Lieve Blog,


De week vliegt voorbij, het is ongelooflijk. Überhaupt, het is veertien maart vandaag. Het voelt als gister dat we in een huis in het Utrechtse Overvecht het nieuwe jaar welkom heette. De dag dat ik voor het eerst zelf vuurwerk afstak, wat ben ik daar nog steeds trots op. Maar even serieus, het was me dit keer écht een enerverende week. De week begon gewoon heel rustig. Koffie met Charlotte. Ter compensatie dat we elkaar niet meer iedere dag op school zien, door weer en wind, drinken we nu iedere maandagochtend koffie. Heerlijk, de winkels zijn gesloten, de mensen zijn nog slapende of al naar hun werk. De koffietentjes zijn open en rustig. Normaal gesproken lopen we als we ons in het centrum van Utrecht lopen traditiegetrouw onder de Dom door. Maar goed, Utrecht is één grote bouwput, dus dat zat er zelfs niet in voor ons. Lang leve de Domtuinen, de rust die daar binnen heerst maakt een boel goed. De reis vervolgde zich naar de Uithof waar we ons tegoed deden aan tosti’s van Stef’s. De laatste keer, maar dat realiseerde ik me toen nog niet. Ja, dinsdag viel de beslissing. En donderdag was de kogel door de kerk. Ik ben officieel geen Communicatie-studente meer.

Het leek me niet meer dan netjes om samen met Carmen het project af te ronden, en daarna zouden we stoppen. In verband met een projectgroepje dat was geslonken van zes naar vier, en dan dus twee. Dat er ook nog sociale mensen op Communicatie zitten, wie had het ooit verwacht. Ik dacht dat ik het schrale deel inmiddels wel had leren kennen, maar er blijkt meer goeds rond te lopen. Een ander projectgroepje wilde Nicolien en Lisanne graag adopteren, en zo konden wij stoppen. Een week van rust, feest en vrijheid, heerlijk. Woensdag was dus ook een topdag. Ik zou samen met Monica voor haar en haar huisgenoten gaan koken. Een goed plan, want het smaakte prima. Ja, een Ingelise die kookt, wie had dat verwacht? Voor we naar onze wekelijkse avond soos gingen besloot ik Christel’s nieuwe kamer te bewonderen. Een fles wijn met een in twijfel te trekken kurk ging er wel in, vond Hanneke ook. En zo besloten we dat we op weg zouden gaan naar de werfkelder aan de Oudegracht. Niet veel later was het dan ook een uur of drie. De avond eindigde op de bank in Monica’s huis. Ik kan je vertellen, ’s avonds laat komen bijster interessante gesprekken voorbij.

Het weekend was zoals altijd, en zoals het hoort te zijn. Goed, rustig, fijn, relax. Ik zat bij Monica thuis, en Arjen had besloten dat hij een film wilde zien. Dus we besloten de film te kijken. Het was iets met metro’s, kapingen, schurken en John Travolta waardoor ik onwillekeurig steeds Grease Lightning in mijn hoofd had. Uiteindelijk redde de held van de film het verhaal en zichzelf. Na alle problemen in de metrotunnels besloot de held in hoogsteigen persoon terug te gaan met de metro. Hij mocht als hij wilde met de auto van de burgemeester. De auto had nota bene zwaailichten. New York is misschien niet de leukste stad om te rijden, maar zwaailichten, hallo.

En nu is het weekend voorbij, en daarmee ook de week. Een week van vrijheid en het goede leven is aangebroken. Alleen jammer dat ik geen inkomen en OV-knipchaart meer heb.

Liefs, en slaap lekker,

Een Reactie op “Lieve Blog,

Reacties zijn gesloten.