Twentysomething.


Met alle macht heb ik geprobeerd het tegen te houden. Het is me niet gelukt. Ik heb er alles aan gedaan wat er aan te doen viel. Dat was eigenlijk niets. Tegen de tijd kun je niets beginnen. Niets. Ik zal eraan moeten geloven. Mijn rug wordt stukje bij beetje slechter. Ik ben al langs geweest bij de opticien voor een moeilijke bril. Natuurlijk meer uit hipheidsovertuiging dan wegens slechte ogen, confettigeneratie, maar toch. Als iemand wat zegt moet ik steevast vragen het te herhalen. En mixdrankjes zijn allang niet meer aan mij besteed, ik doe het tegenwoordig met een medicinale sherry. Doomsday is here. De dag waarvan ik hoopte dat hij nooit zou komen.

Ik weet het nog goed. Ik was zeventien en zat op Engelse les in Tunbridge Wells, een uurtje treinen vanuit Londen. Eén van de meisjes was jarig. Ze zou twintig worden. ‘Vind je het geen eng idee dat je straks nooit meer terug kan naar je tienerjaren?’ vroeg de docente aan het Hongaarse meisje. Sinds dien zie ik angstvallig op tegen de dag dat ik twintig word. Ooit was juli de mooiste maand van het jaar. Nu niet. Nu niet meer. Nooit meer zal juli hetzelfde zijn. Nooit meer zal ik met zoveel plezier de mooiste maand van het jaar in gaan.

Ik zit op de helft. Met mijn levensstijl zit ik op de helft. De helft van mijn leven. Ik heb nog maar zo kort om alles te doen wat ik wilde doen. Nu ben ik twintig en ben ik één of ander semi-hip meisje dat blogt over haar life in the big city dat zo ontzettend awesome is terwijl ze eigenlijk wegkwijnt van ellende. Als je het leven op internet moet zoeken ben je verloren, zeker als twentysomething. Het internet stikt van de blogs van wanhopige twentysomethings die desperaat bloggen over hun niet zo geweldige leven als student en kassameisje. Straks krijg ik ook nog een vriend en een kat en dan ga ik daar foto’s van plaatsen. Of nog erger: scrapbooken op mijn blog. Mijn outfit en #eotd (eye of the day) en #notd (nails of the day) fotograferen met slechte belichting, wetende dat ik er niet uitzie, maar ik wil zo wanhopig graag bij de elite van het internet horen. Twintig en nog niets bereikt, dan ga je toch wanhopige dingen doen.

Hoe moet dit verder? Hoe moet ik verder leven? Wanneer zal ik een kat gaan aanschaffen? En een vriend? De drang gaan krijgen om me te settelen, te willen trouwen. Dat soort onzin. Nee. Ik wil het niet. Ik wil geen twintig worden. Ik word nog een keer negentien.

2 Reacties op “Twentysomething.

  1. De tijd die het me kostte dit te lezen, gaat af van de twee jaar genieten die ik nog voor me heb. Zucht.

    (That said, hij is fijn geschreven!)

    Like

Reacties zijn gesloten.