Een stukje Twitterpropaganda.


De discussie tussen De Twitteraar en De Antitwitteraar blijft toch altijd een interessante. Eén die altijd door zal blijven woeden, want ik vrees dat er altijd een bevolkingsgroep zal zijn die zich distantieert van de enge Social Media, en vooral het enge Twitter.

Enerzijds is het wel goed, die sceptische blik. Ik zal persoonlijk ooit van mijn naïviteit verlost moeten worden door in een benarde situatie terecht te komen. Gelukkig ben ik tot nu toe altijd goed terecht gekomen. Misschien omdat ik zogeheten ‘tweeps’ alleen heb ontmoet in het bijzijn van goede bekenden of in ieder geval in een goed gevulde ruimte op een plaats waarvan ik weet dat mij weinig kan overkomen. Of misschien ben ik gewoon niet interessant als potentiële hoer, ik weet overigens niet of dat een compliment is of niet. Het kan ook zijn dat ik alleen de juiste mensen heb getroffen, per toeval. De laatste optie is misschien dat ik niet te angstig ben iemand een hoek te geven als hij of zij écht vervelend wordt. Dat is me overigens nog nooit overkomen. Maar ik geef het toe: het kan zomaar zijn dat je in je naïviteit op een plek beland waar je niet hoort te zijn.

Er zit een andere zijde aan dat Twitter. Dat enge boze Twitter op dat Duivelse Internet, waar volgens een niet nader te noemen docent aan de School voor Journalistiek (Utrecht) alleen maar geschreeuwd wordt door amateurs. De discussies die gister offline mijn pad kruiste hadden twee simpele hoofdargumenten. Persoon A vond dat het niet mogelijk is contacten of vriendschappen op te bouwen via Twitter. Persoon B, ik, vind dat het wel mogelijk is. Het simpele voorbeeld is Natasha, met wie ik graag een biertje drink op een gemiddelde avond. We spreken elkaar inmiddels te pas en te onpas, en niet persé online.

De argumenten van Persoon A leidden uiteindelijk tot een andere discussie: de privacy. Je gooit zoveel van jezelf op Het Internet dat het gevaarlijk kan worden. Ik herinner me een blog van Alexander Klopping (met de umlaut op de o) waarin hij precies uitlegde hoe het mogelijk is in te breken in andermans Facebook in een openbare ruimte (in dezelfde blog ook een link hoe jezelf te beveiligen.) Het is dus inderdaad zaak niet zomaar alles op internet gooit. Niet al je bezigheden en al je persoonlijke gegevens hoeven openbaar te worden, echt niet. Je mag best een beetje kritisch naar jezelf kijken als je weer hebt verteld van je broodje pindakaas en of de wereld dat nou echt moet weten. Maar ik hoop dat dat inmiddels op basisscholen wordt meegegeven. Om nog even terug te komen op de mening van Persoon A: het zou niet mogelijk zijn contacten op te bouwen via Twitter. Je spreekt mensen één keer op Twitter, ontmoet elkaar misschien per ongeluk. Het zou namelijk anders zijn dan wanneer je aan het reizen bent en iemand ontmoet, of wanneer je iemand in de kroeg spreekt. Bovendien kun je geen duizend contacten warm houden. Daarbij is het gevaarlijk om zomaar met iemand af te spreken.

En daar zit wat in. Het is inderdaad gevaarlijk zomaar met iemand af te spreken. Daarom is het ook zaak dat je niet zomaar met iemand afspreekt, maar ik neem aan dat dat algemeen bekend is. Ergens in de jaren ’90 werd er een alziend oog ontwikkeld. Iemand die alles, maar dan ook alles van je weet. Dat alziend oog heette Google. Die zoekmachine is er niet voor niets: het is om dingen op te zoeken. Ook personen kun je daarmee opzoeken. Google mij maar eens, je ziet precies wat ik doe, en vaak ook nog waar ik uithang. Wat ons meteen op het tweede voordeel brengt: twitter eens voor de grap dat je in een willekeurig café zit en dat iedereen welkom is om bier te komen drinken. Zien wie erop afkomt. En dan zit je daar ineens met een gros aan wildvreemden met wie je anders nooit in contact zou komen. Mocht het een gezellige avond zijn, dan is het zelfs nog voor herhaling vatbaar ook. Mij is het nog nooit tegengevallen. En daarbij: is het echt gevaarlijk en gevaarlijker dan al die keren dat ik alleen door de donkere straatjes van Utrecht of Amsterdam fietste of liep?

Netwerken is uiteraard een ander verhaal. Netwerken is een kwestie van je openstellen voor anderen, een praatje maken, precies kunnen inschatten hoe je welk persoon moet benaderen en dan jezelf nog verkopen. Niet iets wat je op een bepaalde plek kan, het kan overal, in de bus, kroeg of als je door het Sanomagebouw wandelt. Niets is onmogelijk en niemand is onbereikbaar: alles is een kwestie van een goede openingszin en een flinke portie bluf. Eigenlijk is het ’t zelfde als iemand versieren. Netwerken via Twitter is een ander verhaal. Het is van belang dat je je goed realiseert dat iedereen ter wereld kan lezen wat jij zegt. Aan de hand daarvan zullen mensen je benaderen of niet. Ik werd benaderd door een stel jonge honden met geweldige ideeën met wie ik vervolgens een week in een Volkswagenbus zat om via Twitter verslag te doen van hun evenement. En het is niet zo dat ik deze beste heren nooit meer spreek: integendeel. Niet omdat de contacten persé warm gehouden moeten worden, maar omdat er een klik is. Dan hoef je niets warm te houden: het gaat vanzelf.

Er zijn nog talloze argumenten die ik aan zou kunnen halen, maar de discussie met De Antitwitteraar zal én moet in stand blijven. Gewoon, om ons social media-freaks een beetje met beide benen op de grond te houden. En sommige mensen zouden inderdaad tegen zichzelf beschermd moeten worden wegens het schenden van hun eigen privacy. Maar dat is een andere discussie. Die voeren we de volgende keer. Onder het genot van een biertje. Offline.

Advertenties

2 Reacties op “Een stukje Twitterpropaganda.

  1. De angst om met ‘gevaarlijke vreemdelingen’ in aanraking te komen is niet een nieuw verschijnsel. Het kan allemaal onder het kopje ‘Geen snoepjes van vreemde mensen aannemen’. Dat het internet deurtjes opent naar potentiële gemeneriken klopt; maar iedereen met een beetje gezond verstand snapt inmiddels wel de do’s en dont’s van het Net, zo hoop ik tenminste.

    Het mooie aan social media is juist de omvang van je bereik. Natuurlijk kan je niet al je online contacten ‘warm houden’ (gadverdamme); het leuke is juist dat je een hele grote groep kennissen ‘lauw’ kan houden. Mensen die je in real life nooit meer zou spreken komen weer bovendrijven; dat is de kracht van het web.

    Al dat gelul over het verloederen van de ‘echte’ sociale activiteiten van de jeugd komt vooral van mensen die niet inzien dat social media een nieuwe vorm van socializen is en geen vervanging van de oude vormen. Een echt biertje drinken is immers vele malen leuker dan iemand te replyen op Twitter.

    Like

  2. We weten geloof ik allemaal inmiddels wel dat je niet zomaar met onbekenden bij hen thuis moet afspreken. En ach, moet je alle contacten warm onderhouden? Sommige mensen zijn niet bedoeld om je hele leven te kennen, maar om leuke eenmalige avonturen mee te beleven.

    Like

Reacties zijn gesloten.