‘Project F’ #3


Het is inmiddels een maand geleden dat iemand ruwweg mijn fiets van mij weg probeerde te nemen. Sindsdien heb ik ook een gruwelijke hekel aan vouwfietsen en weiger ik waar dan ook plaats te maken voor deze gevallen. Willen ze parkeren, ik ben ze snel voor, willen ze de trein in, ik zorg wel dat ik in de weg sta tot de deuren dicht gaan. Vouwfietsen moeten dood. Afgeslacht. Kapot. Weg. Voor altijd en eeuwig verbannen uit onze meestal uiterst degelijke samenleving. Ik zal u kort toelichten waarom.

Een maand geleden wilde ik olijk terugfietsen na een heerlijke avond Amsterdam. Mijn fiets stond vast. Aan een andere fiets. Een vouwfiets. Zo’n oerlelijk, ondegelijk, belachelijk raar vouwfietsje. Ik kon geen kant op, aangezien mijn bus net was vertrokken. Ik moest lopen. Alleen. Naar Ondiep. Waar onlangs vlakbij nog moorden zijn gepleegd. Waar de mannen mij geregeld vragen waar het Zandpad is. Waar diezelfde mannen mij moe en voldaan inhalen om mij te bedanken voor de weg wijzen naar het Zandpad. Kortom, de ghetto’s van Utrecht. Mijn buren overigens zijn geweldig, maar goed, tegen de tijd dat ik die tegenkom ben ik toch al thuis.

Ik besloot mijn voetreis naar Ondiep gewoon voort te zetten, het zou een gevaarlijke reis worden, zo alleen op mijn hoge hakken die inmiddels meer leken op de Eiffeltoren. Mijn ellenlange voetreis lag ongeveer op dezelfde route als het politiebureau. Waarom weet ik niet, de alcohol was na mijn treinreis en gestampvoet allang verdwenen uit mijn kokende bloed. Ik deed het gewoon. Even drentelde ik nog voor de deur, maar ik stapte uiteindelijk toch het politiebureau in. De TL-verlichte hal deed bijzonder groot aan en mijn hakken dreunden op de betonnen vloer met een goedkoop velletje zeil er overheen. Aan de balie zat een politievrouw. ‘Hallo!’ Ik deed mijn best geenszins dronken te klinken, ik was immers niet dronken. Hooguit kokend van woede met een vleugje verdriet. ‘Iemand heeft zijn fiets aan mijn fiets vastgezet. Hebben jullie een betonschaar ofzo?’ De mevrouw keek me aan. ‘Nee. Wij hebben in het verleden zo vaak fietsendieven geholpen dat we dat niet meer doen.’ Ik deed nog een paar pogingen een betonschaar en een politieagent mee te krijgen, maar tevergeefs. Ze gaf me nog wat tips. ‘Nou. Dan ga ik maar lopen. Mijn laatste bus is net weg. Ik ga lopen, dus. Naar Ondiep.’ Het ‘daar zijn net allemaal mensen vermoord’-gedeelte slikte ik in. ‘Doei!’ De mevrouw keek me gek aan. ‘Wel goed op je tas passen, hè? Anders sta je hier straks weer om aangifte te doen van diefstal.’ Boos keek ik haar aan. Waarom kon ze niet gewoon een lift voor me regelen? Er moest toch immers gesurveilleerd worden in het onveilige Ondiep? Maar nee. Een lift naar de hoeren zat er niet in.

Een lange voetreis ging vooraf aan mijn briljante plan. Immers, zoals ik al zei er zat een vouwfiets aan de mijne vast. Het idee was simpel. Ik gaf de eigenaar een paar dagen de tijd om zijn of haar fiets, laten we het zijn fiets noemen, te verwijderen. Zo niet, dan nam ik zijn fiets mee. De fiets was namelijk zo aan mijn fiets gemonteerd dat ik de vouwfiets kon opvouwen en op mijn bagagedrager mee kon nemen. Echter, het enige probleem was dat dit er ietwat verdacht uit zou zien en dus te middernacht ergens moest gebeuren. Vrijdagnacht zou het geschieden. Ik zou mijn fiets meenemen, mijn website en twitternaam op een briefje achterlaten, foto’s van de gegijzelde fiets op het internet zetten, en na een week nog geen reactie de fiets op marktplaats zetten. Af te halen in ruil voor een betonschaar. De vrijdag kwam. De fiets was weg. Ik had mijn fiets weer terug. Ik kon weer fietsen, zonder bang te zijn in het gevang te belanden.

Jammer was het wel. Het was me wel weer een avontuur geweest. Het enige aandenken wat ik nu nog aan de ellendige vouwfiets heb is een boutje. Het boutje waarmee de fiets vastzat. Jawel. Onze fietsenmolesteerder kan niet meer fietsen. Zijn fiets kan namelijk niet meer onopgevouwen rondrijden. Mijn wraak was niet heel zoet. Maar zoet genoeg. Met zijn vouwfiets.

Foto

Advertenties

3 Reacties op “‘Project F’ #3

  1. Hmm je origineel bedachte wraak zou wel mooi zijn geweest, maar fijn dat je in elk geval je fiets weer terug hebt.

    Like

  2. Haha zo vervelend als mensen dat doen! Argh, ik snap je frustratie. Ik zou waarschijnlijk een taxi genomen hebben, zo lui ben ik dan weer wel ahhaha

    Like

  3. Haha, heerlijk verhaal. Ik snap de treur dat de wraak niet gesuikerder kon, maar zoet genoeg toch, denk ik?

    Like

Reacties zijn gesloten.