Liefde…


En zo zit je dagen zonder inspiratie, en zo heb je ineens weer inspiratie. En niet zomaar, door een berg huiswerk, een verliefd nichtje/goede vriendin en een verliefde buddie. Alles in de stijl van liefde, zelfs mijn huiswerk. Alleen mijn betoog niet. Nou ja, die gaat over muziek, mijn liefde.
Liefde is raar, maar goed, dat wisten we al. Zoals ik niets snap van jongens, snapt mijn buddie niets van meisjes. En dat kan best eens handig zijn. Ik vraag hem al mijn levensvragen over jongens, en hij mij al zijn levensvragen over meisjes. Zo vroeg hij me wat het betekend als een meisje ‘Misschien’ antwoord, want eerlijk is eerlijk, meisjes zijn zo vaag als wat als het gaat om jongens. Hij vertelde dat het meisje wat hij leuk vind vaak vaag deed. Maar net wat hij zij, waarschijnlijk heeft ze niet eens door dat ze vaag doet. Want ik geloof niet dat ik het ooit doorheb als ik vaag doe. Als ik iets sjansen vind, zal hij dat wel heel anders vinden.
En toen vroeg ik hem wat het betekend als een jongen zegt dat er ‘niet veel leuke chickies zijn’. Hij kon me het antwoord geven dat er écht geen chickies zijn, of geeneen die hij kan krijgen. Kijk, daar schieten we meer mee op.
Als ik van die goede gesprekken heb, kom ik erachter dat jongens net zo zijn als meisjes. Verliefd, twijfelend… Maar weet je, er zit totaal geen communicatie tussen ons. Wat meisjes zeggen, bedoelen ze bijna altijd anders dan hoe ze het zeggen, en als jongens iets zeggen, dan menen ze het, en dat geloven wij niet.
Maar wij, meisjes, stappen nooit op een jongen af. En jongens, als ze op ons afstappen, geven we een vaag antwoord als ‘ooit’ of ‘misschien’ ofzo.
Pfoe, genoeg gefilosofeer op de late avond, na een berg met huiwerk. Welterusten!