Spin…


Vandaag gebeurde me het engste wat een mens kan overkomen. Het was nog enger dan die keer dat ik dacht dat er een enorme plas bloed op de gang lag, wat trouwens gewoon de lekkende wasmachine op rode vloerbedekking was. Ik lag rustig in bed, tot er ineens een spin over het dak liep. Ik wou hard gillen, maar omdat het nog vroeg in de morgen was, had ik nog geen stem. Dus deed ik alle moeite om mijn bed uit te komen, maar die is nogal hoog, dus kon ik me nog net vasthouden, en viel ik er niet uit. Met een harde bonk kwam ik op de grond terecht. Versteend van angst stond ik naar boven, het dak, te kijken. Nog een keer probeerde ik hard te roepen, maar tevergeefs. Een zielige ‘Maaaaam!’ kwam er nog niet eens uit. Ik drukte mezelf op het hart dat ik nergens anders naar zou kijken dan de spin, zodat hij niet snel naar me toe zou lopen, en bleef maar hopen dat hij mij niet had gezien. Geen slimme actie, want ik struikelde al snel over mijn eigen voeten, omdat ik achteruit liep, en moest proberen de deurklink te vinden. Snel keek ik of daar geen spin zat, en pakte heel voorzichtig de deurklink. Zachtjes deed ik de deur open en stormde mijn kamer uit. Ik vluchtte gauw de douche in, maar keek wel snel of daar geen spin zat. Gelukkig niet, en ik liep de douche uit en deed de deur gauw dicht, zodat ik straks rustig in de douche kon. Ik stormde naar beneden, nog steeds lijkbleek, waarna mijn moeder bezorgd vroeg of ik niet ziek was. En of ik niet terug naar bed moest. Ik heb nog nooit zo graag baar school gewild…