Een conducteur is als je beste vriend


Toen die ochtend alles uit mijn handen viel, en het de rest van de dag zo doorging, had ik het kunnen weten. De klok sloeg precies kwart over negen ‘s avonds. Ik versnelde mijn pas en vergat bijna dat ik nog een kaartje moest kopen. Ik zag de kaartjesautomaten, en liep er op af. Nadat ik alle knopjes had ingedrukt die ik in hoorde te drukken, kreeg ik de schrik van mijn leven. Mijn pasje moest in allerlei bizarre houdingen gewurmd worden voordat de paslezer ook maar enigszins dichtbij was. Ik deed braaf wat de symbolen boven de paslezer zeiden, en wrong mijn pasje in allerlei yogahoudingen. Hij wilde er maar half in.

Poging twee. Nogmaals toetste ik alle knopjes in, en weer probeerde ik mijn pas in de automaat te stoppen. Weer werkte ze beiden niet mee. Ik rende naar het loket om een kaartje te kopen. Het duurde nogal lang bij het loket, en als ik de automaat nog eens zou proberen, zou ik de trein misschien nog halen. Ik rende terug naar een automaat die ver van de eerste stond, en deed dezelfde handelingen als hiervoor. Ik propte mijn pinpas naar binnen, en weer bleef hij halverwege steken. Opeens slikte hij mijn pasje in. Ik stond al in de startblokken om mijn pincode in te toetsen, maar het bleef verdacht stil.

De automaat vertelde me toen dat ik mijn pas moest uitnemen. Omdat ik een gruwelijke hekel aan de geluidjes van de geldautomaat heb, sta ik altijd al klaar om mijn pasje op te vangen. Mijn pasje kwam niet. De automaat maakte alleen een vervaalijk geluid. Nogmaals vroeg hij me mijn pas uit te nemen. De derde keer dat hij het zou vragen, zou het niet vriendelijk zijn, dat was duidelijk. Mijn pasje bleef weg. Er waren nu twee mogelijkheden. Ik kon verdrietig gaan huilen op Utrecht Centraal, of ik kon een oplossing bedenken. Gelukkig, gevoelig als ik ben, nam mijn ratio het weer over. Geschrokken keek ik om me heen. Op zoek naar iemand die er ook maar enigszins NS-ig uitzag. Ik kon niet weglopen bij de automaat, voor het geval de automaat zo boos zou worden dat hij mijn pinpas uit zou spuwen.

Een vriendelijke conductrice kwam aangelopen. Dat conducteurs vriendelijke mensen zijn, daar was ik al eerder achtergekomen. ‘Mevrouw!’ riep ik. ‘Mijn pinpas wil er niet uit!’ Ze kwam aangesneld en stond al klaar met haar zakmes om mijn pinpas eruit te halen. Steeds spuwde de automaat mijn pasje op het randje, alsof hij moest kokhalzen. ‘Iemand heeft er iets ingedaan. Papier ofzo. Bah, nee, kauwgom!’ vertelde de conductrice me. Op dat moment slikte de automaat de pas in.
De wijze vrouw besloot de hulplijn in te schakelen zoals die bovenaan de automaat weergegeven stond. Ze belde. Ik stond er met knikkende knietjes bij te kijken. ‘Je moet je pas maar laten blokkeren.’ Vertelde ze. ‘De volgende monteur komt pas om vier uur.’ Ik schrok me wezenloos, en bonkte mijn hoofd tegen de automaat naast me. ‘Hoe moet ik dan naar huis?’

De vriendelijke conductrice had haast, maar vertelde me dat ze van haar, Bianca van Hoofddorp 2.1105, met de trein mocht. Legaal zwartreizen. Ik liep naar de conducteur toe, en vertelde bijna in tranen mijn tragische verhaal. Helaas ging die conducteur niet naar Amersfoort, maar hij wilde me wel helpen met de juiste conducteur zoeken. Dat lukte. ‘Nou, kun je je verhaal nog een keer doen!’ zei hij met een grijns. Ik vertelde de derde conducteur dat ik geen geld meer had. Normaal gesproken ben ik een wijze maagd die altijd geld heeft voor een eventuele taxi, maar dat had ik uitgegeven aan mijn avondeten. ‘Stap maar snel in de trein.’ Grijnsde hij. Hij ook al.

Ik stapte de trein in. Beduusd ging ik zitten. Ik was legaal aan het zwartreizen, en ik kon er niet eens van genieten. Dit was inspiratie, bedacht ik me. Pure inspiratie. Vijf dagen lang zonder pinpas, we doen gewoon alsof dit allemaal in de naam van de journalistiek in spé is, en volgende week doen we gewoon verslag. Woorden kwamen al naar boven borrelen. Maar ik durfde mijn laptop niet te pakken. Ik was bang dat iemand hem zou inslikken.

Advertenties

3 Reacties op “Een conducteur is als je beste vriend

  1. Pingback: Het leven zonder pinpas « De gebundelde verhalen van Ingelise·

Reacties zijn gesloten.