Het leven zonder OV-knipchaart.


De overheid heeft jaren geleden besloten Nederland op het gebied van openbaar vervoer te moderniseren. Ik ben er niet geheel content mee, maar als student reis je nu dus met OV-knipchaart. Gelukkig ben ik geen student meer, dus ik moet het weer doen met duurbetaalde, zuurverdiende papieren kaartjes.

Mijn OV-knipchaart studenten-weekOV, of, zoals de automaat zegt ‘stdntwkOV’, liep op een blauwe donderdag af. Ik baalde als een stekker, trok met moeite mijn pinpas toen ik naar huis moest en kocht een kaartje. Het was niet heel erg wennen, die papieren kaartjes, het was immers bijna weekend. En ieder weekend dat ik werk kost me ook papieren kaartjes. Met korting dan wel, maar toch. Het weekend zou ik nog wel overleven. Met een weekendretour zo vaak mogelijk op en neer was niet zo moeilijk, dat deed ik vaak genoeg. Bovendien was het bijna Pasen, dus iedereen moest vanaf vrijdag een treinkaartje kopen. Zo kocht ik op Goede Vrijdag een weekendretourtje. In de ochtend. Op de treinkaartjesautomaat stond immers dat die van donderdag 19.00 tot maandag geldig was. Ik zat in de trein en werd uiteraard gecontroleerd. De conducteur wilde me beboeten tot ik hem wees op het feit dat ik volkomen legaal en betaald reisde. Het was goed, en helaas knipte hij mijn kaartje.

Het zouden zware tijden worden, dus ik besloot te informeren naar een maandtraject-abonnement. Het zou me een luttele hondereenentwintig euro’s kosten om onbeperkt van Amersfoort naar Utrecht te reizen. Plus de buskosten. Of de bewakingskosten voor mijn nette Amersfoort-fiets. Amersfoort heeft nog niet zoiets als een fietsenstalling met gratis toezicht. Het is er misschien altijd vol, maar mijn fiets overleeft het iedere keer. Ik ben niet bijgelovig, dus ik klop het lekker niet af.

Eenmaal vrij checkte ik mijn rekening, en berekende ik hoeveel geld ik nodig zou hebben voor de ontelbare treinkaartjes die ik zou moeten kopen. Amersfoort – Utrecht op de fiets is immers best ver weg met harde tegenwind, regen en kou. En dat is wel meestal het weer in Nederland. Ik werd er verdrietig van, en kwam tot de conclusie dat het geen uitgaan, nieuwe kleding en eten meer voor mij zou worden deze maand. Tot dinsdag. Om één of andere mysterieuze reden moesten we naar Dronten. Ik mocht met Christel mee in de auto, mits ik naar Hilversum zou komen. Zonder kleingeld maar met OV-knipchaart, stapte ik de bus in. Ik checkte of er een oplaadautomaat in de bus was, en die was er. Zodoende checkte ik in en laadde ik mijn knipchaart op. Eenmaal bij het station checkte ik keurig uit, zodat ik keurig voor mijn ritje zou betalen. Ik keek hoe duur het ritje was geweest. Er stond “0.00 (heel veel spaties) 5,76”. Die nul komma nul nul was de prijs van mijn ritje geweest. Ik spoedde me naar het loket en vroeg of ze mijn stdntwkOV eraf konden halen. Dat bleek veel moeite, lang leve de IB-groep, excuus, DUO. Ik reisde dus nog een maand gratis. Ik had al die kaartjes voor niks gekocht. Maar dat deerde nog vrij weinig. Ik reis nog een maand gratis. Ik kon nog een keer gratis naar het strand. Nog een keer gratis naar de Primark. Lang leve het feit van de maand wachttijd bij uitschrijving. Lang leve het feit dat ik nog een maand collegegeld moet betalen. Lang leve de slechte organisatie van DUO. Heel soms dan.

Advertenties

3 Reacties op “Het leven zonder OV-knipchaart.

  1. Ik wacht nog steeds op de dag dat iemand een bom op de IB-groep gooit. Of de DUO dan, hoe die shitinstelling ook mag heten. Waarom besteden ze niet wat meer moeite aan hun organisatie, in plaats van aan een andere naam?

    Mijn ov-prutkaart vertoont een scheur. Hij doet het nog wel, maar ik ben bang dat hij het binnenkort begeeft. Desondanks durf ik hem niet op te sturen: ik ben bang dat ik hem nooit meer terugkrijg.

    Like

Reacties zijn gesloten.