Het Grote Blauwe Bord


Wat hebben we ons toch weer druk gemaakt afgelopen weken. Het ouderwetse blauwe bord op Utrecht Centraal is vervangen voor iets nieuws, net al het andere tastbare in het Utrechtse stationsgebied tot 2030, nou ja, ga maar uit van 2040. Want zo rolt Utrecht, straks is er uberhaupt niets meer over van het oude, vervallen stationsgebied. Ook het blauwe bord niet.

Petities werden getekend, een beetje te kort van tevoren. Toen het nieuwe digitale bord al lang was gekocht en alleen nog even gemonteerd moest worden. Ik denk niet dat de gemeente Utrecht met het bonnetje terug kan naar de Blokker om daar het nieuwe bord te retourneren, omdat er een luttele 1397 hipsterwannabe idioten een petitie op een Facebookpagina hebben getekend. Die 1397 (Ha. Ha. Ha.) hipsterwannabe idioten die wel over nieuwe telefoons beschikken en waarschijnlijk nooit op het bord kijken. Want technologie, de app van de NS is net zo up to date en geeft je wél de juiste informatie. En legt u mij eens uit. Alle ontwikkeling mag doorgaan, maar om een oud blauw bord tekenen we huilend een condoleanceregister. Waarom zeurt er in vredesnaam niemand over de Playboy? Vroeger, heb ik mij door de oudere garde laten vertellen, kocht het mannelijk deel van de bevolking het blad voor de vieze plaatjes. Tegenwoordig voor de verhalen. Patricia Paay slaat men angsvallig over, en Britt is simpelweg te aaibaar, een huilende Britt omdat de foto’s zijn uitgelekt heeft weinig sexfactor.

En nu maar zeuren. Over hoe erg het wel niet is. Hoe lelijk het nieuwe bord is, want het is digitaal en dat is stom. Hoe we het oude bord missen, want oh nostalgie we wonen net twee jaar in Utrecht en daarom hebben we recht van spreken. En oh we komen bijna nooit op het station maar Utereg me stadsie kan egh nie sonder, wijffie, en ons Utregs accent is nog lang niet goed genoeg om voor local door te gaan. Niet langer het ratelende geluid van omklappende bordjes, want oh we zaten uren op de bankjes in de stationshal, te genieten van het feit dat we vertraging hadden zodat we konden luisteren naar dat goddelijke geluid.

Over een twee weken zijn we allemaal vergeten dat het blauwe bord daar hing. Spreken we weer gewoon af onder het grote blauwe bord, immers, het bord nu is nog steeds groot en nog steeds blauw. Pas als we weer cultuur snuiven in het Utrechtse Spoorwegmuseum, met onze kinderen. Dan verzuchten we tegen de koters dat in onze tijd er zo’n analoog bord hing. En dat vroeger alles beter was.

Gelukkig hebben we de app nog. En nu weer zeuren over vertragingen en blaadjes op de rails.

Advertenties

Een Reactie op “Het Grote Blauwe Bord

Reacties zijn gesloten.