Van Utrecht naar Parijs (2)


Klik hier voor de andere delen.

Achterin de auto vouwden ze de kaart uit. De vader van Ingelise was zo aardig geweest al zijn goede wegenkaarten mee te geven. Jorik was de vorige wedstrijd laatste geworden, en om half acht aangekomen in Berlijn, de toenmalige locatie. Voor Ingelise was dit haar eerste liftervaring, dus de wegenkaarten kwamen van pas. Het duo keek even uit het raam toen ze bijna bij de snelweg waren. “Kijk! Simone en Sietse!” riep Ingelise verblijd. “Die zijn we dus voor.” De twee stonden naast elkaar met een bordje ‘Parijs’ aan de snelweg. Ze zouden niet veel later meegenomen worden door een prostituee die net uit haar werk kwam en naar Rotterdam moest. “Die horen ook bij jullie?” vroeg de vrouw. “Ja.” antwoordde Ingelise. “We zijn met hen naar deze plek gegaan. Ik hoef niet te winnen, als we maar eerder zijn dan zij.” betoogde Ingelise verder. “Ik kan jullie wel vlak voor Eindhoven afzetten.” zei de vrouw achter het stuur. “Dan kunnen jullie vanuit daar verder. Genoeg plekken daar om te liften.” De hond in de achterbak zocht inmiddels aandacht van Jorik, dus gedachteloos stemden de twee in. De auto passeerde Culemborg, Tiel en uiteindelijk kwam ook Sint Michielsgestel op de borden tevoorschijn. Eindhoven was niet ver meer. “Hm.” zei de vrouw, die inmiddels maatschappelijk werkster bleek te zijn. “Ik kan er niet meer af. Ze zijn aan het werk geweest hier, en vanaf de snelweg kom je niet meer op de ring.” Ze was op weg naar Budel, vlak over de grens in België. “Jullie kunnen mee tot Maastricht, of ik zet jullie hier eraf zodat jullie terug kunnen.” Dat laatste leek Jorik een beter plan, en de onervaren Ingelise stemde ermee in. De vrouw ging de snelweg af en zette het koppel af. “Eindhoven.” Jorik en Ingelise peinsden over wat ze gingen doen. “We kunnen daar gaan staan.” Ingelise wees naar een plek waar ruimte was om te stoppen. Het bordje wat er stond wees ook nog eens naar Eindhoven, dus dat leek een goed plan. “Kun jij netjes schrijven?” vroeg Ingelise. Jorik bleek mooier te schrijven dan Ingelise, en hij schreef een bordje. “Moet Eindhoven met een D of een T?” vroeg Jorik. Ingelise begon te lachen. “Met een T.” grapte ze. “Echt?” vroeg Jorik. Ingelise’s blik was veelzeggend genoeg. “Ik was echt even in de war.” zei Jorik. “Je maakt me aan het twijfelen.” antwoordde Ingelise, en ze keek nogmaals op het bord dat de weg wees.

Terwijl Ingelise al dansend het bordje omhoog hield, stak Jorik zijn duim op. Talloze auto’s passeerden. Ook de Marechaussee reed langs, en angstvallig verstopte Ingelise het bordje. Straks kwamen ze niet verder dan Eindhoven, dankzij de overheid. Jorik stelde haar gerust dat er niks mis was met een bordje en een duim omhoog houden, terwijl de bus boos kijkende mannen wegreed. “Hebben we het echt wel goed geschreven?” vroeg een moedeloos wordende Jorik. Dat bleek zo te zijn, want niet veel later reed er een Mercedes op het duo af. “Ik wil in een Mercedes!” kirde Ingelise. De Mercedes in kwestie stopte inderdaad. “Waar moeten jullie heen?” vroeg de man. Jorik legde uit dat ze verkeerd waren afgezet. De man wist wel een plek waar ze goed konden liften. Jorik stapte voorin het dure voertuig, waarna Ingelise achterin stapte. “Wat is jullie eindbestemming?” vroeg de grijze man met een Brabants accent. “Parijs.” antwoordde Jorik. “We doen een wedstrijd met onze studentenvereniging, wie het eerste in Parijs is.” De man keek geamuseerd. “Echt? Als ik vrij was geweest had ik jullie naar Parijs gereden.” Ingelise begon te glunderen, maar de glundering verdween meteen weer toen ze bedacht dat de man moest werken en ze dus gewoon weer verder moesten liften. Vol bewondering bekeek ze de auto en het leren jack van de bestuurder. Ze vroeg zich af wat de man voor werk deed, maar durfde het niet helemaal te vragen. Naarmate de dag zou verstrijken en nood de wet zou breken zou dat makkelijker gaan, maar voor nu nog niet. “Normaal gesproken zou ik er hier af moeten.” De man wees naar een afrit. “Maar vanuit daar kun je niet liften. Dus ik rijd een klein stukje door zodat jullie op een tankstation komen waar veel mensen zijn. Vanuit daar kun je verder. Is dat goed?” Jorik en Ingelise waren allang blij dat ze niet in het centrum van Eindhoven of in een klein gehucht werden neergezet. In de hoop dat de man gelijk had lieten ze zich naar het tankstation brengen. “Nou, dan zet ik jullie hier neer.” De man reed het terrein van het tankstation op. Jorik en Ingelise stapten uit en bedankten de man. Op zoek naar een volgende lift.

Advertenties

2 Reacties op “Van Utrecht naar Parijs (2)

  1. Hoe groter de auto hoe kleiner het geslachtsdeel, he Ingelise. Maar even bytheway: ik ben een vaste fan van deze serie, dat je het even weet.

    Like

Reacties zijn gesloten.