Hoe je een fiets op het perron zet


Toen Giel Beelen het liedje van Katie Melua, dat liedje over de fietsen, verhaspelde mijn zijn disjockey-kunsten, wist ik dat het niet goed ging komen. Het moest er toch een keer van komen. Het stond tenslotte op mijn lijstje levensdoelen. Met de fiets in de trein. En zo geschiedde het dat mijn fiets mee mocht naar Utrecht. Een heerlijk uitje voor mijn fiets, zou je denken. Maar nee, spijtig genoeg voor mijn fiets was dit eerder mishandeling dan een leuk uitje.

Als eerste mocht fietslief mij naar het station vervoeren. Natuurlijk ging dat niet zomaar, en moest ik wel hard trappen. Normaal gesproken is de weg vanaf mijn huis naar het station een half uur tot drie kwartier. Heleen en ik hadden ons niet veel eerder de longen uit het lijf getrapt om de trein naar Amsterdam te halen. Maar om één of andere duistere reden duurde het deze keer maar twintig minuten. Normaal gesproken heb ik weinig problemen met te vroeg zijn, maar deze keer was het minder prettig, aangezien ik buiten de spits moest reizen. En omdat het nog maar 08:37 was, betekende dat dat ik een lange tijd had mijn fiets op het perron te krijgen. Maar eerst een treinkaartje kopen.

Gelukkig had ik op het internet al kunnen oefenen met de ‘digitale-oefen-kaartjes-automaat’, en kostte dit me ook niet veel tijd. Ik besloot de stoptrein te nemen, aangezien de rest van de treinen vaak nogal vol zijn. Maar, hoe kwam ik op perron zeven? Tijdens de hersenbrekende praktijken besloot ik dat een kop ijskoffie me goed zou doen. Ik reed met mijn fiets naar de AH to go en zette mijn fiets tegen de trapleuning aan. Ik kocht een kop koffie en een gezond vers geperst fruitdrankje om mezelf de illusie te geven dat ik nog enigszins gezond bezig was. Niet dat de combinatie Ingelise plus fiets plus trein een gezonde combinatie zijn, maar de illusie was fijn.

Er waren drie mogelijkheden om op perron zeven te komen. Mogelijkheid één: mijn fiets naar beneden gooien aan de drukste zijde van het perron, dan heel hard naar beneden rennen en hem beneden opvangen. Mogelijkheid twee: doen alsof ik een gebroken hart had, invalide was en zodoende met de lift moest, mijn fiets ernaast zetten en doen alsof deze niet van mij was. Mogelijkheid drie: de fietsgeul aan de rustige zijde van het perron zoeken, en mijn fiets liefdevol naar beneden rijden. Mogelijkheid één viel al af, ik ben niet zo sportief en zou dus  nooit sterk genoeg zijn om mijn fiets naar beneden te gooien. Waarschijnlijk zou die ergens halverwege de trap blijven liggen. Mogelijkheid twee viel ook af, straks stond er naast mij een conducteur die ook een gebroken hart had en met mij wilde afspreken, of een nieuwe fiets nodig had. Het werd dus mogelijkheid drie.

Ik had nog even de tijd en daarom verplaatste ik mezelf rustig naar de andere kant van het station. De op de bus wachtende mensen keken me ietwat vreemd aan toen ik langsliep. Ik negeerde ze, en liep naar de tunnel over de perrons heen. Ik liep langs perron één en twee. Degelijke fietsgeul. Perron vier en vijf. Degelijke fietsgeul. Halverwege perron vier en vijf en perron zes en zeven concludeerde ik dat perron drie mistte. Ik kwam aan bij perron zes en zeven. Een degelijke fietsgeul? Nergens te bekennen. Ik kon kiezen. Een bagageband of een scheve fietsgeul. Aangezien de bagageband te hoog was, koos ik voor de scheve fietsgeul. Alsof ik suïcidaal was. Nog niet eens drie treden omlaag besloot de fietsgeul mijn fiets eruit te gooien, en plotsklaps reed mijn fiets naar beneden. Mijn handremloze fiets was niet te houden, en mijn hoge hakken waren nou niet echt in staat mijn fiets tegen te houden. Ik klampte me vast aan het stuur, en rende achter de fiets aan. Een conducteur stond hulpeloos toe te kijken, of misschien wilde hij me wel vertellen dat de spits nog niet was afgelopen. Ik zette mijn fiets tegen een paal en plantte mezelf neer op een bankje. Om even te genieten van een jongen die zijn bagage in de trein had gezet, een sigaret had opgestoken en vervolgens niet hoorde dat de conductrice floot en de deuren sloot. Puur leedvermaak. Mijn fiets stond tenslotte op het perron.

Advertenties

4 Reacties op “Hoe je een fiets op het perron zet

  1. Pingback: Scooter-O-Fobie « De gebundelde verhalen van Ingelise·

  2. En als je fiets de lange reis naar het perron overleeft, en de volle lege trein buiten de spits dan zit je met nog een probleem: In Amsterdam ben je je fiets zo kwijt. Hoewel, mijn fiets is zo oud dat niemand hem wil stelen. Ik heb zelfs eens een gratis fiets erbij gekregen! (ok, die was nog ouder…)

    Like

Reacties zijn gesloten.