Bling Bling Jack

Deze blog werd stiekem al eerder gepubliceerd op mijn oude blog. Precies twee jaar geleden.

Zo af en toe doet een busritje de mens goed. Zo af en toe dan. Met de fiets gaan is een fijne afwisseling. Zo ging ik donderdag vrolijk werken. Na het werken, een uurtje of 9, ging ik op weg naar de bushalte. Bij de bushalte stond een jongen. Met een bekend gezicht. Maar omdat een van de meest foute openingszinnen ‘Hé, ken ik jou niet ergens van?’ is, besloot ik wijselijk mijn mond te houden. Ik kende hem echt ergens van, maar waarvan bleef me een raadsel. Daar kon ik mooi tijdens mijn busritje over nadenken.

Toen mijn bus, weer eens veel te laat, eraan kwam, sprong ik naar binnen om een plekje te veroveren. Als de winkels op donderdagavond dichtgaan, is het altijd megadruk bus 2. Omdat zowel Hoogland als Nieuwland naar de gewenste bestemming verplaatst moet worden. Achter in de bus vond ik een plekje waar ik de hele bus in de gaten kon houden. Ik was de jongen inmiddels alweer vergeten.

Niet gek veel later, eigenlijk nog niet eens een minuut later, sprong een jongen met een bekend gezicht de bus in. Het was de jongen van de bushalte. Hij keek me eventjes aan en ging toen verveeld op de plek tegenover me zitten.

Ik keek hem nog eens goed aan, ik zou hem toch nooit meer zien, en ik moest weten waar ik hem van kende. Hij had bling bling in zijn oor, en ook zijn handen waren versierd met glimmende ringen. Vandaar dat de eerste naam die bij me opkwam Jack was. Bling Bling Jack. De reden was simpel. Hij had bling bling, en Jack is een coole naam.

Hij keek me nog eens aan, en ik keek nog eens terug. Zijn huid was onnatuurlijk bruin, dus een zonnebankje kwam er regelmatig aan te pas. Ook zijn perfect gestylde haar loog er niet om dat hij toch redelijk ijdel was. Moet ook wel in een kledingwinkel. Dat was het! Hij werkte bij de Chasin’ om de hoek! Vandaar dat ik zijn onvergetelijke doch knappe hoofd nog herkende.

Benieuwd waar hij woonde, hield ik vanuit mijn ooghoeken in de gaten waar hij uitstapte. Wanneer ik stiekem zijn schattige hoofd probeerde te bekijken, keek hij nét mijn kant op, waardoor het niet geheel onopvallend moet zijn geweest dat ik hem in de gaten hield. Bij de snackbar stapte hij uit. Om dat ik op de achterste bank zat keek ik nog eens naar buiten. Geïnteresseerd keek ik waar hij heenliep. Totdat ik bedacht dat ik in een bus zat die geen reclame achterop had, waardoor hij waarschijnlijk geamuseerd zag dat ik hem nog eens flink nastaarde. Snel draaide ik me om. Hij heeft nu vast een slecht beeld van het meisje uit de bus…

Haus Im Snee.

Het begon allemaal op die fijne woensdagavond, of eigenlijk donderdagochtend dat Monica en ik op de fiets naar huis zaten. We gingen alcoholloos, hadden we gezegd. En daar zaten we op de fiets. Hyperactief van alle cola die we hadden gedronken, en van alle alcohol die we hadden afgeslagen. Het was koud, en met twee paar handschoenen, twee vesten, een sjaal en een dikke jas als extra kledij bibberden we langs de Vecht. Kwart over drie waren we weg gegaan, in het kader van toch nog eens denken aan je gezondheid. Half vier bereikten we het begin van de lange rij woonbootjes. Aan de andere oever ligt Monica’s degelijke rijtjeshuis. We zetten onze fietsen weg, en terwijl we druk onze fietsen op slot deden, constateerden we iets. Het sneeuwde. Ach, zou wel loslopen, poedersneeuw, is morgen weer weg.

Maar die sneeuw was niet weg. Die sneeuw was blijven liggen. En niet in zijn eentje, maar met nog meer sneeuw. Daar begon mijn haat/liefde verhouding met Sneeuw. Sneeuw en ik hebben ook een beetje een machtsverhouding waar Berlusconi nog een puntje aan kan zuigen. Ik kan je zeggen: Sneeuw wint. Sneeuw wint, waar haat/liefde begint.

Een goede nachtrust is goed voor de mens. Daarom ging onze wekker ook pas om twaalf uur ’s middags. Nadat we rustig hadden ontbeten besloten we ons naar het station te begeven. Maar er lag sneeuw. Veel sneeuw. En de fiets moest mee. Terwijl de sneeuw onder de voeten kraakten, moest de fiets gesleept worden. Monica en ik gleden van drempels af. Ik constateerde dat ik de volgende keer een stoel mee zou nemen om rechtop te blijven staan. Het station kwam in zicht. Ik parkeerde mijn fiets, en toen begon de ellende. De NS denkt dat het altijd zomer is in Nederland.

Ik zocht een trein. Ik voelde me brak, moe, koud, en ik wilde naar huis. Maar er reed geen trein. En ook geen bus. Ik zocht de vertrouwde stoptrein van Utrecht naar Zwolle, en vond hem, met een half uur vertraging. Ik stapte in, warmde mijn handen en wachtte op Amersfoort. Op Amersfoort CS rende ik de trein uit en haastte ik mij naar de bus. De bus kwam na een lange tijd, en ik stapte in. Het kostte me maar een uurtje extra om thuis te komen met dit weer. Het zou wel meevallen. Om drie uur zat ik op de bank. Ik zette de TV en mijn laptop aan en hield mezelf op de hoogte van het nieuws. Terwijl ik thuis zat, stopten de treinen met rijden. Ik had geluk gehad. En een goede reden mezelf vrij te geven de volgende dag. Al wist ik dat mijn echte sneeuwhaat pas zou beginnen op de dag dat ik zou moeten werken. Ik genoot nog even van mijn liefde voor de sneeuw, van de mooie taferelen, van de iglo die mijn buurkinderen bouwden. Van het sneeuwballengevecht waar ik geen deel aan nam. Die maandag zou ik vastzitten in Utrecht, en de sneeuw vanuit mijn hart gaan haten. Om nog maar niet te spreken van mijn eeuwig verpestte cowboylaarzen. En als er één ding is waar men niet aan moet komen…

With Ice

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Week 52

Serious Request bracht €7.113.447,- op, kerst mag dit jaar helemaal over de top, Belgie is geen grote autoproducent meer, het vertrouwen in de economie is gestegen en is zelfs licht herstellende én alle kerstverkopen breken de records. Met kerst komt altijd alles goed.

Nog meer goed nieuws met kerst; de griepepidemie is voorbij. Op het moment van spreken hebben van de 100.000 mensen maar 41 mensen griepverschijnselen. Wanneer dit 51 zou zijn, kan men volgens het RIVM spreken van een epidemie. In Gouda heerst wel een epidemie. Dankzij de sneeuw zijn daar 29 jongeren opgepakt die ijsballen op camera’s gooiden. De jongeren worden ook verdacht van openlijke geweldpleging en vernieling, namelijk het neerijsballen van voorbijgangers en daarna diezelfde voorbijgangers te beroven.

De jongens uit Noord-Groningen zijn gelukkig een stuk minder geweldadig.  Het enige wat de jongens wilden was een herinnering aan hun favoriete serie New Kids. Die serie speelt zich af in Maaskantje in Brabant. De jongens reden het hele eind van Noord-Groningen naar Maaskantje om het nu voor de vierde keer gestolen bordje mee te nemen. Surveillerende agenten werden achterdochtig toen ze de auto van de Groningers vol gereedschap zagen liggen. De jongens zijn verhoord en moesten het bord inleveren. Het is altijd nog een stuk onschuldiger dan de joyrider die een bus stal in Nijmegen. Veolia was zo onder de indruk van de buschauffeur in spé dat de joyrider mag solliciteren als buschauffeur. In deze tijden van herstellende crisis is het natuurlijk geweldig als je een baan in de schoot geworpen krijgt.

Groot nieuws afgelopen week was toch wel Laura Dekkers, beter bekend als het zogenaamde zeilmeisje. Laura werd sinds donderdag vermist, dook diezelfde dag dat het in het nieuws was weer op, kreeg een rechtzaak aan haar broek, iets met jeugdzorg en een slechte vader enzo en mag uiteindelijk toch bij haar vader blijven wonen om haar zeiltocht voor te bereiden. Als het zo doorgaat is ze niet meer de jongste die een wereldzeiltocht zal maken. Tegen de tijd da ze begint is ze waarschijnlijk al een jaar of veertig.

Maar het allergrootste nieuws van de afgelopen week is toch wel de verijdelde aanslag door Jasper Schuringa. De 32-jarige ondernemer zat in het vliegtuig dat van Schiphol naar Detroit vloog. Een Nigeriaanse man speelde met vuur en Schuringa vloog in blinde woede op de man af. Gaf hem een flink pak slaag, doofde de vlammen en hield de man tot de landing in een stalen houdgreep. De aanslagpleger zegt gehandeld te hebben in opdracht van Al Qaeda. In de eerste berichten leek het alleen om een vuurwerkstunt te gaan, maar de uiteindelijke berichten bevestigen toch dat het om een serieuze aanslag ging. De held Schuringa verloor zijn schoenen, verbrandde zijn handen en scheurde zijn kleren. En krijgt een boel hulde.

Verder viel een inbreker in slaap in het bed in het huis waar hij inbrak, werd het promotiemateriaal van Brittany Murphy uit de handel gehaald, de in de badkamer overleden actrice lag op de poster dood in een badkuip, een Duitse verpleegkundige drogeerde haar irritante collega, een stel Belgische ouders heeft hun kind een naam gegeven naar aanleiding van een internetpoll en vroeg een dronken automobilist de politie om een lift. Oh ja, er komt een DSB-film.

Miss Montreal en Van Velzen – Kersthit

De NS zei nog zo…

Negatief reisadvies. Dat was wat de NS zei. Niet subtiel, niet stiekem, we kregen nog net geen flyer door de brievenbus. Dat kon ook niet met deze extreme weersomstandigheden. Nee, de NS gaf negatief reisadvies op het nieuws, op internet, TV, radio, op de stations adviseerde men zelfs terug te gaan naar waar men vandaan kwam. En toch al die reizigers.

Op het moment dat er maar twee treinen, maximaal twee treinen naar een bepaalde bestemmning rijden, en ook nog een stoptrein, dan is de trein snel vol. En dat is nou precies waarom de NS adviseerde om gewoon even een dagje niet met de trein te gaan. Het was ook mijn plan om niet weg te gaan, maar nood breekt de wet, en werk in Utrecht ook. Ik woon immers in het pittoreske Amersfoort, dus ik moet wel met de trein naar mijn werk. Geloof me, ik had het liever niet gedaan.

Of de bus kwam was natuurlijk al vraag één. Dapper, vol goede moed en met iets te weinig kleren aan banjerde ik naar de bushalte. Ik stond nog geen kwartier te wachten of er kwam een bus. En zelfs als er geen sneeuw ligt is het uitzonderlijk dat lijn 2 binnen een kwartier komt. Ondanks dat mijn tenen wel koud waren, stapte ik toch ietwat dankbaar de bus in. Ik zette mijn tenen op de zilveren rails die prima dienst doet als verwarming. De bus reed behoedzaam en rustig weg. Het maakte me niet heel veel uit. Het was immers nog maar half 12. Ik hoefde pas om 1 uur op mijn werk te zijn. De bus reed rustig en netjes en kwam na een klein half uur op het station aan.

Met nog steeds koude voeten liep ik naar binnen. Ik keek op de borden en probeerde door de niet rijdende treinen te zien of er ook nog eentje wel reed. De stoptrein. Via Den Dolder, Bilthoven en Overvecht. Hij zou vertrekken om 12.17. Ik moest nog zeventien minuten wachten. Het deerde niet. Er kwam een trein en hij kwam op tijd. Tenminste, met deze trein zou ik op tijd zijn. Terwijl ik me stevig vasthield aan de leuningen in de stationshal, schaatste ik naar perron 4a. Het perron was rustig. Ik besloot in het glazen huisje te gaan zitten in de hoop dat het nog enigzins warm was. De tijd verstreek. Langzamerhand werd het 12.17. Geen trein. 12.20. Geen trein. 12.25. Nu was ook de informatie op de borden kwijt. 12.30. Het perron stroomde vol. 12.40 ´Dames en heren. De stoptrein naar. Den Dolder. Bilthoven. Utrecht Overvecht. En. Utrecht Centraal. Vertrekt van spoor. 4a.´ Een teken van leven, eindelijk. 12.43. De stoptrein kwam binnen. Een hele lading mensen kwam naar buiten. Een nog grotere groep stond buiten. De NS zei nog zo, niet reizen met de trein als het niet moet! Het gros praatte over leuke dagjes Rotterdam, Utrecht en andere steden waar ze lekker konden winkelen.

De trein was leeg. Wij, wachtenden stapten er in. Ik vond een plekje. Eindelijk begon de trein te rijden. Dankzij de overvolle coupe begonnen mijn tenen en handen te warmen. Eindelijk kreeg ik weer gevoel. Die reis verloor ik mijn sympathie voor amusementsreizigers tijdens de sneeuw. En ook voor hypogondrische mensen. ´Sorry, ik kan mijn benen écht niet intrekken. Stap er maar over heen en zie maar hoe je gaat zitten.´ Maar ik zat. Mijn telefoon ging. ´Ingelise… Ik weet niet of het slim is om te komen, blijf maar in Amersfoort, je komt niet meer thuis.´ Maar station Bilthoven was al geweest. Te laat. Ik zou stranden in Utrecht.

Weekbreker: Tünde

Het is mogelijk, eindelijk. Schaamteloos reclame maken over mijn rug. Ik red het nou eenmaal niet om jullie zelf iedere dag te vermaken. Mocht je ook graag schaamteloos reclame voor jezelf willen maken, stuur een email naar ingelise@live.nl met daarin naast je naam en website en een goede reden, vijf van je mooiste foto’s of een blog/column speciaal geschreven voor mij. Gewoon, omdat het kan.

Vandaag eens een keer wat anders dan een fotograaf. Er zijn immers meer dingen waar men in kan uitblinken. Tünde, spreek uit als “tuun-du”, zoals ze zelf zegt, is achttien en een regelrecht tekentalent. En dat is ook de reden dat ze op de HKU in Hilversum zit. Als tweedejaars is ze niet alleen meer bezig met tekenen, maar ook met animeren. Ik vroeg haar vijf van haar favoriete tekeningen te sturen, en warempel, dat deed ze! Even genieten dus.

Verstandig!

Deze blog werd stiekem al eerder gepubliceerd op mijn oude blog. 3 november 2008 om precies te zijn.

Soms zijn er momenten dat een mens keuzes moet maken. Mijn ouders maakten de keuze mij naar de orthodontist te sturen, wat ook hard nodig was, de orthodontist maakte de beugelkeuze, en ook de keuze om 4 kiezen te laten trekken. Grote-mensen-kiezen welteverstaan. Braaf ging ik naar de tandarts om mijn grote-mensen-kiezen te laten trekken. Het was geen pretje, maar voor een prachtgebit moet je wat overhebben, al had de orthodontist mij wel verteld dat het nooit helemaal perfect zou worden. Als ik maar gewoon kon kauwen.

En zo ging ik 4 jaar door het leven met een beugel. Eerst met een prachtig groot blok, waardoor je me op 5 kilomeer afstand al kon herkennen, als je me niet verwarde met een hijskraan. Maar goed, wie mooi wil zijn, zal toch even lelijk door het leven moeten. Dat kan een korte tijd (de maskertjes die we elkaar altijd voor verjaardagen geven), wat langer (plastische chirurgie), of nog langer (een blokbeugel).
Na een jaar zegende de orthodontist mij met de overbekende slotjes, die bijna elk kind krijgt. Toen die er op mijn 13-en-een-halfde levensjaar uitgingen, kon ik mijn geluk niet op. Ik was van de beugels af!

Maar laatst is de conclusie getrokken dat ik weer een beugel mag. Moet. En daarvoor moest ik wat heel ergs doorstaan. Weer vier grote-mensen-kiezen eruit. Verstandskiezen welteverstaan. En er gaat wat door je hoofd als je op die stoel ligt. Vandaag was ik wonderlijk genoeg meer bij bewustzijn dan de eerste keer. De eerste keer lag ik stijf van de zenuwen te luisteren naar de macarena. Hoe frustrerend is het om de macarena te horen zonder dat je mee kunt doen, omdat je toevallig gepijnigd wordt met een boor en een tang? Ik lag nog harder te trillen dan mijn telefoon die ’s ochtends dienst doet als wekker, en mij probeert te wekken. Het leek alsof ik een joint had gerookt, XTC had gebruikt en een lijntje had gesnoven. Ik denk niet dat ik de uitwerking van die drie tegelijk in mijn normaal gesproken hyperactieve staat wil uitproberen.

Liggend in de stoel met een blinddoek over mijn ogen en een warme deken om me tegen de in het rond vliegende bloedspetters te beschermen, kreeg ik allerlei vragen en visioenen die je beter niet kunt hebben tijdens het trekken van je verstandskiezen.
De rondvliegende bloedspetters deden me ineens denken aan Sweeney Todd. Ik zat dan wel niet bij de kapper, maar wie zegt dat mijn kaakchirurg niet zwaar verbitterd is? Gelukkig sneed de kaakchirurg mijn keel niet door, en tot nu toe is de verdoving ook nog niet dodelijk. Al is het geen pretje om al kwijlend om de bank te zitten met je laptop, en zijn mijn ouders erg blij dat er eens geen geklets uit deze hoek van de kamer komt.

En wie wordt er nou kaakchirurg? Als je je geroepen voelt kaakchirurg te worden, meld je dan hier, dan gaan wij eerst een goed gesprek voeren. Dat je chirurg wordt, kan ik me dat voorstellen. Als je het leuk vind om in mensen te porren, en je maakt ze er toevallig ook nog beter mee, waarom niet? Maar kaakchirurg? Kleine meisjes bang maken me verhalen over scheve kaken, operaties, het trekken van verstandskiezen. En het allerergste is dat ze het nog doen ook.
Ach, het gaat vast met passie… Maar ik ben wel mooi mijn verstand kwijt…