Snaren


Vrijdagavond was het weer zo ver. We hadden ons voor de zoveelste keer dit jaar opgesloten in de kerk om te oefenen voor de jeugddienst en Sunday Night. Nadat we klaar waren met oefenen voor de jeugddienst, gingen we met een andere setting van de band verder met oefenen voor de Sunday Night. Sunday Night is een soort sing-in achtige dienst. Supergaaf, met de hele band. Omdat ik de enige bassist ben, doe ik dus bij bijna elke keer weer mee.
Goed, waar was ik? Ooh ja, we waren aan het oefenen. Aan het eind van heet eerste nummer was ik de lul. Mijn E-snaar begeeft het. Als je E-snaar het begeeft, kan je net zo goed niet meer spelen, hij is echt onvervangbaar. Ik helemaal in de stress. Ik móest morgen naar de gitaren winkel. Mijn ouders zouden die nacht op vakantie gaan, dus ik snel naar huis om te vragen wat ik nou moest doen.
De volgende dag zit ik, met basgitaar en al, op de fiets naar de gitarenwinkel. Nou, dat gedeelte was niet zo moeilijk behalve dat het, zoals elke zaterdag, enorm druk was.
Goed, ik kwam dus daar aan, en hoe. Dus ik vraag vriendelijk: ‘Mijn snaar is geknapt. Kunnen jullie er nieuwe opzetten?’ ‘Mag ik je bas even zien?’ vraagt de man achter de… kassa… toonbank vriendelijk. ‘Tuurlijk’ en ik haal mijn bas tevoorschijn. ‘Ja, nou, dan moet ik er een nieuwe set opzetten. Maarre…’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Dat kan niet vandaag.’ Hij wijst naar achter, waar nog veel meer gitarenb staan die nieuwe snaren moetn. ‘Je bent niet de enige.’ Shit. Het enige wat ik op dat moment kan doen, is de andere gitaren stiekem jatten, en zeggen dat er helemaal geen andere gitaren zijn. Maar helaas. Dus ik fiets terug, met een set nieuwe snaren, die ik er zelf maar op moet zien te zetten. Hij heeft het me wel uitgelegd, maar of ik het ga snappen…
Thuisgekomen zet ik mijn nieuwe snaren erop. Na een boel gekloot, een telefoontje naar een gitarist en nog meer gekloot (de gitarist was niet thuis) zitten mijn snaren erop. Eindelijk. En nu hopen dat ze het de hele dag houden… Of nog langer…