Heimwee.


Het kwam sneller dan gedacht. Intenser ook. Pijnlijker. Ik haat het. Dit gevoel. Dit mag je haten. Het is het ergste wat een mens kan overkomen. Erger dan jaloezie. Boosheid. Liefdesverdriet. Onmacht. Het is een soort verzamelgevoel van al deze gevoelens. En je kunt er niets mee. Behalve je ziel op tafel leggen, je armen er overheen spreiden en huilen. Huilen tot je niet meer kunt.

Ik heb heimwee. Ik wist dat het zou komen. Langer dan een week buiten Nederland zonder een bepaald aantal mensen houd ik het niet uit. Moeizaam. Pijnlijk. Het is net als bij mijn knuffels vroeger. Ze moesten allemaal mee. Gaat er één niet mee, dan trek ik het simpelweg niet. Dan ga ik huilen, me afsluiten voor de rest van de wereld. Dit jaar heb ik het mezelf nog eens moeilijker gemaakt. Sinds een kleine twee jaar ben ik een social media slut, en dat soort mensen moet je dus niet zomaar afsluiten van het internet. Zelfs niet voor een week. Dat is pijnlijk en vermoeiend.

De ergste dagen vul ik met lange wandelingen langs het strand, naar het dorp. Het is een prachtig dorp met hier en daar een Aston Martin of een Ferrari. Dat vind ik leuk. Dan zit ik daar op een bankje te kijken naar de auto’s en de mensen die er langsheen lopen. In mijn hoofd zijn het dan mijn vrienden, de vrienden die ik ben vergeten. Ik ben al talloze bekenden tegengekomen. Als ik tegen ze praat, praten ze in het Frans terug. Dat versta ik meestal niet. Het is gemeen, waarom zijn ze het Nederlands ineens verleerd? Dan realiseer ik me weer dat ze niet mijn vrienden zijn. Die zitten in Nederland. Het mooie, chagrijnige Nederland.

Ze zitten in Amsterdam. In kroegen waar je Amsterdamse prijzen voor een fluitje Heineken betaalt. Hangen aan de bar, of staan erachter. Ze zijn met hun waarde klanten of mede kroeggangers aan het praten. Ik droom over ze. Over dat ik er weer ben. Ze hebben me gemist. Ik hen ook. Of ze zitten in Utrecht. In anti-kraakpanden. Te wachten met een krat bier tot ze het pand uitmoeten en moeten verhuizen naar een nieuw pand. Ik droom over halfvolle collegezalen met soms slaapverwekkende docenten. Ik mis ze. Allemaal.

Ik wil naar huis. Ik wil weer vooraan zitten bij De Wereld Draait Door, of ik dat nou blijf horen of niet. Ik wil weer boos zijn omdat er geen treinen rijden tussen Utrecht en Amsterdam. Ik wil de bussen omleiden. Ik wil gewoon naar huis. Oersaaie burgertrut dat ik ben.

Advertenties

3 Reacties op “Heimwee.

  1. Heftig gevoel… Maar even een correctie: het is ‘ik realiseer me’, of ‘ik besef’, níet ‘ik besef me’.

    Like

Reacties zijn gesloten.