Super-supermarkten.


Zoals inmiddels wel bekend ben ik een fervent liefhebber van boodschappen doen. Het liefst inclusief net uitgeschreven boodschappenlijstje en degelijk winkelwagentje. En dan niet met vijftig cent in het wagentje, maar zo’n winkelwagenmuntje die je gratis krijgt bij de immer durende informatiemarkten. Ik spaar ook zegeltjes, airmiles en heb bonus- en kortingskaarten voor zo ongeveer iedere supermarkt in de stad. Soms denk ik er wel eens over mijn beroep te maken van boodschappen doen.

Toen mijn ouders vroegen of ik mee ging naar Lille, de stad die niet echt een goede indruk had achtergelaten, zei ik in eerste instantie nee. Ik was bang dat ik weer zo heimelijk zou verdwalen of zou omkomen in enge flashbacks waar Jorik en ik bang in Lille stonden zonder dat we weg konden. Maar toen kwam de deal: de Auchan. Dat is een enorme supermarkt. Ik kon geen nee zeggen. Een enorme supermarkt. Met enorme winkelwagentjes. En enorm veel keuze. In een enorme ruimte. Waar je enorm kunt verdwalen tussen de semi-eerste levensbehoeften. Zij moesten wijn hebben, en ik was niet op vakantie geweest. Ik ging mee.

Zo geschiedde het uiteindelijk dat we de Auchan binnenliepen. Franse supermarkten zijn geweldig. Vooral voor boodschappen-fans als ik. Ergens zou ik het liefst gewoon naar de huishoudschool gaan en een rijke vent trouwen. Zodat ik kan gaan bloggen voor de Libelle en huishoudartikelen kan schrijven voor de Margriet. Misschien af en toe een recept maken voor de Allerhande, ware het niet dat mijn kookkunsten niet echt zijn om over naar huis te schrijven. Dat doe ik dan ook niet, ik schrijf eigenlijk nooit naar huis. Wie weet kan ik ter zijner tijd voor de Red of de Jan of misschien zelfs de Linda. een artikel schrijven over interieur. Je weet wel. Huishouden is te gek.

Ik dwaal af. Terug naar de supermarkt. We waren met vijf. Mijn ouders besloten dat ze heel veel wijn moesten inslaan, en mijn zus en zwager besloten dat ze gekke kazen wilden inslaan. Ik besloot dat ik mijn geluk niet opkon en alleen de winkel door wilde struinen. En zo deden we het dus. Na tien minuten doelloos de winkel rondlopen, de speelgoedafdeling was lang niet meer zo leuk als tien jaar geleden en van mode hebben de Fransen niet zoveel verstand, besloot ik dat ik wat moest gaan doen. Het was een uur of twaalf. We waren al om half negen vertrokken. Mijn maag maakte angstvallig wat knorgeluiden. Ik had honger. En honger in een Franse supermarkt betekent proeven.

Dus besloot ik witte jassen te zoeken. De witte jassen stonden met worstjes, gekke kazen, olijven, vlees, sjoekroet, dat is zure kool met worst en heel erg lekker. Deze mensen zou ik toch nooit meer zien, dus ik kon onbeleefd zijn. Ik wilde alles proeven. En ik proefde alles. Ik praatte Frans met de medewerkers. Liep net zo vaak langs tot ze me wat aanboden. En nog eens, en nog eens. Toen vond ik het genoeg. Ik liep naar buiten en ging op een bankje zitten. Het enige wat ik aan dit supermarktbezoekje had overgehouden was een welverdiende straf. Ik was misselijk.

Advertenties

5 Reacties op “Super-supermarkten.

  1. Ik woon en studeer sinds september in Frankrijk en ik ben toevallig vandaag nog boodschappen gaan doen bij de Super U :-P

    Ik vind boodschappen doen ook zó leuk, haha.

    Like

  2. Pingback: Tweets that mention De gebundelde verhalen van Ingelise -- Topsy.com·

  3. Tja, als je ook 10x langs de Martini loopt om te proeven, dan word je ook wel misselijk…

    Like

Reacties zijn gesloten.