Lieve Blog,


Ja, dat was me weer een enerverend weekje. Maar niet heus. Ik was ziek. Een hartstikke dikke keelontsteking. Ik maar denken dat de spierpijn in mijn nek en hals van het vele logeren en slapen op oncomfortabele matrasjes was, maar nee, het was gewoon een prachtige keelontsteking. Mijn maandag was dan ook top. Tijdens mijn keelontstekingen is mijn stem altijd op z’n best. Rauw, sexy, zwoel en op bizarre wijze kan ik dan weer liedjes meezingen zonder dat ik na iedere drie noten in een ontzettende hoestbui uitbarst. Ik heb dus de hele dag Beatle-liedjes gezongen. Daar had ik dinsdag spijt van. Met een lijkbleek hoofd stond ik dinsdagochtend bij de bushalte te wachten. Om heel eerlijk te zijn weet ik er nog vrij weinig van. Ik denk dat ik stond te ijlen ofzo. Ik moet zeggen, best wel eens leuk op z’n tijd. Het scheelt veel geld, je hoeft namelijk geen overdosis alcohol te nuttigen om je belabberd te voelen. Een overdosis alcohol nuttigen was eigenlijk het plan voor dinsdagavond. Niet helemaal, eigenlijk was het plan gewoon om die avond braaf in de Bartho te zitten. Het café om de hoek waar iedere dinsdagavond een grote delegatie bekenden zit. Het enige wat ik daar meestal doe is een overdosis ijsthee nuttigen en aan mijn Amersfoortse vrienden vragen hoe het is. Ik hoef ze nooit te vertellen hoe het met mij gaat, ik blog. Best frappant trouwens, de Bartho is de enige plek op aarde waar ik steevast ijsthee drink. Ik drink er zelfs zelden rode wijn, terwijl ik van rode wijn houd. Meer dan van ijsthee. Misschien heeft mijn uitgavenpatroon er wat mee te maken.

Dinsdagavond dus. Het plan was om samen met Mariska sociaal te zijn en ijsthee te drinken in de Bartho. Dat ging hem niet helemaal worden, want om half vijf lag ik al heerlijk te slapen. Half vijf ’s middags welteverstaan. Na een lange dag school, precies een half uur voor ik weer aan een vermoeiende reis terug begon, was ik op. Half slapende schrok ik wakker, ik moest Rien nog SMSen dat ik niet meeat vanavond. Vlak voordat ik op verzenden drukte, besloot ik dat het dinsdag was, en dat ik pas woensdag bij Rien zou eten. Opgelucht haalde ik adem en sliep ik verder. Na een nacht met veel wakkere momenten was het ineens tien uur. Woensdag tien uur. Mijn nek was inmiddels zo stijf dat de hypochonder in mij bang was voor hersenvliesontsteking. Ik besloot de dokter te bellen, mijn allerbeste vriendin, en kon daar zo’n vijf uur later terecht. De details zal ik je voor nu besparen, het was die dokter die ervan was overtuigd dat ik zwanger was.

En zo geschiedde het dat ik weer een prachtig briefje voor de apotheek kreeg. Weet je, iedere keer dat ik naar de dokter ben geweest voel ik me net een klein meisje die voor haar moeder boodschappen doet. Je moeder stopte je dan zo’n briefje toe, die legde je op de toonbank en dan kreeg je wat je moeder erop had geschreven. Goed, dat was dan wel voor mij tijd, want tegenwoordig moet je alles zelf pakken. Maar wat deerde het. Met de antibiotica in de hand, kon ik weer door het ganse land. En zo stapte ik donderdag tot twee maal toe in de trein naar Utrecht. De eerste keer helemaal voor niks, nee, niet helemaal voor niks. Ik besloot, als ik daar toch voor niks was, het FBO op de Hogeschool Utrecht eens een lesje te leren mij niet in te willen schrijven voor mijn honderdmiljoenmiljard herkansingen. De FBO-meneer was verontwaardigd en zei dat alles gewoon werkte. Daarop zei ik dat als alles gewoon zou werken ik hier niet zo staan. Daar kon de meneer niet tegen op.

Vrijdag begaf mijn stem het. Ik besloot mezelf nog een dag vrij te geven. Kon ik mijn frustraties weg eten. Donderdagavond was er een feest in Leeuwarden. Ik ben niet vies van een feestje, en ik wil al heel lang naar Leeuwarden, maar ik was nog steeds een beetje ziek. Dus ik besloot niet te gaan. Ik weet nu eindelijk hoe het voelt om tegelijk trots en teleurgesteld te zijn.

Het weekend was weer een typisch weekend. Weekenden, daar laat ik me sowieso liever niet over uit, zelfs niet tegen jou, lieve Blog. Maar ik kan je vertellen dat ik me iedere keer weer vermaak. Don’t worry, ik doe geen dingen die jij ook niet doet. Maar what happens in the weekend, stay’s in the weekend. Misschien ook wel een beetje omdat ik eigenlijk nooit wat spannends beleef in het weekend. Maar ik beloof je, als er iets spannends gebeurt, zal ik het je vertellen. Toch maar.

Liefs, en slaap lekker,

Een Reactie op “Lieve Blog,

Reacties zijn gesloten.