Onweeeeer!!


Vijf uur in de ochtend. Een enorme knal. Het klonk als een bom die je in een film ziet, als je de TV op surround sound hebt staan, met het volume voluit. Juist, het onweert. En niet zo’n beetje ook. Ik ben niet bang voor onweer, zeker niet als het lekker flitst, maar als ik niet word gewaarschuwd door een flits, schrik ik me kapot. Zeker als ik half slaap.
Het flitste al de hele avond. En heul erg. Heel felle flitsen. Dus ik maar wachten op de knal. Maar nee hoor, niets. Tot ik vanochtend dus wakker schrok van een paar enorm harde knallen.
Goed, ik vroeg me zwaar af waar het vandaan kwam. Als ik soms weer eens een Donald Duck verhaaltje lees, dan zijn het vechtende wolkjes, een witte en een grijze. Maar ik vraag me toch zwaar af wat ik me daarbij moet voorstellen. Zie je het al voor je? Wolkjes die elkaar te lijf gaan met regendruppels en bliksemschichten? Nee, ik ook niet.
De botsing van koude en warme lucht is nog een optie. Niet dat ik die betwijfel, maar het blijft vreemd. Ik ben niet het meest natuurkundige persoon die je kunt verzinnen, dus mij moet je niet geloven als het om weerverschijnselen gaat. Al moet ik zeggen dat ik wel verassend veel van de zon weet.
Maar goed, hoe kan het dat als je koud en warm laat botsen, je een knal krijgt? Als ik water laat koken, en er daarna ijs ingooi, dan krijg ik alleen een plons. (Goed, misschien moet ik het eens proberen, ik heb het nog nooit gedaan, maar het lijkt me onlogisch).
Dus, wat is het dan? Wat maakt het ook uit. Het enige wat belangrijk is, is dat ik me keihard wakker schrok. Volgens mij is het heel grappig om mij wakker te zien schrikken als ik slaap…