Lieve Blog,


Ik had het al even laten vallen, ik moest afgelopen week naar Amstelveen. Best een avontuur als leek met de tram, maar ik kwam er. Amstelveen is de allersaaiste plek op aarde, heb ik besloten. Zelfs het dorp waar mijn opa en oma woonden is leuker. Misschien komt dat ook omdat Evert van Benthem er vandaan komt, maar goed. Ik besloot er te Maccen, en dat in de tram van Amstelveen naar Amsterdam op te eten. Halverwege mijn frietjes maakte de tram zo’n vreemde beweging dat mijn frietjes hygienisch gezien niet meer eetbaar waren. Desondanks heb ik me prima vermaakt in de tram. De volgende dag was amper een dag. Voor het eerst in tijden heb ik mijn bed tot een uur of drie warm gehouden. Leek me een prima, welverdiend plan. Onwillekeurig sta ik tegenwoordig meestal voor tienen al naast mijn bed. Woensdag ook, maar dat kwam door werk dat riep. Het werkende leven heeft me te pakken, vroeg opstaan en daarnaast nog een poging tot een sociaal leven. Niet helemaal wat ik van mijn negentiende levensjaar had verwacht, maar goed.

De woensdagavond spendeerde ik zoals meestal bij Monica. Waarom weet ik niet, maar haar wekker ging om tien uur af. Ik was om half tien wakker, lag eindelijk weer te dommelen, komt zij met d’r wekker. Ze stuiterde ook gelijk naar de badkamer om zich op te frissen met een warme douche. Opfrissen met een warme douche klinkt wat vreemd, maar dat kan best. Ik besloot een uurtje later ook het warme bed te verlaten. Beneden lagen er allemaal bolletjes die Laura ergens had opgeduikeld. We hadden natuurlijk sceptisch kunnen denken dat de broodjes vergiftigd of over datum waren, maar dat bleek helemaal niet het geval, dus dan hadden we dat voor niks gedaan. De rest van de dag hebben Monica en ik dan ook met een warme deken over ons heen bolletjes Kip’s leverworst gegeten en MTV gekeken. Rond een uur of vier besloot ik dat ik mijn sjaal weer terug wilde. De vorige avond hadden we met z’n vieren nog ellenlange, diepzinnige gesprekken gevoerd om de kamer van Sietse, waar ik slaapdronken mijn sjaal had afgedaan. Die besloot ik te halen. Op mijn tenen liep ik de zolderkamer in, voor het geval Sietse nog lag te slapen, en ja hoor, ik maakte de beste knul per ongeluk wakker. Nou ja, ik had tenminste mijn sjaal en de weg naar de snackbar. Want de donderdagavond bestond zoals bijna routine is geworden uit werken.

Zaterdag, je weet wel, die dag dat het constant regende bestond ook uit werk. En weet je wat ik ’s avonds heb gedaan? Mijn basgitaar voorgoed aan de wilgen gehangen. We hadden een gelegenheidsbandje, en ik kwam tot de conclusie dat optreden niet zo mijn ding is. Op de bar dansen daarentegen wel. Ik heb me dan ook kostelijk vermaakt zaterdag.

En de komende week, tja, ik ben benieuwd wat die gaat brengen. Waarschijnlijk een hoop zenuwen. Zaterdag is de dag des onheil. Dan is dé toets die zal bepalen wie van de duizenden journalisten in spé ook daadwerkelijk de opleiding mag doen in Utrecht. Ik ben benieuwd. Nog een week, en dan zal ik me moeten bewijzen. Goeie mikkie, het wordt wel eng zo.

Liefs, en slaap lekker,

2 Reacties op “Lieve Blog,

Reacties zijn gesloten.