Café-tour


Donderdag. 17:05. Ik zit samen met Jacob op het station. Jacob is een goede vriend van me, en we hebben net Harry Potter gezien. Opeens spring ik op. Mijn telefoon trilt, en ik ben zo iemand die zich daar altijd helemaal wild van schrikt. Onder een toets ofzo. Maar oké, dat is weer wat anders.
Dus zo snel als ik kan pak ik mijn telefoon. Ik kijk op de display, en zie dat ik een SMSje heb van Joelle, mijn kleine nichtje uit het nabijgelegen dorp.Ik lees haar SMSje. Een eén of ander vaag SMSje over een café… Ik volg er niets van. Dan belt ze me. Ik, die na een jaar nog steeds niet helemaal vrienden is met haar mobiel, druk natuurlijk het rechterknopje in, wat betekent dat ik Joelle nu weggedrukt heb. Gelukkig belt ze opnieuw, want ik ben dus ook dat persoon dat altijd zonder beltegoed zit vanwege een SMSverslaving.
‘Kun je me alsjeblieft ophalen?’ roept de andere kant van de lijn.
‘Huh?’ Ik snap er niets van.
‘Ik zit in de Boothill, we zouden met heel veel gaan, maar nu kwam er maar eén iemand, en ik vind het verschrikkelijk hier!’
‘Oh, oh! En nu? Moet ik je vergezellen?’
‘Ja. Nee!! Kom me maar ophalen! Vraag maar of ik mee ga ofzo.’
‘Oké! Ben er in 10 minuutjes!’
De trein komt er net aanrijden, dus ik geef Jacob een high five, hij stapt de trein in, ik ren het perron over, naar de trap, naar de deur, die niet voor me open gaat, naar mijn fiets, naar de Boothill. Op de fiets verzin ik een mooi verhaal over een castingbureau die nieuwe foto’s moet hebben, en Joelle is mijn professionele fotografe. Ze was ook echt aan het wachten tot ze foto’s ging maken met een model, dus het kon wel waar zijn. Maar dan bedenk ik me dat ik er absoluut niet uitzie als een model, actrice of iets dergelijks. Dus loop ik gewoon naar binnen, in de hoop dat mijn geweldige improvisatievermogen me iets ingeeft. Maar nee. Als ik de jongen zie waarmee ze zit opgescheept, vind ik het superzielig om zo’n flauw verhaal op te hangen. Na een flauw gesprekje over concerten zegt Joelle dat ze even naar buiten moet. Ze gaat toch maar met hem mee, hij heeft zijn ouders al gevraagd of ze mag blijven eten. Go Joelle! Een date! En je wordt meteen al aan zijn ouders voorgesteld =)! Dus we stappen met z’n drieën op de fiets. Joelle en hij slaan na een tijdje af, en ik fiets alleen, op weg naar huis. Eind goed, al goed!

Advertenties