Algemeen Turnsyndroom


Vandaag heb ik een zeer belangrijke medische ontdekking gedaan. Een nieuw syndroom: Het Algemeen Turnsyndroom. Ik, met mijn eeuwige optimisme, koos blij voor LO2, dat kan ik wel! dacht ik. Nou ja, vandaag bij LO1 moesten wij turnen. Doodsangsten stond ik uit bij het zien van de kast. Toen ik mensen eroverheen zag springen, werd het alleen maar erger. Klamme handjes, koud en warm tegelijk, trauma’s kwamen allemaal opdagen. Ik kreeg al nachtmerries als ik eraan dacht. Nou ja, dagmerries. Een oude gebeurtenis kwam weer boven. Eens, lang geleden, sprong ik over de kast heen, en kwam zo idioot terecht (op een of andere manier lag ik op mijn nek, ik wist niet dat dat kon!), dat ik nooit meer een kast aan durf te raken. Bang ging ik op de bank zitten, na een mislukte sprong op de trampoline. Nee, ik raak die kast met geen vinger aan! Ik geloof dat ik minstens 3 hypnoses en een flinke klap op mijn hoofd (Van een softbalknuppel ofzo) nodig heb, voordat ik die kast aanraak. En daarna nog jááááren therapie om alles te verwerken. Een echte oplossing heb ik nog niet gevonden. Dus als iemand enig idee heeft hoe je dit soort syndromen kan overwinnen, alles is welkom. Ik ben ook bereid om als testpersoon te functioneren als er ideeën zijn deze angsten te overwinnen. Ik ben te bereiken via reacties.