Amsterdam als dummie.


Buiten een fervent twitteraar, blogger een een spraakwaterval ben ik inmiddels ook een fervent hakkendrager aan het worden. Niet omdat dat zo ontzettend lekker loopt. Meer omdat het gezag afdwingt, je weet wel, compensatiegedrag. Hakken corrigeren je figuur, je gaat er rechter op van lopen. Daarbij is het ook nog eens elegant en enigszins sexy. Zeker met mijn Barbie-figuurtje zonder de mooie ronde vormen. Als ik mijn haar afknip en jongenskleren aantrek kan ik best voor omgekeerde travestiet door.

Dat alles terzijde. De hakken dus. Er zitten wel enige nadelen aan. Laatst analyseerde een vriendin waarom vrouwen in Amerika, alleen de vrouwen die je op televisie ziet overigens, wel op hakken kunnen lopen, en wij Nederlanders niet zo goed. De reden daarvoor is vrij simpel. Als je een leven als in The Hills hebt woon je in New York of Los Angeles of Miami of een andere populaire stad. Benijdenswaardig natuurlijk. Zeker omdat de wegen in die steden zo ontzettend recht en niet hobbelig zijn. Geen scheuren in de weg, op televisie dan, geen kinderkopjes en geen smalle stoeptegels met immense gaten ertussen. De reden dat vrouwen in Amerika, op televisie dan hakken kunnen dragen.

In steden als Amsterdam en Utrecht, steden waar ik geregeld kom omdat ik van beiden veel houd, hebben dat wel. Het is dan ook altijd weer een plezant gezicht als ik op mijn hakken de juiste tram probeer te vinden. Dat is sowieso steevast een ramp, de bestuurders van de trams en bussen lachen me iedere keer uit. Blijkbaar wordt het in Amsterdam niet getolereerd om naar de weg te vragen. Dat doet me trouwens denken aan die keer dat ik verdwaald was in Amsterdam. Gelukkig had ik platte schoenen aan. Ik besloot in mijn naïviteit gewoon de weg te vragen. Amsterdammers zijn wat dat betreft best aardig. Met een grote grijns komen ze je dan de weg uitleggen. Dan zeggen ze dat je links moet, en wijzen ze naar rechts. Ik koos natuurlijk de verkeerde links en verdwaalde nog verder.

Uiteindelijk heb ik drie kwartier in het prachtige centrum van Amsterdam rondgestruind, op zoek naar de straat waar ik moest zijn. Het zonnetje scheen, ik had geen hakken aan, prima. Vandaag moest ik weer naar dezelfde straat. Dit keer wel op hakken. Ik had ze nieuw, ik wilde ze aan Amsterdam laten zien. Al wankelend liep ik over de rare stoeptegels, op zoek naar de juiste straat. Uiteraard liep ik weer de verkeerde kant op. Het was alsof iemand alle straatnaambordjes had omgewisseld. Of dat Amsterdam ineens gespiegeld was. Ik liep over de rare stoepjes. Over het fietspad lopen werd me namelijk niet in dank afgenomen. Mijn voeten deden pijn. Mijn enkels waren gebroken. De weg durfde ik niet te vragen, en het nummer van degene waar ik moest zijn had ik niet. Bijzonder genoeg was ik ook op een totaal andere plek beland dan de vorige keer. Slechts vijf dagen geleden, overigens. Het Rembrandtplein was nergens zichtbaar. Louche coffeeshops daarentegen waren er in overvloed. Evenals kunstgaleries. Typische combinatie. Kunst mag dan wel inspireren, maar wiet blijkbaar ook.

Het huis vond ik. Uiteindelijk. Gelukkig. Met bloed, zweetvoeten en tranen stond ik voor de deur. Iemand deed open. Ik vertelde dat ik voor Alex kwam. Of ik de weg wist. Die wist ik. Ik liep naar boven, de eng steile trap in het immense Amsterdamse grachtenpand op. Ik klopte op Alex deur. Duwde hem voorzichtig open en keek naar binnen. Hij was niet thuis.

Advertenties

6 Reacties op “Amsterdam als dummie.

  1. Je blogs lezen heerlijk Ingelise!

    Amsterdammers horen de weg te wijzen als mensen niet de suggestie wekken dat ze Duits zijn. Zo zijn we opgevoed.

    Wil je nog andere leuke plekjes van A’dam ontdekken? Trouw is een hippe uitgaansclub op de Wibautstraat.
    Aan de andere kant van de weg zit een bar met een heerlijk balkonterras op de zevende verdieping. Canvas op de 7e heet het. Leuk voor een zonnige dag. Je kan bijna over heel Amsterdam uitkijken.

    Like

  2. Mooi verhaal. En Amsterdammers kunnen best aardig zijn voor buitenstaanders je moet alleen net de goede treffen. En koop een telefoon met google maps en 9292ov en je bent van het hele verdwaal- en ov-gedoe af. Het is ook handig voor als mensen je de weg vragen.

    Oh en het is Los Angeles. Maakt niet verder niet uit het is toch een kutstad.

    Like

  3. Pingback: Tweets that mention Amsterdam als dummie. « De gebundelde verhalen van Ingelise -- Topsy.com·

Reacties zijn gesloten.