Met het OV in de hand…


Met het OV in de hand, komt men door het ganse land. Niks hoeden, OV’s moeten we hebben. Ik was dan ook dolgelukkig toen ik na zeventien september mijn OV eindelijk mocht ophalen. Dat ik hem nog niet mocht gebruiken, deerde niet, ik had mijn OV. Uiteraard weer een heel avontuur op zich. Ik moest mijn OV ophalen op het postkantoor in Amersfoort Emiclaer. Naar mijn weten zat er helemaal geen postkantoor daar. Maar, moederlief weet meer dan ik dacht, en legde mij uit waar het postkantoor zat. Ik strompelde dus op mijn hoge hakjes naar het postkantoor, ging glimmend van trots in de rij staan, pakte mijn papieren en ging toen maar op zoek naar mijn pasfoto’s. Ik had uitgerekend dat ik er nog twee moest hebben. Er was er nog maar één. Ik rende zo snel als mijn hakjes mij konden dragen naar de fotowinkel, en liet een charmante ‘ik-heb-net-gedouched-en-had-geen-zin-om-me-op-te-maken’-foto maken. Ik rende weer terug naar het postkantoor, en haalde vol trots mijn OV op.

Mijn OV pronkte achter het plasticje van mijn portemonnee, wachtend tot hij gebruikt zou worden. En eindelijk was het zo ver. Eén oktober. Ik ging naar mijn tante in Zwolle. Ik was afgezet in Zwolle, dat kwam toch goed uit, en rende met een noodvaart naar de bus. De buschauffeur deed de deur dicht. Ik klopt op de deur en hij deed weer open. Een oude vrouw deed haar best een kaartje te kopen. ‘Waar moet je heen?’ vroeg de buschauffeur. ‘De McDonalds!’ riep ik trots, en hield mijn OV in de lucht. ‘De McDonalds? Dat komt goed uit! Daar gaan we eten! Eet je mee?’ Ik keek hem wat verdwaasd aan. ‘Ehm, nee, ik wil naar mijn tante. Kijk, ik heb OV!’ Nogmaals zwaaide ik met mijn OV. ‘Grapje meid. Ga lekker zitten. Ik zet je af bij de McDonalds!’ Hoe was het mogelijk. Zelfs een leuke buschauffeur. Trots dat ik bij de goede halte was uitgestapt, liep ik naar mijn tante. Dat bleek minder moeilijk dan gedacht, en voor ik het wist stond ik voor haar deur. Voor ik het wist was het ook weer tijd om te gaan, en liet ik de buschauffeur weer trots mijn OV zien.

De volgende dag was helemaal een mooie dag. Vanuit Zwolle zou ik naar Arnhem vertrekken. Ik heb het nog steeds niet afgeleerd de treintijden eerst op te zoeken, en zodoende wist ik dat ik de trein naar Roosendaal moest hebben. De trein kwam langs de meest vreemde plekken. Wijhe, Olst, Brummen en allerlei andere plekken waarvan je het bestaan nooit hebt willen weten. Ik stapte uit in Arnhem, en probeerde mijn weg naar de bus te vinden. Gedesoriënteerd liep ik links waar ik rechts moest en vond ik uiteindelijk toch de bussen. Bus vijf reed uiteraard voor mijn neus weg, maar gelukkig gaat deze bus om de vijf minuten. De bussen in Arnhem zijn bizar. Het zijn een soort kruisingen tussen trams en bussen. Ze hebben een bovenleiding die ze naar hun bestemming brengt. Kunnen ze in ieder geval nooit verkeerd rijden. Maar ik kwam aan op de juiste plek, en vond zelfs het huis waar ik moest zijn.

Na taart, cola en thee was het tijd om terug te gaan. Ik ging op zoek naar de juiste trein, en het lukte me zelfs de juiste trein te vinden. De trein naar Den Helder. Even twijfelde ik erover te blijven zitten tot Den Helder. Of uit te stappen in Anna Palowna. Ik heb namelijk nooit geweten dat deze plaats echt bestond. Maar het was al laat, en het avondeten stond op me te wachten. Ik ga een andere keer naar Den Helder. De schipper vragen of ik mag overvaren met mijn OV. Maar eerst naar Tiel.

Advertenties

6 Reacties op “Met het OV in de hand…

  1. Ik ben jaloers op je. Ik heb vorige week mijn OV in de vuilnisbak gegooid. Hij deed al ruim twee jaar niets meer voor me, maar zwierf nog steeds rond in mijn portemenee.

    Waar is de tijd gebleven, dat ik me loon niet in hoefde in te leveren voor de bus en ik bij een bezoek aan een pretpark alleen de entree hoefde te betalen?

    Geniet van je OV, voordat je het weet is het voorbij, de heerlijke tijd.

    Groetjes Linda

    Like

  2. Alles wat ik al een keer heb willen doen met een OV kaart: Van Maastricht naar Den Helder reizen en van Middelburg naar Groningen. :-)

    Like

  3. Ik kan je uit ervaring vertellen dat hoewel het erg pittoresk is, er in Anna Paulowna bar weinig te beleven is ;)

    Like

Reacties zijn gesloten.