‘Project F.’


Er zijn vele dingen in dit leven die mijn kunnen plezieren. Een grapje, een practical joke, en zelfs als het ten koste gaat van mij kan ik het zo nu en dan nog wel eens waarderen. Maar er zijn grenzen. Zelfs voor mij. Er zijn dingen die te ver gaan. Mijn fiets. Niemand komt aan mijn fiets.

Het is namelijk mijn fiets. In de brugklas gekregen van mijn ouders. Zo’n omafiets. Die was hip. Iedereen had een omafiets, dan hoorde je er namelijk bij. Ik ben dan ook altijd trots geweest op mijn dierbare fiets. We hebben heel wat avonturen beleefd. Hij is eens meegeweest naar Frankrijk. En ook een hele ontgroening lang was hij mijn trouwe dienaar. Op de constant lekke banden na, maar dat was het falen van de fietsenmaker.

Sinds kort loopt er een fietsenmolesteerder rond in Utrecht. Niet zomaar eentje, hij of zij is verschrikkelijk. De twee moorden afgelopen paar weken in Overvecht zijn er niets bij. Ik ben niet bang voor een steek- of schietpartij voor mijn huis. Nee. Die fietsenmolesteerder. Daar ben ik bang voor. Het begon een paar weken terug. Hij stal mijn standaard eraf. Sindsdien staat mijn fiets dan ook altijd tegen lantaarnpalen, hekjes of fietsenrekken aan. Eraan vast welteverstaan, zodat niemand mijn lieve fidel mee kan nemen. Maar vandaag was het weer raak. Hij had weer toegeslagen. De fietsenmolesteerder.

Nietsvermoedend zwaaide ik naar de laatste bus die naar mijn huis zou gaan. Ik kon lekker op de fiets. Uitwaaien op deze zwoele lenteavond. En morgenochtend kon ik dan naar de winkel om een boekenplank te kopen. Ik had het al uitgedacht. Ik zocht mijn fiets tussen alle fietsen op het station. Trots bevestigde ik mijn net nieuwe fietslichtjes aan mijn stuur en bagagedrager. Ik maakte het slot los, stak de sleutel in het tweede slot en wilde mijn fiets keurig uitparkeren. Het lukte niet. Hij zat vast. Even dacht ik dat mijn fiets een heftige romance was begonnen met de fiets naast die van mij. Ik sjorde nog wat aan de fietsen. Toen ineens zag ik het. Een dik kettingslot. Gloednieuw. Bevestigd aan mijn fiets en die van de fietsenmolesteerder. Ik kon niet weg. De laatste bus reed vrolijk langs en zwaaide nog eens terug. Er zat niets anders op dan een half uurtje naar de mooiste prachtwijk van Utrecht lopen. Ik schreef een briefje en stopte het onder de bagagedrager. ‘Ontzettend bedankt voor het mij alleen naar huis laten lopen midden in de nacht. Als je slot morgen niet weg is komt de politie erbij. Kusjes! 25/03/2011.’ Best een lief briefje, leek me zo, en ik begon de Grote Reis te Voet naar huis.

Ineens realiseerde ik me dat ik vlak langs een politiebureau liep. Ik kon het altijd proberen. Ietwat vertwijfeld stond ik voor de deur. Er zat iemand bij de receptie. Ik stapte naar binnen en legde met een pruillip mijn probleem uit. Ik de hoop een betonschaar of een politieautolift te kunnen regelen. Tevergeefs. Ze konden niets voor me doen. Een lift werd me niet eens aangeboden. Ik zou als klein, weerloos meisje alleen naar huis moeten lopen. Niet voor niets, gelukkig. Ik bedacht de oplossing voor als de fiets er morgen nog stond. Een briljante oplossing die mij ook nog wat personal branding zou opleveren. Wat is nog even een geheim. Ik noem het ‘Project F.’ Het enige wat ik nog even moet regelen is een viltstift en ducttape. De rest horen jullie hopelijk morgen. Geillustreerd met foto’s en wel. Als de fietsenmolesteerder mij tenminste niet ook pakt…

Foto

Advertenties

3 Reacties op “‘Project F.’

  1. Pingback: ‘Project F’ #3 « De gebundelde verhalen van Ingelise·

  2. Pff irritant! In Nijmegen is zadels jatten momenteel hip. Die van mij is ook weg. Das ook niet relaxt, wel een fiets maar geen zadel, schiet je nog niet veel op.

    Like

  3. Ik heb je tweets vol spanning gevolgd haha. Wat een randebiel zeg, die fietsenmolesteerder. Leuk geschreven en ben eigenlijk best nieuwsgierig naar je wraakactie.

    Like

Reacties zijn gesloten.