Blonde meisjes met rode haren…


Misschien heb ik het al eens verteld, misschien niet. Mijn geheugen is niet meer wat het geweest is. Maar in ieder geval krijgen jullie nu een heel andere visie van het verhaal. Het gaat over mijn kleine nichtje Kaas, en over mij, en onze shopavonturen.
Altijd wanneer we Zwolle weer onveilig maken, gebeurd er wel iets grappigs. Bordjes die spontaan van hun plek vallen, of de bushalte niet kunnen vinden.
En wanneer we Amersfoort bezoeken, gebeuren er nog veel ergere dingen. Ik zal bij het begin beginnen.
Kaas en ik lagen vrijdagavond heerlijk in ons bedje. Ik vertelde dat een vriendin van me nieuwe schoenen had. Van… Het merk was ik vergeten. ‘Le Crok Sportief?’ Kaas begint me hard uit te lachen. ‘Nee!! Le Coq Sportif!’ ‘Ja, die bedoelde ik!’ We besloten de volgende dag een bezoek te brengen aan de immer beruchte winkel: De Aktiesport.
De volgende dag gingen we dapper op weg naar de Aktiesport. Daar aangekomen haalden we alle schoenen overhoop, om te kijken of ze er waren. Een verkoper kwam vrolijk naar ons toe gehuppeld. ‘Kan ik jullie helpen?’ zei zijn gezicht. Ik denk dat hij alleen nog maar kon lachen, zijn glimlach was enorm.
‘Ja! We zoeken schoenen. Van Le Coq Sportif!’ antwoordde Karen. Wild gebaarde ik dat dat niet hoefde. De verkoper begon ons een rondleiding door de winkel te geven, en besloot ons alle artikelen van Le Coq Sportif aan te prijzen. Zijn glimlach was nog steeds enorm. Hij haalde álle schoenen overhoop die hij kon vinden. Karen en ik keken elkaar aan. Wat moesten we híér nou mee? We waren alleen gekomen om schoenen te bekijken! De glimlachende verkoper brabbelde iets van ‘achter’ en ‘nog meer schoenen’. Getraumatiseerd en fobisch voor Le Coq Sportif renden Kaas en ik hard de winkel uit. We durven er tot op de dag van vandaag niet binnen te komen…