Fashion Diva: Tweederangs Hip


Na ‘Bij ons in de PC’ ben ik eens diep gaan nadenken. Niet alleen over het materialisme, de decadentie en de verwennerij, of beter gezegd, verwendheid. Nee, vooral over de ‘decadente’ stijl die we al jaren rond zien dartelen in onze maatschappij. Niet dat er wat mis mee is, nee, zonder ook maar één subcultuur hier in Nederland zou het een stuk saaier zijn. Bekakte meisjes van dertien die voor het eerst alleen de stad in mogen zouden hun ogen niet meer uitkijken als er geen ‘alto’s’ waren en wat zou Nederland zijn zonder kebabzaak? Dat bedoel ik.

De subcultuur waar ik eens mijn hersens over heb gekraakt, heb ik ‘tweederangs hip’ genoemd. Dat beloofd wat uitleg, hoor ik je denken, en dat klopt, die volgt. Tweederangs hip, het woord zegt het al, is nét niet hip. En dan bedoel ik niet dat de wereld nog op Uggs loopt die de modepolitie inmiddels heeft afgezworen, of de fluorescerende kleurtjes die na op Marc Jacobs en zijn collega’s catwalks geshowed nu pas in de winkel opduiken. Nee, ik heb het over de schreeuwende merken waarvan men denkt dat ze decadentie oproepen.

Nou, dan zal ik het je nu voor eens en altijd zeggen; dat is niet zo. Een schreeuwend Prada-logo op je trainingsbroek roept over het algemeen niet de associatie met rijk op. Niet alleen omdat de trainingsbroek vormloos over het lichaam heen zwabbert, maar vooral het logo wat zo uitbundig staat gepresenteerd op de broek. Tegenwoordig draagt men mooie, zichtbaar kwalitatieve trainingsbroeken van Juicy Couture en andere hippe merken die niet worden geassocieerd met haute couture.

Duur staat voor stijl, voor chic en voor trendy doch stijlvol. Meestal dan. Niet dat de haute couture van de catwalk nou zo fijn gedragen wordt, maar wanneer je in de PC Hooftstraat een dure winkel binnenloopt, wat toch vaak het geval is, zul je de merken niet zo schreeuwerig vinden als op de bovengenoemde trainingsbroek. De logo’s zijn zorgzaam weggewerkt. Wanneer je de kleding in je handen hebt roepen ze van welk merk ze zijn, maar verkeerd gepresenteerd? Dat nooit. Het is stijlvol. Daarbij is Chanel de enige die toegang heeft van het duidelijk presenteren van de twee beroemde C’tjes. Want iedereen weet dat Coco een revolutie in de mode op gang heeft gebracht.

En niet alleen de schreeuwerig gepresenteerde merken zijn wat de producten tot ergernis dwingt. Ook de verkopers. Wanneer je in belastingparadijs Le Perthus, op de grens van Spanje en Frankrijk loopt, slingeren de verkopers je om de oren. Bepakt en bezakt met riemen, zonnebrillen, tassen en portemonnees waar groots en nét niet hip op staat gepresenteerd dat ze van Docle & Gabbana, Dior of Gucci zijn, krijg ik toch mijn twijfels over het in bezit willen hebben van de plastic ‘designer’-tas. ‘Van de vrachtwagen gevallen!’ Juist. Waar ging het mis? En eerste heet deze handeling ‘helen’, en aan die praktijken doen wij niet mee. En ten tweede, denk ik dan, sinds wanneer produceren deze designers zúlke producten? Hoe hálen ze het in hun netjes gekapte hoofden?

Dus, lieve vrienden, denk na voor je de volgende keer een product met een schreeuwerig merk aanschaft, mocht je het alleen om het merkje doen. Iedereen weet dat je een schijntje hebt betaald in een louche winkeltje in een straatje waarvan iedereen twijfels krijgt. Het is niet meer hip. Het is tweederangs hip. Spaar gewoon door voor een echte Chanel, Docle & Gabbana of Prada, en kijk ondertussen je moeder lief aan of ze die leuke H&M-tas betaald en je zakgeld verhoogd. Want of ze het nou wil of niet, tassen heb je nooit genoeg.

Gepubliceerd op Fashion Diva
25 mei 2009

Advertenties