Ingelise in de wereld.


Stiekem keek ik er al jaren naar uit. Het op mezelf wonen. Nu is het zo ver. En het allermooiste is dat ik alleen de lusten heb, en de lasten mag laten vallen. De lusten van het doen en laten wat ik wil. Geen bezorgde ouders die zich afvragen waar ik ben. Nou ja, misschien doen ze dat wel, maar ze zitten in Spanje. Vandaar dat ik dus alleen de lusten heb, en de lasten achter me mag laten. Geen torenhoge huur. Alleen huishoudelijke klusjes.

Het eerste klusje waar ik over struikelde was het boodschappen doen. Mijn eetpatroon moet altijd een beetje op ritme komen, dus na achten besloot ik dat ik wilde eten. De winkel was uiteraard gesloten, dus ik moest het met taco’s of frietjes doen. Niet dat ik dat een groot probleem vind, maar ik zal toch een keer gezond moeten eten. Dinsdag besloot ik dus boodschappen te gaan doen. Helemaal alleen.

Voordat ik wegging struinde ik alle kasten en natuurlijk de koelkast af naar voorraden. Geheime voorraden die mijn moeder er op nahoudt zonder dat ik ervan weet. Zo burgerlijk mogelijk maakte ik na mijn zoektocht een lijstje. Een waar boodschappenlijstje. Op een dag zal ik het leren, was mijn mantra. Bovenaan stonden de ham en de kaas. Tosti’s zijn het redmiddel tegen nachtelijke vreetbuien. Daaronder kwam de pasta. Nooit verkeerd om pasta in huis te hebben. Daaronder de kruidenboter, voor in de pasta, en natuurlijk spekjes in spinazie. Ook de crackers mochten niet ontbreken. Het lijstje was klaar, ik pakte mijn tas en deed de deur dicht zonder mezelf buiten te sluiten. Zo trots als een pauw, borst vooruit, lipjes getuit, liep ik naar de supermarkt. Ik had zelfs aan een plastic zakje gedacht om te voorkomen dat ik in een heel ongemakkelijke positie naar huis moest lopen.

Niet veel later stond ik voor de C1000. Ik ritste mijn tas open, en zocht mijn boodschappenlijstje. Mijn boodschappenlijstje. Dat boodschappenlijstje dat ik op tafel had gelegd. In de hoop dat ik enigszins een fotografisch geheugen zou hebben, begon ik toch aan mijn zoektocht. Ik struinde over de groentenafdeling. Paprika. Stond niet op de lijst. Laten liggen. Oeh, bananen! Fruit is gezond. Ik eet nooit fruit. Zo nu en dan een banaan. Ik pakte drie mooie bananen, woog ze, plakte het stickertje op het fruit en legde ze trots in mijn mandje. Ik ging verder. Kant en klare pannenkoeken. Lekker. Niet doen. Wees sterk. Denk niet aan pannenkoeken met chocoladepasta. Kaas. De kaas was in de aanbieding. Volvette, Goudse jonge kaas. Mijn mandje was plotsklaps anderhalve kilo zwaarder. De ham en de spekjes lagen naast elkaar. Ik zocht de goedkoopste uit en liep verder. Knakworstjes. Goed idee. Gezond, lekker. Lunchvoer. Koekjes. Watertandend stond ik voor de koekjes. Ik besloot sterk te zijn. Pasta, dat moest ik nog hebben. En spinazie. En visstickjes. En wijn. Geen wijn. Bezweet rende ik de winkel door, een poging wagende mijn boodschappenlijstje met succes af te kunnen strepen. Ook al lag die nog thuis.

Een paar minuten later stond ik in de rij. Ik haalde de boodschappen uit mijn mandje en legde ze op de band. Ik legde er zelfs een boodschappenscheider achter. Ik betaalde. Propte alle boodschappen in mijn plastic zakje. Ik vond dit leuk. Heel leuk. Bestond het huishouden maar uit louter boodschappen doen. Dan werd ik huisvrouw.

Advertenties

10 Reacties op “Ingelise in de wereld.

  1. Pingback: De gebundelde verhalen van Ingelise·

  2. Leuk hé? Mijn ouders zijn ook weg, dus ik moet het ook zelf doen en ik ben stiekem wel jaloers op mijn moeder, ik vind huisvrouw spelen leuk!

    Like

  3. Aaah ik kan ook niet wachten eigenlijk! Alles lekker naar mn eigen wensen enzo, huis en boodschappen en alles! :D

    Like

  4. Oh ik vind boodschappen doen heerlijk, en koken ook, haha. Lekker dat je een paar weken alleen thuis bent :).

    Like

  5. Ik dacht dat je je portemonnee ging vergeten, maar dat viel nog mee =P Ik heb altijd de neiging om in de winkel pas te gaan bedenken wat ik eet en dan met een bak kant en klaar voer thuis te komen ofzo.

    Like

  6. Boodschappen doen, voor mij is het een ramp… Ik ben als de dood voor boodschappen doen, voel me mega ongemakkelijk in zo winkel. Wel lekker dat je ouders er niet zijn, en dat je alleen bent en geen rekening hoeft te houden.

    Geniet er van,

    Like

  7. Haha, ik heb genoten van je stukje. :D Ik dacht, nu komt het, ze is haar portemonnee vergeten! Maar dat viel me nog mee, hihi!

    Like

Reacties zijn gesloten.