Les Toilettes.


Lille. Daar waren we. Mijn ouders, zus, zwager en ik. Het regende. Het was koud. Er woedde een demonstratie. Iets met pensioenleeftijd. Er liepen kinderen, schreeuwend om de woorden kracht bij te zetten. Die kinderen die meeliepen weten nog niet eens wat pensioenleeftijd is. Ze zijn geïndoctrineerd door hun gefrustreerde ouders die niet zo lang willen werken. Tevens liepen er ouderen. Opa’s en oma’s. Op zoek naar vertier. Het hoogtepunt van hun leven is al geweest, evenals hun pensioenleeftijd. Het maakte de demonstratie er niet echt geloofwaardiger op.

Dat terzijde. Lille. We liepen er, terwijl onze rust in de regen werd verstoord door de demonstratie. Het was niet eerlijk. We waren een stel angstige toeristen, op weg naar het bierpaleis. Het deed me goed met zo’n gerust hart in Lille te zijn. De vorige keer moesten we met militairen praten die ons aanraadden de stad te verlaten wegens gevaar in de nacht. De vele bedelende zwervers en zigeuners die ik zaterdag zag overtuigden me van het gelijk van de militairen. Het is een vreemde stad, Lille. Of Rijssel. Maar dat klinkt niet zo mooi en ver weg als Lille. Dat klinkt meer Belgisch.

We bereikten het bierpaleis. De rust was enigszins wedergekeerd. De vermoeidheid was toegeslagen. Dus we gingen niet aan het bier. Wel aan de cola. Of koffie of sinas. Of iets dergelijks. Nutteloos detail ook. We hadden nog dik drie uur snelweg voor ons, dus een oppepper kon er wel in. Ook zouden we voor vertrek even toiletteren. De toiletten waren gemengd. Een pisbak, een gootsteen op dezelfde hoogte en een afgesloten WC-hokje voor de dames. Mijn zwager ging voor mij. Ik besloot alvast in de rij te staan.

Ik had geen zin om met mijn neus in de pisbakken te wachten, dus ik bleef voor de deur staan. Er kwam een lange meneer naast me staan. Hij was ongetwijfeld Frans, want die taal sprak hij. Ik beheers die taal eigenlijk alleen om één uur in de nacht en tijdens mijn mondelinge examen spreek, waar ik samen met Monica glansrijk voor slaagde met een acht. Het moeten onze gekunstelde accenten zijn geweest. Maar daar heb je in Frankrijk vrij weinig aan. Ook was het vier uur ’s middags, dus mijn hoogtepunt met betrekking tot de Franse taal was nog niet geweest. De meneer keek me vragend aan. Hij brabbelde iets. Waarschijnlijk met een Waals accent, maar dat kon ik niet zo goed thuisbrengen. Ik keek hem vragend aan. Hij brabbelde weer iets. Ik brabbelde iets terug. “Occupé.” Dat woord kende ik. Staat altijd in openbare toiletten. “Les hommes?” Zoiets vroeg hij. Waarschijnlijk was het ook zijn eerste keer in het bierpaleis. Ik sloeg de deur dicht en wees de twee icoontjes op de deur aan. Een meneertje en een mevrouwtje. Hij spreidde zijn armen en haalde zijn schouders vragend op. “Beautiful.” Zei hij met een tevreden glimlach. Ik keek achterom, naar mijn ouders. Mijn blik moet angstig zijn geweest. Ze lachten en staken hun duim op. De man liep de WC binnen. Hij ging vast voordringen, dacht ik. Ik denk wel vaker slecht over mensen die me mooi noemen. Die vind ik sowieso al niet aardig.

Mijn zwager kwam naar buiten. Met mijn handen voor mijn ogen liep ik naar de toilet met een slot. Ik voelde dat de ogen van de man in mijn rug priemden terwijl hij stond te plassen. Snel deed ik de deur op slot. Ik hield hem tegen tot ik de man weg hoorde gaan. Kon ik eindelijk rustig plassen.

Advertenties

3 Reacties op “Les Toilettes.

  1. Pingback: Tweets that mention Les Toilettes. « De gebundelde verhalen van Ingelise -- Topsy.com·

Reacties zijn gesloten.