These boots are made for walking.


Iedereen heeft zijn geheime karaktertrekken waar hij of zij zich voor schaamt. Zo moet de één steevast naar de bushalte rennen, moet de ander vier keer controleren of alle kostbare spullen nog in bezit zijn, en de derde heeft zijn tas standaard open staan. Ook ik heb een karaktertrekje waar je u tegen zegt. Een beetje vreemd.

Zonder dat ik het wil hecht ik onwijs veel waarde aan mijn spullen. Ik houd van mooie spullen. Bijvoorbeeld de Replay-jeans die ik ooit kocht. De perfecte broek. Lang, straks, rekte niet uit en was daar bovenop ook nog eens mooi. Maar hij scheurde. Het hele zitvlak is gescheurd. Dus ging ik op zoek naar vervanging. Maar waar vind je vervanging voor de broek die al twee jaar oud is? Nergens.

Een ander item waar ik onwijs veel waarde aan hecht zijn mijn laarzen. Mijn cowboylaarzen. Al sinds ik mijn geld verdien in een schoenenwinkel, verloor ik mijn hart aan de vele Sancho’s of de slechte wannabe-sancho’s. En ergens in een doos, ergens verstopt stonden de laarzen die voor mij gemaakt waren. Zacht, glanzend leer, een aparte conganckleur, een stoere doch vrouwelijke hak, kortom, perfect. Schoenen die een ode verdienen. Ik besloot er nog even over na te denken, maar die avond kon ik niet slapen van de verliefdheid. Niet veel later waren ze in mijn bezit.

De laarzen kwamen bijna niet van mijn voeten af. Ik droeg ze wanneer het kon, verborg mijn sleutels en telefoon in de laarzen tijdens het uitgaan, werkte erop en ze hielpen me zelfs door de sneeuw heen. En dat betekende het einde. Na de rits, de hak, de binnenkant was nu ook het leer verpest. Ze konden niet meer. Ze zagen er niet uit. Ik huilde, maar bracht mijn laarzen nog niet naar het cowboylaarzenkerkhof. Deze dingen hoorden bij mij. Er is er maar eentje die op deze laarzen mag lopen, en dat ben ik. En ik claim niet snel wat.

Verdrietig stond ik dus in de winkel wat voor me uit te kijken. Het was rustig, en ik besloot eens in de computer te kijken wie mijn laarzen nog in zijn assortiment had. Ik keek, werd verdrietiger en keek nog eens. Bergen op Zoom. Ik twijfelde niet, belde Bergen op Zoom en liet de laarzen apart zetten. Daarna plande ik mijn reis naar Bergen op Zoom.

Bergen op Zoom bleek niet vlak boven Rotterdam te liggen. Het bleek vlak boven Zeeland te liggen. Maar, die hard, ik ging erop af. En niet alleen. Christel wilde me op deze reis vergezellen. Een goed plan, want in je eentje naar Bergen op Zoom is best lang. We begonnen aan een lange treinreis, een nog langere treinreis en belandden uiteindelijk in Bergen op Zoom. We liepen heel Bergen op Zoom door en vroegen vervolgens waar de winkel was. We bleken de hele verkeerde kant op te lopen, en liepen terug. En daar was de winkel. Ik liep de winkel binnen en vroeg om de schoenen. Ze wist van niets. De Vries. Ze zou eens kijken. Ze kwam terug met de schoenen. Mijn schoenen. Een leuk einde zou nu zijn geweest dat het de verkeerde maat was, maar dat was het niet. Ik was blij, Christel was blij. We liepen terug naar het station. Bergen op Zoom was uitgestorven. Niet heel vreemd. Wie gaat er nou boven Zeeland wonen? Ze dragen er niet eens cowboylaarzen.

Advertenties

5 Reacties op “These boots are made for walking.

  1. Ik ook lievelingslaarzen, ik gebruik ze dagelijks: voor school, voor de sneeuw, voor tegen de kou, voor busreizen, voor treinreizen, oftewel: alles. Maar ik kan nog steeds geen nieuwe vinden. Jawel, maar dan moet ik heel veel geld uitgeven en daar heb ik niet zo heel veel zin in, haha! Leuk geschreven dit!

    xoxo

    Like

  2. Wat fijn dat ze er nog waren!
    Bergen op Zoom valt best mee trouwens, hoor. Ik ga er wel eens winkelen, en het is er nooit heel druk ofzo, maar ik kan er best wel slagen soms..

    Like

  3. Soms heb je inderdaad bepaalde kledingstukken waar je zo gehecht aan bent dat je er alles aan doet om ze te houden. Ik heb ook een spijkerbroek die al een aantal jaar meegaat en nu begint te verslijten. Nergens is op het moment een waardige vervanger te vinden, helaas.

    Like

Reacties zijn gesloten.