Shoptocht


Kleine Ingelise wordt groot. Mijn ouders zijn de hele week weg, en dat betekent dat ik vandaag en vrijdag op mijn broertje pas. Mijn zus woont op kamers, en mijn broertje logeert de rest van de week. Dus vandaag dacht ik: laat ik maar eens de huisvrouw gaan uithangen. Zo ging ik op weg naar het winkelcentrum, de supermarkt was mijn doel, en besloot boodschappen te doen.
Ik zette mijn fiets op slot en liep de winkel in. Op zoek naar alles wat ik moest hebben. Snoep, ijsthee en cup-a-soup, de verslaving van mijn broertje en mij. Tijdens mijn tocht door de winkel bots ik tegen een pot, nou ja, blik knakworst aan. Ik besluit dat dat ook helemaal geen kwaad kan om in huis te hebben, net als kroketten, patat en pannekoekenmeel, maar goed, dat hadden we al.
Met een blik kankworstjes, een zak snoep en twee pakjes cup-a-soup ga ik op weg naar de ijsthee.
Onderweg spreekt een totaal onbekende man me aan. ‘Zeg, speelde jij gister op die gitaar?’ ‘Basgitaar.’ Voordat ik het weet heb ik hem al weer verbeterd. Slechte gewoonte, maar een basgitaar blijft iets totaal anders dan een gitaar. ‘Ja!’ ga ik verder. ‘Ooh wat leuk!’ Een gesprek volgt. Ik krijg de hele muziekgeschiedenis van de man te horen, wat op zich wel grappig is. Ondertussen sta ik te klungelen met veel te volle handen. Ik had een mandje moeten pakken.
Als hij vraagt hoe lang ik al speel, vertel ik dat ik sinds augustus speel. ‘Ooh?’ antwoord de man verbaasd. ‘Ik dacht dat daar minstens 6 jaar aan vooraf ging!’ Was het maar zo. Nee, helaas. Maar goed, het is best een compliment :).
Als ik daarna nog even bij de klantenservice sta, vraagt een meisje van een jaar of 14 of ik sigaretten ga halen. Zie ik eruit alsof ik rook..? Blijkbaar wel dus ><. ‘Nee’ antwoord ik beleefd. ‘Ben je 16 dan?’ vraagt ze. ‘Uuh, nee, helaas…’ Flink te balen lopen de meisjes weg. Ach ja, misschien moet ik het ook maar als een compliment beschouwen… :)

Advertenties