De talentenshow waar ik wel naar kijk. #ESF11


De moeder der talentenjachten, althans, talent is tegenwoordig ver te zoeken is toch wel het Eurovisie Songfestival. Het is dezer dagen de freakshow der freakshows. Niet geheel onlogisch ook dat Nederland al zeven jaar op rij de finale niet haalt, al was dat in het geval van de 3J’s en Sieneke toch wel weer een beetje schokkend. Ik stel voor dat we Monique Smit de volgende keer sturen en dan een grote Eftelingachtige show om haar komende zomerhit heen bouwen. Naar verluid heeft Smit deze zomer goud in handen als het om muziek gaat.

Toch geniet ik stiekem ieder jaar weer enorm van het Eurovisie Songfestival. Het is een stukje goed voelen. Er zijn mensen gekker dan ik. Ik ben niet alleen. En daarbij, er zit natuurlijk hartstikke veel pijn, moeite en liefde in alle optredens. Geen twijfel over mogelijk. Er wordt een show omheen gebouwd. Behalve in het geval van Nederland en daarmee dit jaar de 3J’s. Er moet een decor komen. Een zandkunstenaar. Een sprookjesjurk. Kaboutermutsen. Eenwielers. Tweelingen met ellenlange benen. Ramen van suikerglas. Maar dat hebben de 3J’s natuurlijk helemaal niet nodig. Less is more, ze zijn nou eenmaal beter in hun pure, kleine en enigszins valse vorm. Een grote show om die palingsound, nee, dat moeten we niet hebben. Dan gaan we wel naar Nick & Simon.

Volgend jaar moeten we echt een keertje met wat beters gaan komen. Want de afgelopen jaren sloegen we steeds net de plank mis. Zo mis dat ik al niet eens meer weet wie we allemaal gehad hebben. Überhaupt maken slechts weinig Songefestivallers veel indruk. Alleen Lordi. Hard Rock Hallelujah blijft een guilty pleasure. Ik stel voor dat we dat als Nederland niet gaan doen. Ik bedoel, Finlanders zijn de die hard rockers, wij hebben dat niet in ons zitten. We moeten talenten sturen. Rowwen Heze. Doe Maar. Abel. Normaal. Bad Candy. Marco Borsato. K-Otic. Twarres. Jamai. Ja. Jamai. We bouwen een megashow rond Step Right Up en we hebben de eerste plaats in de pocket. We laten Jamai dansen en zingen en accordeon spelen terwijl hij op een eenwieler rijdt, omringt door allemaal sexy mensen in feestelijke pakjes. Inclusief een puik decor uiteraard.

Of we selecteren mensen op hun leukheid. Talent is toch niet belangrijk meer tijdens het Eurovisie Songfestival, zo lijkt het. We zoeken een lekker persoon waar het publiek van houdt, waar de wereld van houdt. We hypen dat persoon als een malle door middel van een show op de Tros. Maar, omdat het zo’n leuk persoon betreft is het ditmaal wel leuk om te volgen. We pakken alle momenten mee. De zanglessen, de danslessen, het decor ontwerpen en, niet geheel onbelangrijk, het schrijven van de nummer één van 2012. Dat lijkt me een beter idee. Ik wil me wel opofferen. Altijd al een keer mee willen doen met het Eurovisie Songfestival. Talent heb ik niet, maar dat is ook niet nodig. Lang leve de auto-tune.

Foto 

Advertenties

3 Reacties op “De talentenshow waar ik wel naar kijk. #ESF11

  1. Hmm in mijn timeline werd geopperd om gewoon Dries Roelvink in een gele onderbroek te sturen. Op zich niet zo’n slecht idee, als we hem een enkeltje geven naar Bakoe.

    Like

Reacties zijn gesloten.