Liefste,


Liefste,
Het is nog geen valentijnsdag. Nog lang niet. Maar goed ook, ik haat valentijnsdag. Commercieel gedoe. Net als sinterklaas, pasen, de kerstman en al die andere dingen.
Nee, het is een gewone doordeweekse dag, waar ik me weer kapot verveel. Ik besloot dat het belangrijk was je ergens van op de hoogte te brengen. Het spookt al heel lang door mijn hoofd. Maar steeds vertelde ik het je niet. Gewoon, door die kleine dingetjes. Ik werd met mandarijntjes bekogeld, op het moment dat ik het wou doen. Of ik mocht een uur eerder naar huis, toen ik het wou vertellen. Een andere keer was ik een beetje bang. Omdat al je vrienden erbij stonden. Ik was bang dat ze me gingen opeten. Daar ontstond een prachtige creatie uit. Speciaal voor mij nichtje ontwierp ik Leeuw H. Ik tekende hem op een papiertje, en stuurde hem op. Ja, een gewone brief, in een envelop, met een postzegel erop! Ken je dat nog? Eigenlijk moet ik dat nu ook doen. Zodat je mijn shakende hand kan zien. Niet letterlijk dan. Soort van. In mijn handschrift zie je dat. Nu zie je dat niet. Computer is zo onpersoonlijk. Hij mist de emotie. Ik wil deze brief niet uitprinten, want dat is ook onpersoonlijk. En als ik hem nu over ga schrijven, dan is ie zo niet emotioneel.
Eigenlijk zijn mijn handen nu niet enorm aan het shaken. Nog niet. Dat komt als ik straks op verzenden klik. Of in de oude stijl: als ik hem straks in de brievenbus doe.
Goed, ik wou je wat vertellen. Het is zo raar om te doen. Vandaar dat ik ook steeds die goede excuses had. Dat ik maar naar binnen ging als jij naar buiten ging. Of juist niet. Ik was gewoon een beetje bang. Dus doe ik het zo. Dat is makkelijker.
Dan zie ik namelijk jou gezicht niet. Waarschijnlijk ga je me heel hard uitlachen ofzo. Want het is natuurlijk een beetje raar om er nu pas mee te komen. Het is al zo lang geleden. Maar goed, ik vond dat het nu gewoon eens moest. Het is tijd.
Verdorie, ik vind dit moeilijk hoor. Ik draai er zo omheen. Dat doe ik trouwens altijd. Bijn altijd. Soms zeg ik recht in iemands gezicht wat ik vind, maar meestal verzin ik een heel verhaal waarin de kern wegvalt. Dat is niet zo moeilijk hoor, met een fantasie van hier tot tokio. Anders had ik deze brief niet kunnen schrijven. Dan was het gewoon de kern geweest. Gewoon… Gewoon… Ik ben de boodschap vergeten.

Liefs