Spreken is zilver, zwijgen is…


Vroeger vond ik het leuk om met de trein te gaan. Nog steeds hoor, ik vind het een feest overal heen te reizen. En nu ik OV heb, droom ik alleen nog maar van een eigen TV-programma om te laten zien wat er allemaal met een OV-jaarkaart kan. Maar vroeger zat ik met plezier in een overvolle coupé naar station Utrecht. Samen met vriendinnen zwaaide ik dan naar de trein die naast ons vertrok. Ja, goede oude tijd, de tijd dat er nog twee treinen zo vertrokken dat je naar elkaar kon zwaaien. Maar die tijden zijn over. Helaas. Tegenwoordig zit ik weer met mijn IPod en gratis krant in de stiltecoupé. Bij voorbaat in de stilecoupé. En daar heb ik een prima reden voor.

Want op het moment dat je niet in een stiltecoupé zit, gaan mensen tegen je praten. Over het algemeen vind ik dat helemaal niet erg, maar na een lange dag wil ik gewoon even genieten van mijn muziek en mijn gratis krant. Op de vroege ochtend ook. Ik heb een ochtendhumeur. En omdat de bus altijd al te laat is, kan ik mijn ochtendhumeur niet botvieren op de buschauffeur. Dan haal ik mijn trein niet.

Gelukkig is er ook een terugreis. Vorig jaar, toen ik net twee weken mijn baan als ‘flexpool-medewerkster’ in een hippe schoenenzaak had, mocht ik op kosten van de baas het hele land doorreizen. Vervolgens ging ik op zoek naar het desbetreffende filiaal om daar uiteindelijk schoenen te verkopen. Hartstikke leuk was dat, en ik was dan ook nog in mijn euforische-stemming-fase. Bovendien was mijn MP3-speler kapot, en dus zat ik daar, verdrietig en alleen in de trein. Ik raakte aan de praat met een mevrouw die tegenover mij zat. Ongetwijfeld omdat het de trein naar Enschede was, die heeft altijd vertraging. We hadden het over koetjes, kalfjes, vertragingen, en werk. Ze werkte bij de Bijoux Brigitte. Sieraden. De Six, maar dan dubbel zo duur. Ze was sinds kort districtmanager, of hoe ze het ook noemde. Ik vertelde haar van mijn nieuwe baan. Blijkbaar had ze niet door met hoeveel enthousiasme ik was begonnen aan deze baan, en met hoeveel enthousiasme ik het zou volhouden. Ik werk er nog steeds. Communiceren kon ze niet goed, en ze ging door met haar verhaal. Tot overmaat ramp besloot ze haar verhaal met de conclusie dat ze mij graag wilde aannemen. Verontwaardigd vertelde ik haar dat ik er pas twee weken werkte. Dat snapte ze niet. Gelukkig kwam Amersfoort Centraal in zicht.

Sindsdien wandel ik iedere keer naar de stiltecoupé. Meestal resulteert dat in vervelende jongetjes die een plekje zoeken, of meisjes die graag willen bellen. De moeite er wat van te zeggen neem ik al lang niet meer, uit angst dat ze me slaan en mijn IPod stelen. Laatst gebeurde er gelukkig iets wonderbaarlijks. Ik zat in een stiltecoupé, en genoot van de rust. Net als alle andere passagiers. De rust was duidelijk voelbaar. Ieder met een telefoon in de hand liep rustig door naar de volgende coupé. Niets kon deze reis nog verstoren. Tot bleek dat we een praatgrage conducteur hadden. ‘Deze trein gaat NIET verder dan APELDOORN. Wegens een AANRIJDING. Een aanrijding met een PERSOON. U wordt VERZOCHT mee te reizen tot ZWOLLE en daar OVER te STAPPEN op de trein naar DEVENTER. Ik HERHAAL…’ Toen zette mijn Ipod Esmee Denters aan. Alsof mijn dag nog niet erg genoeg was.

Advertenties

4 Reacties op “Spreken is zilver, zwijgen is…

  1. Ja, en door die aanrijding met die persoon was het vorige week maandag knetterdruk in Deventer, ik stond daar ook. xD Leuk stukje! In de stiltecoupés waar ik vaak zit, is het meestal niet zo stil.

    Like

  2. Maar waarom in holy hemelsnaam heb je ook die “help ik moet ontmaagd worden maar ik weet niet hoe dus ik ga maar liedjes zingen over zielige relaties” trut Esmee Denters op je iPod staan?

    En trouwens, het is iPod, NIET Ipod of IPod. Tsk.

    Like

  3. hmm wat een drama. Ik kan me al ergeren op het stukje Utrecht-Driebergen. En trouwens, treinen die tegelijk vertrekken… als ze beide op tijd vertrekken (wat me een wonder lijkt) de intercity’s naar Utrecht (en Den haag/Rotterdam) en Schiphol vanaf Amersfoort. Jawel, heb er een jaar gewerkt en vaak genoeg naar de trein naast me gezwaaid ;)

    Like

Reacties zijn gesloten.