Sorry voor de sein- en wisselstoring.


Het leuke aan vorig seizoen, als in, voordat de zomer begon en voor ik aan een compleet ander leven begon, had ik een topbaantje. Het was geen baan waarvoor ik ziekelijk veel betaald kreeg, maar zin in fulltime callcenter-werk had ik niet. Dus toen ik de mogelijkheid kreeg om als zogenaamde ‘flexpooler’ aan het werk te gaan, besloot ik die kans niet onbenut te laten. Ik solliciteerde, voor de tweede keer, en werd aangenomen. En dus kon ik aan de slag als flexpooler.

Mijn tijdperk als flexpooler begon in de wintermaanden. En de wintermaanden zijn bij uitstek geschikt om nieuwe plekken te ontdekken. Iedereen is vriendelijk, liefde en blijheid hangen in de lucht, kerstverlichting hangt overal en het feit dat het vroeg donker is en heel erg koud, maakt het geheel nog sfeervoller. Vooral Utrecht stal mijn hartsie in die tijd, en liet me besluiten ook écht, écht, écht in Utrecht te gaan studeren. De uren die ik langs de grachten doolde, onder de Dom door liep en samen met oud-klasgenoten koffie of warme chocolademelk dronk, waren onvergetelijk. Zo onvergetelijk dat ik het dinsdag nog eens dunnetjes over besloot te doen met Charlotte. Alsof we voor het eerst buiten waren maakten we pirouettes onder de Dom, zaten we weer eens uren aan de Oudegracht en dronken we ook nog eens koffie. De wereld was mooi, niets kon meer stuk, ons leven was zo leuk dat we een film moesten maken over onze diepzinnige gesprekken.

Maar ook aan die middag kwam een einde. Die ochtend had ik op de roltrap gestaan, en me bedacht dat ik het best wel mistte om alleen met de trein naar een wildvreemde plek te gaan. Mijn sociale leven stond op een lager pitje, iedereen ging naar school, en ik werkte. Dus ging ik overal alleen heen. En dat vond ik heerlijk. Drie routes die ik uitprobeerde naar Amstelveen, de moeite mijn weg te vinden in Almere, werken vlak bij mijn zus’ huis in Zwolle en al die keren in Utrecht. Stiekem had ik altijd wel genoten van mijn eigen leed. Zelf-leedvermaak ofzo. En die beruchte dinsdagochtend besloot ik dus dat ik mijn Ingelise-met-het-OV-tijd mistte.

Natuurlijk had ik niet met Charlotte naar Utrecht hoeven gaan en gewoon de bus naar huis kunnen pakken. Maar daar had ik geen zin in. We vermaakten ons in de talloze Utrechtse boekenwinkels en met het kijken naar de mensen bij de Oudegracht. Dat ik dat voor geen goud wilde missen, was duidelijk. Maar ook die middag kwam ten einde. Ik moest heel nodig naar de WC, en we besloten om stiekem bij de Macdonalds te gaan. Ik vertelde Charlotte dat ik heel erg zin had in die nieuwe sensatie-burger, maar ik besloot gezond thuis te eten. Had ik die burger maar genomen.

Toen ik aankwam op het perron, zat de trein richting Amersfoort stampvol. De deuren konden amper dicht, en zelfs met mijn overdrijvingsdwang is dit nog redelijk normaal beschreven. Ik besloot op de volgende trein te wachten. Er kwam een mededeling. Wegens een sein- en wisselstoring zouden er geen treinen meer rijden naar Amersfoort. Ik rende naar boven en haastte me naar de bus. Ik stapte de bus in. Na mij volgden er meer. ‘Hoe laat vertrekt u?’ vroegen de mensen. ‘Hoe laat vertrekt de volgende bus?’ vroegen anderen. De buschauffeur antwoordde dat dit de laatste bus naar Amersfoort was. Opgelucht haalde ik adem. Ik kon nog naar huis. Voor één keer was ik Connexxion dankbaar. Bovendien had ik me altijd al afgevraagd waar bus 52 heen ging. En het was gewoon mijn eigen schuld dat ik niet met de trein kon. Ik had die ochtend zo vurig gewenst dat ik weer eens iets leuks mocht beleven in mijn eentje. Tevreden keek ik uit het raam. Volle maan. Deze dag kon écht niet meer stuk.

Advertenties

2 Reacties op “Sorry voor de sein- en wisselstoring.

Reacties zijn gesloten.