Galerij der groten.


Ietwat verdwaasd stond ik ineens tussen half bekend Nederland. Waar ik dacht dat de scholen voor journalistiek gecharterd waren om Het Grote Interviewgala te hypen, bleek dat dit dé happening was waar je als BN’er écht naartoe moest. Niet alleen stond ik ineens naast Wouter Bos die zou speechen, ook liepen Sophie Hilbrand en Jenny Arean ineens naar binnen. De laatste kende ik alleen als Riek Balk uit het Schaep met de vijf poten, het was een vreemde gewaarwording haar als Jenny te zien.

We werden naar de kantine geleid. Ik was blij met de wegwijzer, want ik zou straks de toiletten niet eens meer terug kunnen vinden in de grote Stadsschouwburg van Amsterdam. We kregen eten aangeboden. Dit was luxe. Ik baalde dat ik al had genoten van een overheerlijke fast food maaltijd, iets wat ik altijd met veel plezier verorber als ik ergens om zeven uur moet zijn. We zaten nog maar even toen Frenk van der Linden binnen kwam lopen. Hij behoort één van onze idolen te zijn op de School voor Journalistiek. Immers, hij is één van de beste interviewers van ons kleine kikkerland. Het was ‘m echt. En hij kwam ons vertellen wat we hier vanavond kwamen doen in de bedrukkend warme Stadsschouwburg die later afgeladen zou zijn met BN’ers en de onvermijdelijke pers.

De avond zat vol bruisende activiteiten. Voor ieder wat wils, zoals men dat dan noemt. Van speeddaten met spindoctor Jack de Vries tot een interview met Matthijs van Nieuwkerk. Na zijn interview kreeg ik nog een zwoele blik van de man terwijl ik stond te mokken op de gruwelijke hitte in de Stadschouwburg. Maar een blik van Vara’s meest bekende presentator maakte mijn avond goed. Waldemar Torenstra schampte me terwijl hij erlangs wilde. Aldith Hunkar, de presentatrice van het Jeugdjournaal in mijn tijd zwaaide vrolijk naar me alsof ze me al jaren kende. Twan Huys stond naast me bij de garderobe waarna ik hem probeerde te complimenteren met zijn interviewkunsten die ik de maandag ervoor live had mogen aanschouwen toen hij Maxime Verhagen interviewde. Ik viel stil, mijn wangen werden nog roder en Twan nam afscheid met een mislukt compliment in zijn zak. Jawel. Ik, die nooit onder de indruk ben van BN’ers stond daar ineens met mijn mond vol tanden.

Ik zwierf wat door de gangen van het enorme theater en glimlachte lief naar de cameraman en presentator van Big Shots, terwijl ik door liep om mijn notities te maken op een wat comfortabelere plek dan tegen de muur. ‘Mogen we je wat vragen?’ Ik draaide me om. ‘Aan mij?’ Ik was verbaasd. ‘Ja!’ De presentator en cameraman kwamen op me aflopen terwijl ze me ietwat hakkelend interviewden. Wat ik hier deed, wie ik was. Ik had natuurlijk een prachtig verhaal kunnen ophangen over het feit dat ik het zo goed doe in Journalistiek-land, maar ik voelde me al belangrijk genoeg omdat ik geïnterviewd werd, in plaats van andersom.

De avond verliep rustig, interessant. Ik baalde bijna dat ik mijn handtekeningenboekje was vergeten. Als ik dit had geweten. Moe doch voldaan plofte ik neer in de grote zaal en staarde ik naar het prachtige plafond met de nog mooiere kroonluchter terwijl ik de avond overdacht. Ja. Op een dag ben ik ook BN’er. En dan zijn ze onder de indruk van mij, omdat ik zo getalenteerd ben en zo ontzettend interessant. Hoop ik.

Advertenties

2 Reacties op “Galerij der groten.

  1. Pingback: Tweets that mention Gallerij der groten. « De gebundelde verhalen van Ingelise -- Topsy.com·

Reacties zijn gesloten.