HUmedia: Amfibiëren kun je leren


Deze blog werd tweede bij de blogwedstrijd van HUmedia en de Sp!ts, en verscheen eerder op HUmedia.

Ik wil bij de dierenambulance. Echt, ik denk dat ik een waardige vervanging heb gevonden voor de roeping die ik nooit zal kunnen volgen. Eigenlijk wil ik namelijk brandweerman worden. Maar dat kan niet, want ik ben een meisje. Als meisje kun je geen brandweerman worden. De dierenambulance lijkt me een goede vervanging. Want wat is er mooier dan verloren lieveheersbeestjesbaby’s terugbrengen naar hun moeder? De heimlich-greep uitvoeren bij stikkende goudvissen? Panters die zijn verdwaald op de Veluwe weer veilig naar hun baas brengen? Of toch niet zo heldhaftige poezen uit de boom redden, in het kader van toch nog een beetje brandweerman? Niets, dunkt me.

Zo wachtend voor het stoplicht laatst kwam de dierenambulance voorbij. Eigenlijk besefte ik nog niet helemaal wat er stond, ze kwamen met zo’n noodvaart langs. Ze gingen een dierenleven redden. Maar op de ambulance, die volgepropt was met allerlei mensen, hing een briefje. Een A4-tje waarop amateuristisch op stond dat ze ‘Vrijwilligers zochten’. Dit is het, dit wil ik. Dat waren de eerste gedachten die in me opkwamen. Maar hoe kom je nou bij de dierenambulance? Ik besloot gewoon te bellen.

‘Dierenambulance Amersfoort, kan ik u helpen?’
‘Uhm, ja, u spreekt met Ingelise de Vries. Ik wil graag bij de dierenambulance.’
‘Oh, nou… Dat ‘s mooi.’
‘Wat moet ik daarvoor kunnen? Heimlich-greep bij goudvissen, nazorg geven aan poezen die net uit de boom zijn gered en logopedie aan biggetjes die niet kunnen knorren?’ Ik begon het steeds leuker te vinden. ‘Ehm, nee. Eigenlijk zoeken we alleen bestuurders voor de ambulance.’
‘Oh. Maar ik heb geen rijbewijs. En ik wil zo graag iets doen voor het dierenrijk! Volgens Darwin stammen wij daar immers vanaf, en ik wil zo graag iets terugdoen.’
‘Dus je talenten liggen bij nazorg geven aan biggetjes en logopedie aan poezen die niet kunnen miauwen?’
‘Ja. Nee! Nazorg geven aan poezen die net uit de boom zijn gered en logopedie geven aan biggetjes die niet kunnen knorren.’
‘Oh. Oké. Wacht even’ De mevrouw aan de andere kant ritselde wat tussen haar papieren. ‘Nee, sorry, ik kan echt niets voor je doen.’ Zei ze.
‘Maar wat doet de dierenambulance dan?’ vroeg ik.
‘Eigenlijk alleen naar gewonde dieren rijden en ze naar de dierenarts brengen.’
‘Is dat alles?’ vroeg ik ietwat beduusd. ‘Ja. En je hebt geen rijbewijs, dus je kunt niet meedoen met ons.’ Abrupt gooide ik er ouderwets de hoorn op. Hier baalde ik van.

Dit was het dan. Alweer een droom vervlogen. Ik ben te meisje om brandweerman te worden, te lang om ballerina te worden, mijn haar is te mooi om Geert Wilders te worden en nu mag ik ook al niet bij de dierenambulance. En dat terwijl ik er zo van droomde langpoten met een gebroken been te spalken. Badeendjes die niet meer piepten te reanimeren. Vegetarische haaien therapie te geven. Dat kan dus allemaal niet. Alleen omdat ik geen rijbewijs heb. Het wordt dan misschien toch tijd om mijn rijbewijs te halen. Of weer iets anders te amfibiëren. Amfibiëren kun je immers leren. Ik ben er een kei in.

Advertenties

6 Reacties op “HUmedia: Amfibiëren kun je leren

  1. En weer een meisjesdroom verwoest. Wij in NL zouden een voorbeeld moeten nemen aan Amerika. Daar schijnen al je dromen uit te komen.

    En daar kun je nog altijd een ‘Animal Cop’ worden. Wie wil dat nu niet?

    Groetjes Linda

    Like

  2. Echt heel erg leuk geschreven!

    Ik heb je site eens even doorgebladerd en ik vind ‘m echt helemaal geweldig. Je komt onder m’n favorieten te staan, want ik ga het hier zeker vaker bezoeken.

    Like

  3. pff, schrijf asjeblieft een boek
    of twee
    of drie
    of nog veel meer, het maakt niet uit want ik koop ze allemaal

    Like

  4. Geniale blog :) Echt, ge-ni-aal.
    Maar ik vind het wel erg zielig voor je dat je niet bij de dierenambulance mag…

    Like

Reacties zijn gesloten.