Nu zijn het er nog maar vijf.


Zo op z’n tijd heb ik een recalcitrante bui dat ik me even heel jong wil voelen. Ik bevind me over het algemeen tussen volk dat ongeveer honderd (vijf) jaar ouder is dan ik, en dan heb je het gewoon af en toe nodig je tussen jong grut te bewegen om je goed te voelen. Daar dien ik tenslotte ook voor. Gelukkig was daar Christel tijdens mijn recalcitrante bui. Het was geloof ik ergens begin juni, of zelfs mei dat ze vroeg of ik meeging naar Only Seven Left. Ik riep in mijn volle enthousiasme dat ik wel mee ging. Tivoli zou tenslotte altijd leuk zijn, had ik besloten.

Christel bestelde dus, maanden van tevoren de kaartjes. Ondertussen is ze de kaartjes nog een keer kwijtgeraakt. Helaas vond ze de kaartjes weer, en dus voelden we ons enigszins verplicht om de band te bekijken. Christel kende toevallig de gitarist met het gekke haar en de rest uit Hilversum. Ik kende helemaal niemand maar ik kende Tivoli. Dus ja. Dan voel je je al snel oké.

Toen was het tijd. Tijd voor Only Seven Left. Waarom ze Only Seven Left heten weet ik niet, ze zijn maar met z’n vijven. We hadden het voorprogramma al gemist, en dat was maar goed ook. Drie kwartier in de rij met hysterische meisjes had ik niet getrokken. Waarschijnlijk had ik iemand in elkaar geslagen. Haar twitternaam gevraagd en haar kapotgemicroblogd. Gescholden tot ze in huilen uit was gebarsten. Haar groengeverfd haren eraf geknipt. Haar eyeliner over haar hele gezicht uitgesmeerd. Maar dat was niet het geval, want zoals altijd als het om Tivoli de Helling gaat was ik te laat. Gelukkig waren Christel op tijd om ons bij de ouders van alle bandleden en de ouders van de bandleden uit het voorprogramma te voegen. Zo konden we ons even jong voelen. Al viel Christel met haar één meter vijfenzestig niet heel erg op tussen de kleine meisjes.

Het was precies zoals we hadden voorspeld. Pornoblonde meisjes die nog niet oud genoeg waren om legitiem te drinken. Jongens met emokapsels en guyliner. Meisjes met een arm vol festivalbandjes. Frappant genoeg alleen Lowlands 2010. Waarschijnlijk vanwege de leeftijd. Jongens met shirts met felgekleurde prints erop. Geluidsmannen met veel te lange haren. En die jongen van de studiebeurs. Met een grote grijns en een veel te groot t-shirt. En veel te veel bier achter de kiezen. Hij was maar de jongen van ‘de merch’, dat zijn CD’s en boekenleggers die de jongen dan verkoopt. En nog moest hij een stuk of tien handtekeningen uitdelen. De meisjes dromden om hem heen. Klommen op prullenbakken. Knuffelden Only Seven Left. Lieten snorren tekenen op hun gezicht. Met watervaste stift. Want, zo heb ik me laten vertellen, met nagellakremover krijg je dat er zo af.

Ik ben blij dat ik die fase nooit heb gehad.

Advertenties