De (niet zo) gruwelen van Overvecht.


Al eerder zat ik in Overvecht bij de bushalte. Dat gebeurt wel vaker. Maar niet zo vaak in het donker. De eerste keer dat ik daar zat, moederziel alleen stond er een man te turen en te lispelen. En laatst was het weer zo ver. Ik mocht weer met de bus vanuit Overvecht. In het donker. Dit keer niet alleen.

Na een gezellige avond liep ik met Irene naar de bushalte. We hoorden nog voor we het steegje uit waren al iets rommelen. Het was de bus. Dus bus die volgens de oude dienstregeling pas over acht minuten zou komen. Volgens de nieuwe dienstregeling was de bus op tijd. We besloten dat het geen zin had op te rennen. De GVU heeft immers een goede regeling met een normaal aantal bussen die zelfs nog komen opdagen ook, in tegenstelling tot Connexxion. Irene en ik besloten dus maar rustig naar de bushalte te lopen en daar te wachten op de volgende douche. Dat zou immers maar een kwartier duren. Dat kwartier leek in eeuwigheid te duren.

Irene vond haar plekje op een bevroren bankje. Een bevroren achterwerk was mij die ochtend al overkomen, en een ezel schopt zich geen twee keer aan dezelfde steen. Nu hebben een ezel en ik af en toe wel wat van elkaar weg, dus ik besloot alleen mijn tas op de bevroren bank te planten. Terwijl ik mijn tas dichtritste en wat met Irene converseerde, kwamen er een man en een vrouw aanlopen. De Surinaamse vrouw was zo rond als een tonnetje, en had een lekker warme muts op haar hoofd die het ronde brilletje op haar neus bijna liet verdwijnen. Ze had een warme jas aan en een spijkerbroek waar ze haar laarzen in had gedaan. De man die bij haar hoorde was een beduidend stuk jonger, misschien nog wel jonger dan zijn snor hem maakte. De groter glimlach onder zijn snor en de twinkeling in zijn ogen maakte dat goed. Zijn spijkerbroek was iets te kort en zijn hardloopschoenen typeerden hem.

De vrouw begon met ons te praten. ‘Wat een koud weer he?’ begon ze. ‘In Suriname is het nooit zo koud. We hebben altijd zon. Ook in de winter.’ Haar Nederlands was wat gebrekkig. ‘Ja, ik ben hierheen gekomen vanuit Suriname. Wij zijn verhuisd. We vonden Nederland zo mooi. Ik had daar een man, en een zoon. Maar mijn man en ik zijn gescheiden. Mijn zoon woont hier wel. Hij is mijn arm.’ Ze ging naast Irene staan en pakte haar arm vast terwijl ze haar verhaal vertelde. ‘Hij wijst me altijd op mijn fouten.’ zei ze, terwijl ze Irene’s arm losliet. ”Ik ben analphabeet, zie je. Ik kan niet zo goed lezen en schrijven. En als ik iets doe wat niet mag, dan zegt hij dat.’ De jongeman die bij haar was bleek Pakistaans te zijn. ‘Zeg eens hoe oud je bent.’ zei hij tegen de vrouw. ’65.’ antwoordde de vrouw. Irene en ik stonden verbaasd te kijken. ‘Echt waar mevrouw?’ De vrouw knikte met een glimp van trots op haar gezicht. ‘Ja, echt. En ik heb ook nog een zoon en nog een dochter. Mijn vriend woont hier in Nederland. Mijn zoon en dochter zijn net als jullie. Net zo blond.’ Ze hield haar gezicht vlakbij Irene en pakte haar haren. ‘Zo mooi, jullie doen me denken aan mijn kinderen.’

De bus kwam eraan. We stapten in. Ons gesprek kwam ten einde. ‘Waarom praten wij eigenlijk nooit met anderen bij de bushalte? Dat is Nederlanders eigen ofzo. Wij zijn helemaal niet zop sociaal ofzo.’ speculeerde Irene. ‘Nou ja, ik ben ook Nederlands, dus zo’n behoefte heb ik er ook niet aan.’

Advertenties

2 Reacties op “De (niet zo) gruwelen van Overvecht.

  1. In Overvecht kan je best leuk praten bij de bushalte. Mensen zijn daar vaak heel vriendelijk, ookal worden de mensen daar vaak in een hokje geplaatst.. Jammer..

    Maar idd. Soms heb je er gewoon geen behoefte aan..

    Je schrijft nog steeds leuk, ik hou je een beetje in de gaten :)

    Like

  2. Nee dat is de randstad waar mensen dat niet doen ;) In Brabant schijnen mensen wel praatjes met elkaar te maken in het openbaar vervoer. Haha, komt bij mij maar enkele keren voor. ‘S ochtends ben ik nog in me eigen wereldje en ’s middags lees ik vaak iets voor school door/krantje lezen/of weer in me eigen wereldje.

    Niet de behoefte om met onbekende te praten:P

    Like

Reacties zijn gesloten.