Avonturen in Londen.


Zoals beloofd zou ik nog vertellen hoe mijn wonderlijke dag in Londen verliep. Het begon allemaal om zeven uur in de vroege, vroege Engelse morgen. De buschauffeur had om een uurtje of vijf al aangekondigd dat we om zeven uur in Londen aan zouden komen. Ik probeerde het te refereren aan het tijdsverschil, maar ik was inmiddels zo moe dat ik niet mee kon bedenken of het in Nederland dan acht uur zou zijn als in aankwam.

En wat de buschauffeur zei, was niet minder waar. Om zeven uur precies arriveerden we op Victoria Station. Nadat de nog steeds niet helemaal nuchtere man me gedag had gezegd, ging ik op zoek naar mijn koffer en wat frisse, niet stinkende lucht. Van tevoren pakte ik nog wat spullen van mijn schoudertas over in mijn koffer, om te voorkomen dat ik terug zou komen met een hernia, in de ziektewet zou belanden en de leukste baan die ik tot nu toe gehad heb op zou moeten geven.

Na de volksverhuizing in mijn tassen ging ik op weg naar Victoria Station. Stiekem was ik toch wel blij dat ik hier al eens was geweest. Avontuur is leuk, maar herinneringen ophalen is nog leuker. Zeker als je in je eentje in een grote boze stad bent. Op wonderbaarlijke wijze vond ik Victoria Station, zonder dat ik heel ver de verkeerde kant op liep.

Ik besloot op zoek te gaan naar een toilet. Er stond me bij dat er op de bovenverdieping van Victoria Station een ruimte met allerlei eetgelegenheden bevond. Waaronder ook een MacDonald’s. En als er ergens altijd een WC is, is het bij de MacDonald’s. Nu is het zo, dat heel veel WC’s in Engeland twintig P kosten. Laat ik nou net alleen briefgeld hebben. Laat het ook nog eens zo zijn dat ik nog geen behoefte had aan ontbijt en alle winkels nog dicht waren. Maar ik moest wel naar de WC. Dus besloot ik op weg te gaan naar de MacDonald’s, en een flesje drinken te halen, en twintig P te vragen. Zo gezegd, zo gedaan, en ik ging weer terug naar de WC. Mijn voornemen geen WC-juffen meer te bestelen, pakte tot nu toe al goed uit. Niet alleen omdat er geen WC-juf zat, maar ook omdat ik er zonder twintig P niet inkwam.
Eenmaal in de van blacklight en TL-buizen voorziene toilet, wierp ik en blik in de spiegel. En maar goed ook, want de busreis had me geen goed gedaan. Ik gaf mezelf een make-over, en ging op weg naar het station. Ik besloot maar op de man af te vragen hoe ik in Londen kwam, en de meneer van de ‘Tube’ hielp me keurig, en vertelde me zelfs dat ik korting kreeg op de trein naar Tunbridge Wells wanneer ik mijn metrokaartje liet zien. Dat zouden ze in Nederland ook moeten doen, dagkaarten voor de bus en metro verkopen, die je vervolgens als kortingskaart kunt gebruiken. En dan niet die belachelijk dure.

Goed, ik besloot dus Londen in te gaan. Ik moest overstappen, een kunst met een zware koffer, en zeker voor een blond meisje dat niet dagelijks met de metro gaat omdat ze meestal ruzie heeft met het personeel. Maar, vraag me niet hoe, voor ik het wist stond ik op Leicester Square. Op weg naar de Starbucks waar zoveel dierbare herinneringen lagen. Tot ik tot de conclusie kwam dat ze de Starbucks hadden omgetoverd tot een luxe casino, waar ik met mijn zeventien niet eens een kopje koffie mocht drinken…

Advertenties