Fashion Diva: De Skinny Jeans


Lang geleden begon de zoektocht. Niet de zoektocht naar iemand die ik een waardige ex kon noemen, niet de zoektocht naar een eigen identiteit, en ook niet de zoektocht naar mijn favoriete alcoholische versnapering. Nee, de zoektocht naar de perfecte skinny. En dát, mijn kinders, is een kunst als je gezegend bent met lange benen.

Want, men wil immers niet rondlopen in een skinny jeans die te kort is. Integendeel. Zelf prefereer ik een skinny jeans die lang genoeg is om over mijn pumps heen te vallen. Maar, zoals ik al zei, valt dat niet mee. Ik zal het beeld even schetsen.

Ik ben gezegend met één meter en zesenzeventig centimeter. Nu ben ik op zich geen reus, maar daarnaast ben ik ook nog eens gezegend met maat 34/36. Wat ook helemaal geen ramp is, want ik ben er stiekem wel een beetje trots op. Desalniettemin is dat een moeilijk maatje. Struin de H&M maar eens af naar een passende broek, de lengte-breedte maten zijn niet zo groot van verschil, en ook de ONLY is niet echt een optie. Daarbij komt het dat de broeken gaan lubberen om mijn niet zo grote kont. Niet geheel onbelangrijk, want ik ga graag ietwat stijlvol door het leven, voor zover dat mogelijk is uiteraard.

Zo begon dus de zoektocht naar de perfecte skinny jeans. Ik kon het al helemaal voor me zien. Wat aan de lange kant zodat hij aan de onderkant mooi zat, heel donkerblauw, een klein beetje verwassen en ontzettend strak. Immers, dat is het hele idee van de skinny jeans. En op een mooie dag in Utrecht liep ik tegen die broek aan. De mooiste broek ter wereld. Helemaal zoals ie hoorde te zijn. Ietwat lang, donkerblauw, strak, helemaal perfect. Dat de broek €119,99 kostte, baatte niet, ik moest de broek even aantrekken. Het was de enige broek nog, en wonderlijk genoeg ook nog eens in mijn maat. Dit was zijn bestemming. Ik trok de broek aan, en hij was perfect. Het enige wat me dwarszat was de prijs. Maar de lieve verkoopster vertelde me dat er 60% van de prijs afging, wat betekende dat ik nog precies €48,- hoefde te betalen voor de broek. Mijn eerste merkbroek. Mijn eerste skinny.

En dat hij zo fijn was, heb ik geweten. De broek zat geweldig, stond geweldig, en iedereen complimenteerde mij met mijn prachtige broek. Tot die ene dag. Tot mijn grote schrik constateerde ik dat de compleet afgedragen broek een gat bevatte. Geen groot gapend gat, maar het was een gat. Ook niet op een genante plek, maar het blééf een gat. Op de naad ter hoogte van mijn knieholte. Pijnlijk. Heel pijnlijk.

Maar, ondanks het gat in de broek heb ik me nog steeds voorgenomen geen €120,- te betalen voor een broek die is geproduceerd door kinderen in een muffe fabriek waar ze waarschijnlijk mishandelt, onderbetaald en ondervoed worden. En als het volwassenen zijn, weiger ik alsnog zoveel voor deze mensenmishandeling te betalen. En zo begon de zoektocht naar een nieuwe skinny.

De 50%-korting borden trokken mijn aandacht, en zo liep ik de winkel binnen. De verkoopster groette mij vriendelijk, compliment voor het meisje van The Factory in Amersfoort, en hielp de veeleisende klant, namelijk mij, goed verder. De enige eis die ik had tijdens deze zoektocht was dat het een bijna of helemaal identieke broek was. Ik ben nou eenmaal geen grote broekendrager, ik prefereer jurkjes, en dat betekend dat een broek perfect moet zijn. Helaas kon het meisje mij niet verder helpen. Ik wankelde op mijn hoge pumps naar de Levi’s winkel. Een schattige jongen met een nerd-look, inclusief de bril, vroeg of hij mij kon helpen. Ik vertelde wederom mijn eisen, en de jongen pluisde de hele, niet zo grote winkel uit. Helaas kon hij mij ook niet verder helpen. Ik vervolgde mijn tocht naar The Company. Waar ik ook vriendelijk werd geholpen door een meisje met een Spakenburgs accent.  Er hing een mooie broek, al dan niet in mijn kleur, en ze zocht de goede maat voor me. Ik hees mezelf in de broek, en constateerde dat ik heupen had die zo rond als een tonnetje waren. Niets mis met vrouwelijke vormen, maar deze broek bracht mijn hele lichaam uit verhouding.

Moedeloos vervolgde ik mijn tocht. In Amersfoort was er geen winkel meer die mij verder kon helpen. Ik moet er aan toegeven. Mijn eisen bijstellen, een kaartje naar Utrecht of Amsterdam kopen en verder zoeken. Wat is het leven van een materialistische ijdeltuit toch hard. Alsof ik niet genoeg kleren heb.

Gepubliceerd op Fashion Diva
1 juni 2009

Advertenties