Lieve Blog,


Zoals iedere week begon de week weer met een lekker kopje koffie met Charlotte. Na urenlang beraad in het koffiehuisje waarvan we de naam nog steeds niet weten, hadden we ineens een goed plan. Dinsdag, ik heb nog een paar dagen OV, zouden we naar het strand. En dat hebben we gedaan dinsdag. De zon straalde van Utrecht tot Den Haag tot in de tram aan toe. We stapten overmoedig de tram uit en voelden de zilte wind al tegen onze wangen schuren. Op weg naar het strand dus. Dat betekent: oversteken, langs het Kurhaus, of iets dergelijks, een ontzettend mooi gebouw in ieder geval, de boulevard oversteken, schoenen uit en het zand tussen je tenen voelen. Dat deden we dus. ‘Wauw.’ Zei ik. ‘Wat mooi, die nevel over het zand heen.’ We keken dus een tijdje naar de mooie nevel en besloten een plekje te zoeken om onze handdoeken en fles wijn neer te zetten. We zaten nog geen vijf minuten of de zee was uit ons zicht verdwenen. Niet omdat het in zo’n rap tempo eb werd, maar omdat de mist in zo’n rap tempo was toegenomen. Heel Nederland genoot van een zonnetje, en wij moesten het natuurlijk doen met mist.

Woensdagochtend heb ik heerlijk in mijn eentje door het mooie Amersfoort gewandeld. Nooit geweten dat Amersfoort mooi is. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook alleen langs de Muurhuizen gelopen ben, en die zijn best mooi. Er zit zelfs een quiltmuseum in het rijtje huizen. Dat heb ik ook nooit geweten, dat we die hebben. ’s Avonds ben ik toch maar weer terug gegaan naar Utrecht en sliep ik op mijn vertrouwde matrasje dat meegaat waar Monica ook woont. Het zonnetje maakte me om half tien wakker en ik besloot met een kop koffie van de zon te genieten die ik dinsdag had gemist. Zo wandelde ik dus de tuin in en kwam ik de grote, witte en ontzettend fijne stoel tegen. In de tuin. In de zon. Ik besloot de vraag wat die stoel daar deed even te laten voor wat het was, het is tenslotte een studentenhuis, en heb zo in de stoel genoten van mijn kop koffie. Een ontbijt en twee uur later had ik daadwerkelijk sproeten. Ze zijn inmiddels weer verdwenen, maar oké.

Zaterdag heb ik iets gedaan wat ik al tijden niet meer heb gedaan. Ik ben, jawel, uitgeweest. In Utrecht. Het terrasgedeelte beviel me prima, maar het dansen wat minder. Niet dat ik niet van dansen houd, maar met een verstopte neus na een dag lang werken en dan in een overvolle, warme kroeg dansen, nee dank je. Christel en ik besloten na anderhalf uur dansen ons vol te proppen met de vette hap van de snackbar en daarna zijn we gaan slapen. We hebben ons in de snackbar overigens kostelijk vermaakt aan drie blonde meisjes met lange sluike haren, indianenlaarsjes, jurkjes en pastelkleurtjes die een beetje dronken waren. De pastelkleurtjes waren trouwens niet dronken, maar de meisjes. De stemmetjes van de drie meisjes waren niet echt om over naar huis te schrijven, dus de avond met weinig drank sloot alsnog met hoofdpijn. Desalniettemin was het erg leuk de meisjes te zien toen er een geblondeerd meisje dat veel te lang onder de zonnebank had gelegen naast kwam zitten. Eén van de blonde meisjes met een irritante stem keek heel vies, het was uiterst vermakelijk. Toen het een uur of twee, drie, maar dat wisten we toen nog niet, was, zijn we op huis aangegaan.

Zo eindigde het weekend en een week van een niet-studerend meisje. Ik moet zeggen, het bevalt me prima. Morgen moet ik naar Amstelveen om heel hard te werken. Als je een meisje met rode laarsjes in tram 5 ziet, spreek me even aan. Ik ben het maar. Ik bijt niet.

Liefs, en slaap lekker,

2 Reacties op “Lieve Blog,

Reacties zijn gesloten.