleiding om apotheker te worden. Mijn ouders reden het halve land met me af, we wonen immers in Zuid- Limburg. De universiteit was geweldig en de stad was nog mooier, alleen vond ik de opleiding helemaal niks. Dit avontuur strandde na nog geen half uur op de universiteit te zijn geweest. Twee uur rijden en na een half uur weet je dat die tocht voor niets geweest is. Nou voor niets, ik wist in ieder geval dat farmacie niets voor mij was. We besloten nog even te gaan shoppen en daarmee eindigde onze eerste keer in Utrecht.

Mocht je dan verdacht worden van een moord en mijn kantoor binnen komen wandelen, dan vind je op mijn naambordje niet Winnie Hansen, maar inspecteur Winnie Hansen Bachelor of Science Master of Science, om rechtspsychologe nog maar weg te laten.