Van Utrecht naar Parijs (5)


Klik hier voor de andere delen.

De auto bleek groter dan verwacht. Het tweede wat Ingelise dan ook constateerde waren de geblindeerde ramen aan de achterkant. Het eerste wat ze constateerde was dat ze wederom in een BMW zou gaan zitten. De bestuurder draaide het raampje open. “Waar moeten jullie heen?” Zijn haar zat achterover, een typisch studentenkapsel. Hij keek over zijn Ray-Ban heen terwijl hij zijn Gauloise nonchalant vasthield. “Ik ga naar Waterloo, ik kan jullie daar wel afzetten. Stap maar in.” Met een soepele beweging drukte hij op een knopje, waarna de achterklep openging. Hij stapte uit, terwijl Jorik en Ingelise onwennig hun bagage in de bak stopten. “Wacht even, mijn telefoon.” zei Ingelise, en snel pakte ze haar telefoon. “Wat jij wilt, liefje.” zei de man. “Ga jij maar voorin.” zei Ingelise tegen Jorik. Ze stapten in de BMW. Van binnen was de auto groter dan verwacht. Misschien kwam dat ook door het interieur dat voorzien was van crèmekleurige tinten en lichte houtaccenten. “Zit je goed?” vroeg de man aan Ingelise. “Hm-m.” zei Ingelise. Ze was onder de indruk. “Je kunt je stoel nog verstellen, hoor.” zei de bestuurder. “Oh nee, ik zit prima, echt.” De stoel waar ze in zat was groter dan menig luie stoel, en zat ook verdacht veel beter. “Oh, jij ook trouwens.” zei hij tegen Jorik. Ook Jorik zat prima, en de auto begon te rijden. De blindering ging naar beneden zodat Ingelise kon genieten van het uitzicht. Niet dat het nodig was, in de auto zelf was al genoeg te zien. “Wat brengt jullie hier?” vroeg de man, die volgens zijn dashboard Floris bleek te heten. Jorik legde het verhaal van de parlementaire medewerkster uit en dat ze midden op de weg gedumpt waren. “We doen een wedstrijd, we zijn met onze studentenvereniging aan het liften.” vertelde Jorik. “Half negen vanochtend vertrokken uit Utrecht.” “Oh echt?” antwoordde Floris geamuseerd. “Van welke vereniging zijn jullie? Veritas, Unitas, USC?” Het bleek een kenner te zijn. “Nee.” antwoordde Jorik. “Ultrajectum, een kleine vereniging. Kent u de SSR?” “Nee.” zei Floris. Zijn interesse in Jorik’s verhaal was niet zo erg groot. “Ik zat vroeger op het USC.” Op de achterbank vroeg Ingelise zich af waarom haar dat niets verbaasde. Floris vertelde met een gooische R en een zachte G over zijn leven. Vier jaar had hij in Nederland gewoond, daarna was hij met zijn ouders vertrokken naar Noord-Frankrijk. Tijdens zijn studie ging hij terug naar Nederland en na drie jaar miste hij Frankrijk zo dat hij weer terug ging.

De twee lifters schrokken toen ze op de snelheidsmeter keken en zagen dat ze inmiddels met 190 kilometer per uur over de weg gingen. “Ja.” lachend keek hij Jorik aan. “Toys for boys worden steeds groter.” Het gesprek ging nog even over studies. Jorik vertelde over het feit dat hij de accountancy in wilde. “Kun je rijk mee worden.” zei Floris. “Ach ja.” Jorik keek voor zich uit. “Ik hoef niet perse op mijn dertigste binnen te zijn.” Floris lachte. “Ach, dat is best leuk hoor. Ik was op mijn 32e al binnen, en sinds dien doe ik alleen nog maar dingen die ik leuk vind. Normaal gesproken zit ik waar zij zit.” Hij wees met zijn duim naar Ingelise. De lifters bedachten dat Floris wel echt heel erg binnen moest zijn als hij een privé-chauffeur had. “Ik kan op vakantie wanneer ik wil. Ik kan doen wat ik wil. Nederlanders zeggen altijd dat je normaal moet doen. Maar wat is normaal? Voor mij is dit normaal. Dit wil ik.” Hij leek zichzelf meer te willen overtuigen dan de lifters. Hij draaide wat aan de knop van zijn navigatiesysteem en bevestigde zijn keuze met een harde klap. De hand waarmee hij zo hard sloeg was niet voorzien van een trouwring. Floris had alles wat zijn hartje begeerde. Al het materialistische ter wereld kon hij kopen, maar een partner om mee te trouwen leek er niet te zijn. Wie kon hij vertrouwen? Wie was er niet op zijn geld uit? Het feit dat hij een privé-chauffeur had voor in zijn BMW uit de 7-serie en op vakantie kon wanneer hij wilde, getuigde ervan dat hij rijker dan de gemiddelde vijfenveertigjarige moest zijn. Misschien was hij ook jonger, maar door zijn rookgedrag was dat onschatbaar. Echt gelukkig leek de man niet. “Hier moeten jullie naar beneden als jullie een lift krijgen, dan ga je richting Tournai. Dat is het makkelijkst voor Lille.” Hij draaide zijn auto het terrein van een ondefinieerbaar gebouw op. Het liefst zouden Jorik en Ingelise blijven zitten, de stoelen waren comfortabeler dan ze de komende reis zouden krijgen.
Floris deed de achterbak open en stapte met de twee uit. “Hebben jullie alles? Ook genoeg water?” Hij keek Ingelise aan alsof hij haar suikeroom was en goed voor haar moest zorgen. Ze was te jong om een leven zonder financiele zorgen aan te bieden als partner, maar als hij iets kleins kon doen was dat al fijn. Ingelise bedankte Floris vriendelijk. Ze twijfelde of ze hem moest vragen om hen een lift aan te bieden naar Parijs, maar bedacht toen dat hij hun eindbestemming wist. Hij stapte zijn auto weer in en toerde verder in zijn luxe wagen waar hij meestal rechts achterin zat.

Advertenties

Een Reactie op “Van Utrecht naar Parijs (5)

Reacties zijn gesloten.