Avonturen in Hilversum.


Soms denk ik wel eens weemoedig terug aan die keer dat ik uit ging in Hilversum. Ik was toen nog niet zo’n stappert. Tegenwoordig daarentegen ben ik niet zo vies van een biertje in een willekeurige kroeg met willekeurige doch leuke mensen. Maar toen, toen nog niet. En stappen was voor die avond ook helemaal niet het plan.

Het was meer dat ik bij een Hilversums vriendinnetje in de achtertuin zat. Je weet wel, het huis alleen, rode wijn, een zwoele zomeravond en semi-intelligente gesprekken. Zoals dat altijd gaat bij adolescente studentenmeisjes met rode wijn. Hangend in de tuin van de rijke ouders. Rode wijn drinkend met het plan op tijd naar bed te gaan, wetend dat er straks iemand belt of we mee uit gaan. Maar we hielden onszelf voor dat we niet in Hilversum wilde stappen.

Toen belde er iemand. Of we kwamen stappen in Hilversum. De hoeveelheid rode wijn zette ons ertoe op de fiets te stappen en naar het zogeheten centrum van Hilversum te rijden. We zaten er toch zo dichtbij. We bleven maar een uurtje. Het waren onze tevergeefs excuses voor onszelf. Dat ik de volgende dag fris en fruitig in het Vondelpark zou gaan ‘chillen’ vergaten we in ons doldwaze enthousiasme.

Hilversum is eigenlijk alleen leuk als je er mensen kent. Ik kende er niemand. Mijn compagnon daarentegen kende ongeveer iedereen. Ik kende haar zus en de beste vriendin van haar zus. Tevens vriendinnen van mij. Ik vermaakte me dus wel. Dat wist ik zeker. Mijn compagnon stelde me voor aan haar vrienden. Ik mocht ze bij voorbaat al niet, maar dat wilde ik niet laten merken. Ze kwamen uit Hilversum. Ik ben veel te arrogant om met die mensen om te gaan. En toch belandde ik op één of andere bizarre manier met twee Hilversumse jongens op het terras.

Daar zaten we. We probeerden een gesprek aan te gaan. De linker jongen probeerde me te versieren. Tot hij doorhad dat dat hem niet zo lukken. “Maar ik ben ook eigenlijk homo.” Zei hij met een dronken grijns op zijn gezicht. “Dit is mijn vriend. Onno.” Onno had zich net voorgesteld als Thijs. “En ik heet eigenlijk Bastiaan.” Bastiaan had zich net voorgesteld als Peter. “Echt waar, joh?” vroeg ik met gemaakte verbazing. “Jullie zijn een stel?” De grijns op Bastiaan/Peter’s gezicht werd nog breder. “Ja!” zei hij met oprechte trots. “Dat is leuk. Ik ben journalist, ik ben bezig met een stuk over homostellen.” De Bastiaan/Peter keek me aan. “Echt?” Ik knikte instemmend. “Moet je mijn nummer? Of mijn emailadres?” Vol overtuiging zei ik dat ik dat wilde. Dat ik ze zou interviewen. Bastiaan/Peter gaf zijn emailadres. Het verbaasde me dat hij geen visitekaartje had.

Zijn emailadres staat tot vandaag de dag nog in mijn telefoon. Ik heb er nooit wat mee gedaan. Misschien hoopt hij nog op een email. Of niet. Waarschijnlijk is hij het vergeten. Waarschijnlijk is de hele avond dankzij de hoeveelheid drank uit zijn geheugen gewist. En anders vond ie me te arrogant. Zoiets liet hij ook nog vallen. Wat maakt het uit. Het is een dierbare herinnering aan mijn eerste keer stappen in Hilversum. En tevens mijn laatste keer. Idioten.

Advertenties

2 Reacties op “Avonturen in Hilversum.

Reacties zijn gesloten.