Toen viel Hyves weg. Het lelijke gele design wat ik altijd zelf pimpte werd vervangen door het lelijke onpimpbare design van Facebook. Dat was beter. Ik hoefde niet langer alles te respecteren. Ik kon iets leuk vinden. De internetwereld is er overigens een stuk onvriendelijker op geworden nu er niet meer gerespecteerd wordt. Of ik ben gewoon groot geworden, ander dilemma. Ik like tegenwoordig. Alles. Foto’s, filmpjes, reacties, docs, blogs, apps, ik like zelfs mensen, al vergt dat nog enige uittypkunst. Als ik maar kan liken.

Liken is mijn leven. Ik knipoog niet meer vriendelijk naar de jongen die onze drankjes serveert. De buschauffeur zeg ok geen gedag meer als ik incheck, en niet eens omdat hij vaak gewoon niet komt. Het meisje van de supermarkt bedank ik niet meer voor het bonnetje en ook voeren mijn vrienden en ik niet echt meer een normale conversatie. Ik steek slechts mijn duim op en roep zo nu en dan ‘like’. Het bekt veel lekkerder dan ‘respecteer’, en het typt ook makkelijker. Het maakt het leven makkelijker. Alles zou een likebutton moeten hebben. Stel je voor, je zit in de kroeg en meent oprechte interesse te hebben in een onbekend persoon in de kroeg. Je hoeft slechts op de likebutton te drukken voor de letterlijke klik. En boemklats, daar is je chat, fysiek en wel. Tot die button er is draag ik altijd een stapeltje stickers mee waarde likebutton op staat afgebeeld, die plak ik op de mooie dingem des levens en op de leuke mensen die ik zie.

Mark Zuckerberg is een held. Echt. Hij neemt dan misschien de wereld over, maar hij maakt het zoveel makkelijker. Hij maakt de wereld beter. Als iedereen zou liken was er wereldvrede. Het maakt je een beter mens. Ik ben een liker. Dank je, Mark.

Dus ik ging naar de kapper. Laten we één ding vooropstellen: ik heb een gruwelijke hekel aan de kapper. Normaal gesproken krijg je wat terug voor de talloze euro’s die je aan lucht uit lijkt te geven. Stappen, alcohol, je krijgt naast een eventuele alcoholische versnapering een malle avond en af en toe een ridicuul of ongepast voorstel vanwege de mensen om je heen die een alcoholische snack teveel op hebben. Roken, je krijgt er sigaretten voor terug. Die gaan dan wel weer letterlijk in rook op, maar dat terzijde. De kapper niet. In plaats van dat je er iets voor terug krijgt nemen ze iets van je. Mijn haar. Mijn dierbare, lange haar. Zonder pardon, zonder een beetje liefde.

Daarom heb ik zo’n hekel aan de kapper. Maar mijn geliefde Goudlokjes-coupe was al een paar dagen niet meer zo Goudlokje-like. Van uitstel komt afstel, dus ik had besloten te gaan voordat er cogeltjes in mijn haar kwamen wonen, zelfs in de winter. Na wat research besloot ik naar mijn oude vertrouwde kapper te gaan, ze had mijn boosheid, verdriet, angst, mijn emotionele achtbaan altijd weer doorstaan. Enige probleem: zij knipte buiten de stad. En ik had geen fiets aan mijn zijde. Ik ging met de bus. Voor de zekerheid vroeg ik of hij wel naar het Euterpeplein ging. Hij was er van overtuigd. De halte na ‘t Stier moest ik hebben. Ik had toen al beter moeten weten, hij wist de haltenaam niet. ‘t Stier kwam. ‘Meneer?’ vroeg ik beduusd. ‘Bent u niet in de war met het Neptunesplein?’ Hij staarde voor zich uit, het was blijkbaar zijn denkstand. ‘Ach ja.’ Hij geneerde zich ietwat. En terecht. ‘Je kunt het beste terug gaan en de acht nemen.’ Zuchtend stapte ik uit, terug naar het station. In de bus terug kreeg ik een briljant plan. Ik zou bij de kruisende halte overstappen. Dat zou me schelen. Met gevaar voor eigen leven passeerde ik de scheurende auto’s, zocht het bord op om te kijken hoe erg de schade was. ‘Moest je met de acht?’ vroeg een aardige mevrouw. Ik knikte. ‘Die is net twee minuten weg.’ stampvoetend draaide ik een rondje. ‘Ik geef het op, ik ga wel niet naar die verrekte kapper!’ maar dat kon niet. Ik moest. Ik besloot te voet een kapper te vinden.

Verwilderd en alleen struinde ik door de stad. De kappers die ik tegen kwam waren dertig euro, vijftig euro of spraken alleen Nederlands met zo’n irrita’ Frans accè’. Plots botste ik tegen een kapsalon op die er goedkoop uitzag. Ik ging naar binnen. Me alvast bedenken waar ik het nu weer met de vreemde dame die aan mijn haar knutselde over moest hebben. Dit was de laatste keer dat ik naar de kapper ging. Ooit. De komende drie maanden.

Ik schuifelde wat met mijn voeten over de grond en keek nog eens verlegen zijn kant op. Hij gaf me een grote glimlach. Wat een boost. Ik kon er de hele avond tegen aan. Mijn zelfverzekerdheid was weer de volle honderd procent, of hij nou verder zou flirten in de trein of dat het slechts bij een vluchtige perronflirt zou blijven. Ik ijsbeerde wat om de kou te verdrijven. Hij bekeek me gefascineerd, en lachte nog eens vriendelijk. Ik vond dat ik maar eens terug moest lachen, en zo geschiedde het. Ik vond het daarmee ook wel weer genoeg en draaide me om zodat ik naar de trein kon uitkijken. Ik blijf toch een beetje arrogant. Afstand bewaren, mysterie creeeren, zo zegt de Viva dat het beste werkt. Het jagersinstinct van de man laten werken, en op het juiste moment inhaken. Alle onzin op een stokje, vond ik altijd, maar vandaag kwamen deze regels mij wel goed uit. Laat hem maar jagen, dacht ik. Op een beetje aandacht na hoefde ik immers toch niets van hem. Gemeen, medogeloos, misschien, maar ik blijf een vrouw.

In de verte zag ik de drie vertrouwde lichtjes. Ander spoor. Niet mijn trein. Onze trein. De trein van de groene jas-jongen en mij. Ik draaide me weer naar hem om. Hij lachte nogmaals. Knikte even vriendelijk. Ik smolt. Ik kon er weinig aan doen. Hij moest een naam hebben, ik besloot hem Eddie te noemen. Niet omdat Eddie nou zo’n bloedmooie naam is, maar hij was gewoon een Eddie. Eddie liep met me mee toen ik met de deur mee liep toen de trein mij eindelijk uit mijn ijskoude lijden kwam verlossen. Ik stond links van de deur, Eddie rechts. Tactisch manouvreerde ik me baar boven, Eddie kon me wat. Ik ben een egoist in het openbaar vervoer, zitten zal ik. Boven vond ik een vierzits, voor mezelf. Het kon niet beter. Eddie rende me achterna. Kwam bij me in de vierzits zitten. Dit kon niet beter, het werd de beste treinreis ooit. Hij boog langzaam zijn hoofd naar me toe. Nonchalant deed ik mijn oordopjes uit, alsof ik hem voor het eerst zag. ‘Zeg…’ begon Eddie. ‘Heb jij een kortingskaart waarop ik mag meereizen?’

Kwaad met kwaad bestrijden was mijn motto. Ik was voor het eerst uit geweest in Rotterdam, Roffa, en we hadden het laat gemaakt. Mijn wekker stond wegens ouderlijk bezoek op acht uur, dus na drie luttele uurtjes slaap stond ik koffie te zetten en me klaar te maken voor mijn vertrek naar de Ikea. Ik nam alvast afscheid van mijn geliefde volgers en vrienden, en ging met een zwaar gemoed op weg.

Daar stond ik dan plotsklaps in de Ikea, op zaterdag. Met hoofdpijn, Abba in mijn oordopjes, een kinderintolerantie en een onvermogen vriendelijk excuses te ervaren van de ontstuimige huisvaders die mij zouden aanrijden met hun winkelwagentje. Plus de wetenschap dat ik zou verdwalen. De bordjes die in de Ikea hangen kloppen namelijk niet. Je komt altijd weer bij dezelfde slaapkamer uit. Na vijf minuten was ik volledig de weg kwijt, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik had al twee kindermonden van ducttape voorzien en één winkelwagen tegen mijn toch al ietwat slappe knieen gehad. Nergens vond ik het tafeltje. Ik besloot gewoon de bordjes zelfbedieningsmagazijnte volgen in de hoop dat ik ooit nog de uitgang zou vinden. Ik dacht maar één ding. Constant. “Ingelise wil graag opgehaald worden uit de meubelhel. En ze wil er een tafel bij. Herhaling…”

Het duurde ongeveer 23 minuten, twee aanrijdingen, zeven verbaasde blikken om gekke designs, een conclusie dat de Ikea zo’n vijf keer kleiner kan als ze alles gewoon een keer neer zetten, echt, alles staat op minstens vijf verschillende plekken, tot ik in de hemel belande. Het plafond trok open: ik stond in het zelfbedieningsmagazijn. Snel pakte ik een tafel en rende ik naar de kassa. Ik hoekte per ongeluk nog een mevrouw met mijn lacktafel, maar ik kon niet stoppen. De overlevingsdrang was te sterk. Ik zou het slagveld niet overleven. Ik zocht de kortste rij en rende zo goed als mogelijk met mijn tafel naar de bus. Ik leefde nog. Ik was voldaan.

Petities werden getekend, een beetje te kort van tevoren. Toen het nieuwe digitale bord al lang was gekocht en alleen nog even gemonteerd moest worden. Ik denk niet dat de gemeente Utrecht met het bonnetje terug kan naar de Blokker om daar het nieuwe bord te retourneren, omdat er een luttele 1397 hipsterwannabe idioten een petitie op een Facebookpagina hebben getekend. Die 1397 (Ha. Ha. Ha.) hipsterwannabe idioten die wel over nieuwe telefoons beschikken en waarschijnlijk nooit op het bord kijken. Want technologie, de app van de NS is net zo up to date en geeft je wél de juiste informatie. En legt u mij eens uit. Alle ontwikkeling mag doorgaan, maar om een oud blauw bord tekenen we huilend een condoleanceregister. Waarom zeurt er in vredesnaam niemand over de Playboy? Vroeger, heb ik mij door de oudere garde laten vertellen, kocht het mannelijk deel van de bevolking het blad voor de vieze plaatjes. Tegenwoordig voor de verhalen. Patricia Paay slaat men angsvallig over, en Britt is simpelweg te aaibaar, een huilende Britt omdat de foto’s zijn uitgelekt heeft weinig sexfactor.

En nu maar zeuren. Over hoe erg het wel niet is. Hoe lelijk het nieuwe bord is, want het is digitaal en dat is stom. Hoe we het oude bord missen, want oh nostalgie we wonen net twee jaar in Utrecht en daarom hebben we recht van spreken. En oh we komen bijna nooit op het station maar Utereg me stadsie kan egh nie sonder, wijffie, en ons Utregs accent is nog lang niet goed genoeg om voor local door te gaan. Niet langer het ratelende geluid van omklappende bordjes, want oh we zaten uren op de bankjes in de stationshal, te genieten van het feit dat we vertraging hadden zodat we konden luisteren naar dat goddelijke geluid.

Over een twee weken zijn we allemaal vergeten dat het blauwe bord daar hing. Spreken we weer gewoon af onder het grote blauwe bord, immers, het bord nu is nog steeds groot en nog steeds blauw. Pas als we weer cultuur snuiven in het Utrechtse Spoorwegmuseum, met onze kinderen. Dan verzuchten we tegen de koters dat in onze tijd er zo’n analoog bord hing. En dat vroeger alles beter was.

Gelukkig hebben we de app nog. En nu weer zeuren over vertragingen en blaadjes op de rails.

Er klopt niks van, ik snapte het niet, maar ik stond alleen in het damestoilet, dus ik kon niemand om bevestiging vragen. Was het een condoomautomaat in vermomming? Wilde hij niet herkend worden als condoomautomaat en had hij zich dus maar laten bestickeren met plaatjes van mini-vibrators? Alsof een vibratorautomaar zijn niet genant is. Misschien nog wel veel genanter dan een condoomautomaat zijn. Dan heeft diegene tenminste nog gescoord, zoals dat heet. Een vibratorautomaat is voor mensen die alleen naar huis gaan.

Mijn tas stond nog bij ons tafeltje. Ik rende er naar toe om kleingeld te halen. Vroeg mijn kroegmaatjes om kleingeld. Ik zou het later wel uitleggen. Ik moest weten wat er in die automaat zat. Waren het niet stiekem gewoon kauwgomballen? Of tampons? Sigaretten? Of misschien gewoon chocola? Daar had ik best zin in. Of chips. Daar had ik nog meer zin in. Ik verzamelde drie euro, en gooide het in de automaat. Het rinkelde er direct weer uit. Ik maakte het geld schoon en probeerde het nog eens. Weer viel het eruit. Dan maar ander geld. Ik vroeg de barman geld te wisselen. ‘Voor de automaat in de WC.’ Hij begon te grinniken. ‘Ik geloof dus niet dat er vibrators inzitten. Hij wisselde het geld om. Ik rende terug. Weer rinkelde het geld naar beneden. EMPTY stond er op de automaat.

Teleurgesteld keek ik naar de automaat. Ik gaf er een schop tegenaan. Met hangende schouders liep ik terug naar de bar. ‘Hij is leeg. Doe maar een biertje.’ Verdrietig dronk ik mijn mislukte onderzoeksjournalistiek weg. Wetende dat ik een doel heb hier op aarde. Een andere vibratorautomaat heb ik nooit meer gevonden.

Deze column verscheen eerder op mode.dejaap.nl.

De achtste generatie, meneer Van Bommel  bedacht in 1996 dat er wat nieuws moest komen. Hij vond dat hij enig auteursrecht had op de naam ‘Floris van Bommel’, de naam van zijn jongste zoon. Hij had toch immers die naam verzonnen. Zo ontstond het nieuwe, inmiddels welbekende merk Floris van Bommel. Floris, die een weekendje thuis was bij vader en moeder werd opgedragen zijn naam zo net mogelijk op een papiertje te schrijven. Twee A4-tjes later was het logo geboren.

Gekke ontwerpen
Floris gebruiken was een briljante stap van de oude Van Bommel. De jongste zoon werd het gezicht. Samen met zijn broers Reynier (naar de originele Van Bommel) en Pepijn (pas later, in 2010), ging hij zich in 1999 bemoeien met het bedrijf. Dankzij Floris is Van Bommel zo suffig en klassiek nog niet. Floris blijkt namelijk een creatief talent met grappige ideeen (dat moest hij vader Van Bommel overigens wel even uitleggen). Zo lanceren ze in 2005 een sneakerlijn, iets wat zeer ongewoon is voor het merk. Een schot in de roos, er zijn zelfs wachtlijsten voor de groene schoenen. Een jaar later komt Floris dankzij de snoepbanaantjes op het idee een gele sneaker te maken. Zo zijn er nog talloze voorbeelden van ietwat vreemde schoenen. Zoals de gele tong uit 2008. Tegenwoordig doet Floris ook veel met zolen, neem de tekst ‘Foodwear’ als protest op dat we elkaar altijd zo nodig op fouten moeten wijzen, een rebus met een Brabantse uitkomst en de namen van alle Van Bommel-medewerkers.

Winkels
In 2008 openen de gebroeders Van Bommel hun eerste winkel in het centrum van Antwerpen. Meer winkel volgen in de jaren daarop. Na 276 jaar openen de broers ook in Nederland hun eigen winkel, sinds maart 2011 is de eerste Nederlandse winkel van Floris van Bommel een feit. Zoiets kan natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Daarom organiseerde Van Bommel een in-store concert met de band Racoon.

In de laatste vijf jaar zijn de verkoopcijfers van Van Bommel flink gestegen. Een flinke boost voor het merk. Floris achter zijn creatieve designtafel, Pepijn als commercieel directeur en Reynier als algemeen directeur. Ze verkopen prijzige schoenen, maar dan heb je ook wat. Oh ja, aan te raden zijn ook de sokken.

Bron

Dit artikel verscheen eerder op Mode.dejaap.nl

Hulde aan alle vrouwen die nadenken over hun kleding. Behalve Uggs-dragers.

Meer goedgeklede mensen hierrr.

Foto

Ik herinner mij de serie Hollands Next Topmodel nog. Ik heb gepoogd te kijken, ik hield zelfs Daphne langer dan vijf minuten vol. Afhaken deed ik na Bastiaan van Penzenburg. Een meisje met maatje 34, groter kan het niet zijn geweest noemde hij dik. Dik. Dat kon ik zijn. Dik. Ik ben dik volgens Herr Schmutzig. De man met de megapens, ja dat is vast zielig en erfelijk en een ziekte enzo, en hij kan er vást niets aan doen, noemt mijn maatje 34 dik. Onverantwoord. Waar haalt deze pratende bierbuik het lef vandaan?

Kijk, dat ik nou trots ben op het feit dat mijn puberteit zo’n zeven jaar te laat komt en ik eindelijk een kont met enige J-Lo proporties kan gaan te kweken, a la. Maar de talloze, onzekere en enigszins jaloerse meisjes die het programma kijken, en keer op keer horen dat maatje 34 plus te dik is onmenselijk, bijna onwerkelijk. Hypocrisie, a la. Maar het zelfbeeld van onzekere tienermeisjes kapot maken met zo’n ellendig programma is iets waar RTL iets beter over na had mogen denken.

Gisteren kwam mij een linkje onder ogen. De blog van Bastiaan. Hij had plussize-model Danielle in het zonnetje gezet. Bloedmooie meid. Een figuur waar menig vrouw een moord voor zou doen. Maar er moest even benadrukt worden dat Danielle een plussize-model is. Dat had ik kunnen zijn. Ik ben ook een plussize-model. Dan weet ik dat. Als ik ooit nog ambieer me af te laten zeiken door modelands lievelingsdikzak, ben ik er in ieder geval op voorbereid. Dat ‘je hebt tenminste iets om aan vast te houden’ is gewoon dik. Walgelijk, zoals we de man die zijn problemen afreageert op onzekere meisjes zou zeggen.

Momentje. Ik ben even overgeven.

Deze column verscheen eerder op mode.dejaap.nl

Het duurde even voor ik was bekomen. De kleuren uit de etalageruit sprongen mij tegemoet. Het was niet één kleur, het waren er minstens zes. En geen milde kleuren als ‘zalmroze’ of ‘antraciet’ of ‘legergroen’, nee. Gewoon de kleuren die een kind in een pakket met tien stiften krijgt. Rood, groen, geel, blauw, roze, oranje, paars. Iemand met epilepsie zou een aanval krijgen, zo fel waren alle kleuren door elkaar.

Color blocking. Zo noemde men het. Nou, blocking was dus het laatste wat de etaleurs in deze winkel hadden gedaan. Maar dat bleek dus het hele idee achter de trend. Zoveel mogelijk gekke kleuren door elkaar. Roze en oranje waren ineens normaal en rood met blauw a la Superman mocht ik niet langer als belachelijk bestempelen. Dit was het, dacht ik. We zijn verloren. Over een paar weken lopen we er allemaal hysterisch bij. Mijn rode laarsjes zouden nooit meer hetzelfde zijn als ik ze zou combineren met zwart, wit en grijs. Mijn rode lippen moeten in het vervolg altijd gecombineerd met een geel T-shirt. Om nog maar te zwijgen over een roze broek met een rood shirt. Zo hoort dat dus tegenwoordig.

Ik besloot wat research te doen. In de hoop dat dit alles niet waar was en dat het slechts een droom was. Afbeeldingen die ik googelde bleken al even hysterisch, mijn ogen deden er pijn van. Modeblogs daarentegen waren iets milder. Afgezien van de altijd hippe meisjesblogs die hun gothicfase gemist hebben en zich dus maar zo gek mogelijk kleden en dat bestempelen als ‘hip’. Less is more blijft mijn motto, maar daar denken de hippe blogmeisjes anders over. Color blocking bleek niets meer dan felle kleuren gebruiken. En niet zo hysterisch als mijn etalageruit. Het mag ook gewoon een tintje rood zijn. Met een gerust hart trok ik mijn rode laarsjes, groene broek en gele shirt uit. Terug in mijn oude vertrouwde rustige kleurtjes. Met een vleugje opvallend rode lippenstift. Dat dan wel weer.

Beeld

Deze column verscheen eerder op Modedejaap.nl