Shopdrang


Zoals ieder meisje dat waarschijnlijk wel heeft, en misschien sommige jongens ook, had ik een enorme aanval van de zogenaamde ‘shopdrang’. Dat gevoel dat je pinpas je portomonee uitbrand, en roept: ‘Kijk mij! Ik ben er zodat jij al die leuke spulletjes kan kopen!’ Oke, hij heeft ook wel gelijk. Als ie zou leven. Maar dat doet hij niet. Toch gaf hij me dat enge gevoel, en fluisterde in mijn oor: ‘Pak die CD, en reken af, het is toch een geweldig gevoel om mij door de pinautomaat te halen..?’ Ja, daar had hij wel een punt. Deze CD wou ik eigenlijk al wel een tijdje. Een aangezien het een aanbieding was, waarbij 3 CD’s eigenlijk goedkoper waren, zocht ik er nog 2 uit. Snel bedacht ik dat ik aan het sparen was. Ik gooien de CD’s terug, alsof ze in brand stonden, vevloekt waren, of enorm giftig, en rende ik de winkel uit.
Vlug sluip ik een een of andere goedkope winkel in. Maar zelfs deze plek is niet goed om rond te lopen. Allemaal leuke aanbiedingen die roepen: ‘Koop mij!’ En ja, dat ben ik ook van plan. Nee, toch niet. Aargh! Misschien is het een verstandig idee om de winkel uit te rennen. Oke, oke. Ik ben al weg. Maar nog steeds is er iets dat ik moet kopen. Maar wat? Snel ren ik de eerste de beste supermarkt in. Kauwgom, ja, dat is wel een optie. Snel tel ik het weinige kleingeld na, wat ik eigenlijk nooit heb, dus nu is het ook maar weinig. Ik zoek een kauwgom uit, die achteraf helemaal niet lekker is. En nog een nutteloze glossy, die weer zal verdwijnen in een van de vele dozen, die al overvol zitten met andere glossy’s, die ik tijdens andere nutteloze shopsessies heb gekocht. Snel vlugt ik het onveilige en bedreigende winkelgebied uit. Ooh ja! bedenk ik op de fiets. Ik had een doos moeten kopen voor al die onnodige glossy’s…