De romantiek van stroomuitval.


We zaten aan de keukentafel in mijn smerige studentenhuis. De afwas doe ik altijd in extra heet water zodat we geen voedselvergiftiging zouden krijgen. Ik had de keuken slechts een dag geleden schoongemaakt, maar die was alweer te smerig voor woorden. Zoals gebruikelijk in een studentenhuis, dat schijnt zo te horen. Of ik er content mee ben is natuurlijk het tweede.

Maar goed, Monica en ik hadden gekookt na die afwas. In de hoop dat we nog lang en gelukkig zouden leven. En toen zaten we aan die keukentafel. Te genieten van ons avondmaal. Het was best goed gelukt, zelfs terwijl ik had meegewerkt. Het smaakte, uitermate goed. We genoten. We waren slechts een paar minuten aan het genieten toen Monica’s telefoon ging. “Hallo Carin.” Nam Monica op. Ik kon maar de helft van het gesprek horen. “Wat? Heel Zuilen plat?” hoorde ik Monica zeggen. Ik moest even denken aan Natasha die maar aan de vodka ging omdat de stroom was uitgevallen in Rotterdam. Monica hing de telefoon op. Of tenminste, ze drukte hem uit. De telefoon ophangen doen we eigenlijk nooit meer. Alleen met hele oude telefoons. Niet dat we die nog veel gebruiken, maar goed. We gingen rustig verder met eten.

Even later ging de telefoon weer. Het was Marielle. De stroom lag eruit in Ondiep. Donker. Niks. Geen stroom, geen internet. Monica en ik keken om ons heen. Alles in Sterrenwijk was nog helder verlicht. Rustig aten we ons eten op en daarna begaven we ons naar mijn kamertje.

Doelloos zaten we op het bed. “Ik wil dat de stroom uitvalt.” Zei Monica. “Ik ook.” Antwoordde ik. We wachtten en wachtten. Niks. Het bleef licht. “De stroom moet uitvallen.” Zei Monica. Ik stemde in. “Hoe kunnen we dat doen?” Weer zaten we doelloos op het bed. We staarden naar de muur tegenover ons. “Geen idee.” Ik had ook geen idee waar de stoppenkast zit. Bovendien mistten we daarmee het effect. Alles moest donker zijn. Zo donker dat we de wereld konden verlichten met kaarsjes en akoestische muziek. Mijn huisgenoot heeft toevallig een gitaar. Of ja, toevallig, met vijftien huisgenoten is niets toevallig.

We fantaseerden over een wereld zonder stroom. Niet zozeer uit milieulievend beleid. Meer uit gezelligheidsbeleid. We konden dan met onze lichtjes aan door Utrecht fietsen. Naar onze vrinden. Onze vrinden met heel veel kaarsen. In hun antikraakhuis zouden we een kampvuur bouwen. Maar nee. Na slechts een half uur had Utrecht alweer stroom. Wij ook. Nog steeds. We konden er niets aan veranderen. Door het korte halve uur was alle magie weg. Geen kaarsjes. Geen kampvuur. Geen babyboom in augustus. Niks. Het dagelijks leven ging gewoon weer door.

Foto.

Advertenties

6 Reacties op “De romantiek van stroomuitval.

  1. He hoi! Ja ik las ook al in je personlia dat je bij Ultrajectum zit! Mn neefje is deze zomer lid geworden bij jullie en een vriend van me in de herfstvakantie!
    Complimenten voor je site, die van mij heeft tegenwoordig niet zoveel inhoud meer.

    Zie ik je misschien op het amicale feest ter ere van ons 40 jarig bestaan woensdag de 17e?
    xx

    Like

  2. Hmm bij ons is de keuken best schoon. Maar we wonen ook maar met 5 mensen hier en we hebben een schoonmaak regeling waar iedereen zich zo goed als aan houdt. Maar stroom uitval is best leuk… behalve in de nacht, als je het niet door hebt en je wekker dus ook uitvalt.

    Like

  3. Weet je wat ik vind? (nog niet he)
    Ik vind dat je leuk schrijft! (nu weet je wat ik vind)
    En als je het goed vind kom ik vaker lezen!

    Like

Reacties zijn gesloten.