Waarom confettigeneratie zijn niet leuk is.


Generaties zijn hip. We hebben de babyboomers, de patatgeneratie, de netwerkgeneratie, de einsteingeneratie, de X-generatie, generatie Y en natuurlijk alom bekende confettigeneratie. En die laatste generatie, die is pas echt hip.

De confettigeneratie is volgens Propria Cures, het oudste literair satirisch studentenweekblad van Nederland, een generatie die denkt in kansen (voor zichzelf), altijd in de kortste rij staat en steevast teveel wisselgeld terugkrijgt. Mijn persoonlijke toevoeging is dat deze mensen altijd de trein halen en nooit in een vreemde stad wakker worden. Er is namelijk wel iets mis met die trein ten gunste van het confettikind. Geluk per toeval. Een beetje Guus Geluk in het klein.

Ergens zou dat natuurlijk heerlijk zijn. Een staatslot kopen en weten dat je gaat winnen. De bus die te laat is en weten dat je trein vertraagd is zodat je niet hoeft te rennen. Een sollicitatiegesprek hebben en weten dat je aangenomen wordt omdat de baas rood zo leuk vindt, de kleur die je per toeval uit de kast getrokken hebt. Altijd een leven vol rozengeur en zonneschijn. Ja. Zonneschijn. Want van zon wordt men gelukkig, iets met vitamine D, hartstikke gezond. Het zou perfect zijn, je nooit ergens zorgen over hoeven maken.

Of die confettigeneratie geluk afdwingt weet ik niet. Misschien is het dat denken in kansen wel. Of een onbewust wiskundig talent die berekend welke rij in de supermarkt het kortste is. Een ongekend charisma die de kassadame/jongen zodanig afleidt dat er teveel wisselgeld wordt gegeven. Er is iets met deze generatie die iets met andere mensen doet. Iets doen ze goed. Zijn ze ontzettend slim? Gehaaid? Charismatisch? En waarom hebben zij al die eigenschappen gekregen?

Spijtig genoeg heb ik moeten constateren dat ik langzamerhand bij deze generatie begin te horen. Dat kwam toen ik een brief kreeg van Charlotte. De envelop was gevuld met confetti. Het kwartje viel. Misschien hoor ik er ook bij. Niet dat ik ongelooflijk slim ben, au contaire, maar op één of andere manier hoef ik nooit meer ergens lang te wachten, mis ik nog zelden de trein en als ik de bus mis komt de volgende te vroeg. Dat overigens pas sinds ik bus 12 uit mijn bussysteem heb verbannen. Ik krijg wel eens teveel wisselgeld terug en mensen doen ineens altijd aardig. Ik vind het niet leuk. Helemaal niet.

Waar moet ik nu nog over klagen? Wanneer kan ik nu weer een blog schrijven over een verkeerde trein die ik instapte? Klagen over een regenbui tijdens mijn verdwaald zijn? Nee hoor, als ik verdwaal is het binnen de ring van Amsterdam met stralend weer. Wanneer mag ik nou eens klagen over lange rijen in de supermarkt? De laatste keer dat ik in een lange rij stond kreeg ik mijn boodschappen gratis omdat ik de vijfde in de rij was. Verdorie. Ben ik wijzer en brutaler geworden? Meer in kansen voor mezelf gaan denken? Ik weet het niet. Maar ik vind het in ieder geval helemaal niet leuk. Nu moet ik iedereen gaan vertellen dat ik de trein haalde omdat ie vertraging had. Was het niet veel leuker geweest om te vertellen dat ik die gemist had en dus alleen op het station stond? Dan konden we er samen om lachen. Het beste leedvermaak is namelijk dat van jezelf. Want alles komt altijd weer goed. Maar nu? Nee hoor. Alles gáát goed. Behalve die keer dat ik midden in de nacht een uur moest wachten op Amsterdam Centraal. Alleen. Maar dat kwam ook weer goed. Verdorie. Nou ja. Misschien ben ik ook wel niet helemaal confetti-proof.

Foto.

Advertenties

5 Reacties op “Waarom confettigeneratie zijn niet leuk is.

  1. De keren dat ik teveel geld terug heb gekregen, heb ik dit meestal dermate snel door dat ik de kassa juffrouw erop attendeer voor ik de kassabon in mijn hand geschoven krijg.

    Sommige mensen zijn voor het geluk geboren zei mijn grootvader altijd. De rest die doen maar wat.

    Valt mij trouwens wel op dat met name vrouwen het geluk aan hun kont hebben hangen. Maar dat geheel terzijde.

    Like

Reacties zijn gesloten.