Oh, oh, Den Haag.


Met de OV-knipchaart in de hand, komt men door het ganse land. Met alleen de hoed in de hand kom je er al lang niet meer. Dat die OV-knipchaart zo handig was, had ik nooit verwacht. Nu ik het ding eindelijk geactiveerd heb, is het tijd om weer de wereld, als in Nederland door te reizen. Gelukkig ben ik student, en mag ik dus helemaal gratis door het land reizen. Door de week.

En zo besloot ik op een blauwe woensdag dus eens mijn gedachten de vrije loop te laten en naar Scheveningen te gaan. Ik vind het moeilijk iets te bedenken wat fijner is dan de zilte wind door je haren. De ruisende zee op de achtergrond. Uren aan het strand zitten, naar de zee staren om vervolgens heel nodig naar de WC te moeten. Dat ging ik dus doen. Mijn residentie is nog steeds in Amersfoort, en gelukkig gaat er vanuit Amersfoort rechtstreeks een trein naar Den Haag. Vanaf daar is het alleen nog maar de uitgang van het station vinden en dan de juiste tram instappen.

Helaas ben ik nog steeds niet rijk genoeg -studenten horen toch rijk te zijn?- om internet op mijn mobiele telefoon te betalen. Dus ging ik op de bonnefooi naar Den Haag, de trein moest nog wel te vinden zijn. Zo niet, dan moest ik wel in een vlaag van verstandsverbijstering zijn, de trein naar de mooiste stad, tot dan toe, van Nederland is alleen bereikbaar met de trein naar Den Haag of Rotterdam, vanaf Amersfoort. En dus stapte ik, gewapend met kaaskoekjes, chips, chocola en een Glamour de trein in. Ik zal me nog even verontschuldigen voor die Glamour, ik vind de columns van Aaf Brandt Corstius altijd erg vermakelijk. Helaas kon ik die in de Glamour die ik had gekocht niet vinden. Hij was eruit gescheurd ofzo. Dat noemen ze een kat in de zak kopen.

Goed, ik zat dus in de trein. Ik reed een route die ik nog nooit had gereden. Althans, ik had hem wel eens gereden, maar dat was zo’n vier jaar geleden toen ik diep in gesprek was met Janouk en haar familie. Nu zat ik daar alleen. Zin in die Glamour had ik helemaal niet. Ik ging gewoon naar buiten kijken. Ik kwam langs plekken waarvan ik alleen maar had gedroomd: Woerden, Gouda, noem maar op. En, realiseerde ik me tijdens de reis, langs Het Groene Hart. Dat Het Groene Hart bestond wist ik al van heel vroeger, toen ik nog aardrijkskunde kreeg enzo. Nu snapte ik eindelijk waarom dit Het Groene Hart heet. Alles was groen. Op een snelweg en een spoorlijn na. Mijn dag kon niet meer stuk.

Eindelijk, na een tijdje in het prachtige Zoetermeer stilgestaan te hebben, kwam Den Haag in zicht. Wonder boven wonder vond ik de uitgang, en ook nog eens de tram. Ondanks de kou scheen het zonnetje, en was het wachten op de juiste tram niet eens zo erg. Tram negen kwam al snel en ik checkte in met mijn OV-kniphcaart. Toen begon het avontuur pas echt. Den Haag. Ik begon eindelijk te snappen waarom het liedje Oh, oh, Den Haag geschreven was. Geloof me, vanaf de tram heb je prachtig uitzicht over de stad. Ik begon me sterk af te vragen waarom ik niet in Den Haag was gaan studeren. Of het de zon was die na weken weer scheen of écht de stad, ik weet het niet, maar ik keek mijn ogen uit. Om nog maar niet te spreken over Madurodam waar ik al jaren heen wil.

Scheveningen kwam in zicht. Ik stapte de tram uit, en checkte daarvoor natuurlijk netjes uit. Ik vond het strand en liep langs de ruisende zee. Ik wandelde over de pier, over de boulevard. Hoe het kwam dat er op woensdagmiddag bijna niemand te bekennen was, op een paardrijder en wat mensen met honden of kinderen na, Joost zal het weten. Maar ik had écht de dag van mijn leven. Als ik later groot, oud, rijk en 65+ ben koop ik zo’n prachtig appartement in Scheveningen, met uitzicht op de zee. En Den Haag op tram-afstand. Die hele Glamour had ik niet nodig.

Advertenties

4 Reacties op “Oh, oh, Den Haag.

  1. Pingback: Tram 5. « De gebundelde verhalen van Ingelise·

  2. Lekker is dat, dat je met de OV gewoon in de trein kan stappen en even naar het strand kan gaan :) Ik word ook altijd kalm van het geluid van de golven.

    Like

Reacties zijn gesloten.